Sunday, July 5, 2009

David Duke κατά Εβραίων

Ο David Duke Ενάντια στην Αμερικανική Εισβολή στο Ιράκ:

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στις αρχές του 2003 λίγες εβδομάδες πριν την Αμερικανική Εισβολή στο Ιράκ τον Απρίλιο και παρουσιάστηκε στην Ελληνική γλώσσα το 2007 από το περιοδικό Χρυσή Αυγή, α.τ. 134:
«Οι εβραίοι ρατσιστές προδότες της αμερικάνικης κυβέρνησης ξεπούλησαν την Αμερική στο Ισραήλ… Τώρα που ακόμη μπορούμε, ας σταματήσουμε αυτόν τον αντι – αμερικανικό πόλεμο, έναν πόλεμο που μόνο την Αμερική μπορεί να βλάψει, τον εβραϊκό πόλεμο εναντίον του Ιράκ.» davidduke.com

David Duke: «Μόλις επέστρεψα από το Μπαχρέιν και το Κατάρ. Στο Κατάρ, εμφανίστηκα σε ένα από το μεγαλύτερο δορυφορικό κανάλι τηλεθέασης, το Αλ Τζαζίρα. Ένα ακροατήριο 70 εκατομμυρίων περίπου με είδαν και με άκουσαν να εκθέτω τους εβραίους ρατσιστές προδότες της αμερικάνικης κυβέρνησης, οι οποίοι ξεπούλησαν την Αμερική στο Ισραήλ. Καταπατώντας το αμερικάνικο Σύνταγμα, το εβραιοκρατούμενο Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντέδρασε για την εκεί παρουσία μου και προσπάθησε να καταστείλει το δικαίωμα έκφρασής μου που έχω ως αμερικάνος πολίτης. Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα θα διαβάσετε στη συνέχεια, αλλά πρώτα θα ήθελα να στραφώ στα μεγάλα ψέματα για τον επικείμενο πόλεμο στο Ιράκ, το ψέμα αυτό είναι ότι πίσω από τον πόλεμο κρύβεται δήθεν το ενδιαφέρον για το πετρέλαιο και όχι οι σιωνιστές.

Οι σιωνιστές είναι αυθεντίες στο να εξαπατούν. Όπως ακριβώς κάνουν οι εμπορικοί κολοσσοί με τις πωλήσεις τους, χρησιμοποιώντας δολώματα, έτσι και μερικοί από τα εβραιοκρατούμενα ΜΜΕ διέδωσαν την ιδέα ότι ο επικείμενος πόλεμος στο Ιράκ γίνεται για το πετρέλαιο. Ακούγεται αληθινή και διαφορετική άποψη, πολλοί πατριώτες άθελά τους βοήθησαν στην διάδοση αυτού του μύθου. Κάποιος ειδήμων και κατά του πολέμου υιοθέτησε αυτή τη θεωρία και δημοσίευσε σαν κύριο τίτλο: πρόκειται για το πετρέλαιο ηλίθιε!

Αυτές οι αξιώσεις επινοήθηκαν πολύ απλά για να απομακρυνθεί το βάρος των κατηγοριών του πολέμου από το Ισραήλ και την επιρροή του στην Αμερική. Οι υπέρμαχοι του πολέμου θέλουν πάρα πολύ ανυπόμονα αυτόν τον πόλεμο ΟΧΙ για να παρουσιάσουν αυτόν ως αποτέλεσμα της εβραϊκής επιρροής και επιταγής και σαν προσπάθεια εξολόθρευσης των εχθρών του έναν προς ένα. Υποστηρίζοντας τον ισχυρισμό ότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο, πηγή ζωτική για την Αμερική και την Ευρώπη, υπαινίσσονται ότι κατά κάποιο τρόπο είναι οικονομικοί οι λόγοι της εισβολής στο Ιράκ, τόσο της Αμερικής όσο και της Ευρώπης. Συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι ο πόλεμος θα μας επιτρέψει να ιδιοποιηθούμε το πετρέλαιο και αυτό θα είναι ευεργετικό για την οικονομία μας και τον απλό πολίτη. Βέβαια η ιδέα πως θα απλά θα αρπάξουμε το πετρέλαιο είναι κάτι το παράλογο. Όποιο καθεστώς κι αν είναι υπεύθυνο στο Ιράκ, θα πουλήσει το πετρέλαιο σε όλη την αγορά σε λογικές τιμές!

Πολλοί καλοπροαίρετοι κατά του πολέμου παραπλανήθηκαν με αυτή την τακτική και παπαγαλίζουν ότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο. Οι σχέσεις της οικογένειας Bush με την βιομηχανία πετρελαίου αναφέρεται συχνά σε αυτό το σενάριο. Και ειλικρινά, είναι χίλιες φορές ευκολότερο να μιλήσει κανείς στην Αμερική για τις συνωμοσίες των εταιριών πετρελαίου από το να μιλήσει για τις μεγαλύτερες και πιο προφανείς συνωμοσίες των εβραίων. Μίλησε για τις συνωμοσίες περί πετρελαίου και θα σε χαρακτηρίσουν λαθεμένο, κανείς όμως δεν θα σε κατηγορήσει για την μεγαλύτερη βλασφημία της εποχής μας, την πιο διαβολική από όλες τις αιρέσεις: τον λεγόμενο «αντισημιτισμό».

Αλήθεια όμως, πράγματι η Αμερική ή οι εταιρείες πετρελαίου έχουν τόσο ισχυρό οικονομικό κίνητρο για αυτόν τον πόλεμο; Μερικά αληθοφανή γεγονότα συνδυασμένα με απλά επιχειρήματα θα αποδείξουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράκ δεν έχουν να κάνουν με κανένα πλεονέκτημα για το πετρέλαιο, μάλιστα, τους επιφέρει μεγαλύτερο ρίσκο. Όσο λοιπόν αφορά Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά συμφέροντα στο σύνολο, ο πόλεμος στο Ιράκ θα έχει καταστροφικές συνέπειες, χωρίς να αναφέρω βέβαια την αντι-αμερικανική ταραχή που θα δημιουργηθεί και την τρομοκρατία.
Σήμερα θα εξετάσω τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράκ. Το πρώτο ερώτημα είναι «Πρέπει να πολεμήσουμε στο Ιράκ για να πάρουμε το πετρέλαιό του»; Η απάντηση είναι «και βέβαια όχι»! Αγοράσαμε πετρέλαιο από τον Σαντάμ Χουσεΐν πριν τον πόλεμο στον Κόλπο και μπορούμε να το αγοράσουμε και τώρα. Εάν η Αμερική αλλάξει με τον πόλεμο αυτό το καθεστώς στο Ιράκ, η αμερικανική κυβέρνηση δεν πρόκειται τόσο απλά και εύκολα να αντλήσει το πετρέλαιο και να κρατήσει τα κέρδη στο κρατικό μας ταμείο. Αυτοί που θα έχουν τον πολιτικό έλεγχο στο Ιράκ θα έχουν ακόμη τον έλεγχο και στο πετρέλαιο και ακόμη θα το πουλάνε στην επικρατέστερη τιμή στην διεθνής αγορά.
Να το κάνω πιο σαφές, το Ιράκ έχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα πετρελαίου στον κόσμο. Δίνοντάς του ευκολότερη πρόσβαση στην διεθνή αγορά, μετά τις υψηλότερες τιμές του από την ταραχή του πολέμου, τελικά θα ελαττώσει την τιμή του. Τι σημαίνει αυτό για τις μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες πετρελαίου που κατέχουν μεγάλο όγκο επενδύσεων πετρελαίου στις ΗΠΑ (όπως στο Τέξας, τη Λουϊζιάνα και την Αλάσκα), στη Βόρειο Θάλασσα, στη Ρωσία και την Νότιο Αμερική; Διευρύνοντας την ιρακινή αγορά (και το Ιράκ θα χρειαστεί να πουλήσει τεράστιες ποσότητες πετρελαίου μετά την καταστροφή του πολέμου) θα σημάνει σε τελική ανάλυση, μικρότερες τιμές για αποθέματα μαύρου χρυσού που οι επιχειρήσεις πράγματι κατέχουν! Ο πόλεμος δεν θα αυξήσει τα κέρδη τους αλλά μακροπρόθεσμα μόνο κακό θα τους κάνει. Γι’ αυτό το λόγο η Ρωσία, έθνος με μεγάλα αποθέματα πετρελαίου αλλά με μικρότερη εβραϊκή επιρροή, σωστά εναντιώνεται στον πόλεμο γνωρίζοντας ότι στο τέλος θα προσβληθούν τα δικά της συμφέροντα των εταιριών πετρελαίου της.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν οι εταιρείες πετρελαίου δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον στην ανατροπή του Σαντάμ. Και πρέπει να γίνει παραδεκτό ότι δεν έχουν εξίσου κανένα ενδιαφέρον στο να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με το Ιράκ. Γιατί εάν η Αμερική ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με το ιρακινό καθεστώς, το πετρέλαιο θα ρέει άφθονο, όπως ακριβώς θα γινόταν και στην περίπτωση ακύρωσης των ποινών μετά την λεγόμενη αλλαγή καθεστώτος. Σε διαφορετική περίπτωση, η αλλαγή καθεστώτος ή η ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ιράκ δεν θα ήταν απαραίτητα συνετό για τις εταιρείες πετρελαίων. Παρόλα αυτά, περισσότερο πετρέλαιο στην αγορά με επακόλουθο χαμηλότερες τιμές θα ήταν απίστευτα επικερδές για την αμερικάνικη και ευρωπαϊκή οικονομία. Το ενεργειακό κόστος αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες δαπάνες της οικονομίας μας και του πολιτισμού μας. Χαμηλότερο ενεργειακό κόστος μεταφράζεται σε χαμηλότερες τιμές, περισσότερα διαθέσιμα χρήματα για τους μισθούς, για τα σχολεία και τις υπόλοιπες ανάγκες μιας κοινωνίας. Εάν το 30% των εξόδων μιας εταιρείας σχετίζεται με αυτό της ενέργειας και αυτό με τη σειρά του μειώνεται κατά το 1/3, τα έσοδα της εταιρείας αυξάνονται κατά 20%. Αυτό συνεπάγεται πάλι σε περισσότερα χρήματα διαθέσιμα για μισθούς και επίσης, σε κάποιο βαθμό, χαμηλότερες τιμές που βοηθούν το βιοτικό επίπεδο του καθενός.
Φανταστείτε εάν προσφερόμασταν να σταματήσουμε τον πόλεμο και τις ποινές κατά του Σαντάμ και να ομαλοποιήσουμε τις σχέσεις μας με αντάλλαγμα χαμηλότερες τιμές πετρελαίου για την επόμενη δεκαετία. Προφανώς, ο Σαντάμ θα άρπαζε αυτή την ευκαιρία.

Λοιπόν, εάν η Ευρώπη και η Αμερική θέλουν το ιρακινό πετρέλαιο και μάλιστα σε καλές τιμές, μπορούμε εύκολα να το πετύχουμε, δίνοντας τέλος στις επιβεβλημένες κυρώσεις κατά του Ιράκ και επιστρέφοντας στην αρκετά οικεία και φιλική σχέση που είχαμε πριν τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Κι επιπλέον εάν απαιτούσαμε από τα Ηνωμένα Έθνη επιθεωρήσεις και αφοπλισμούς ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ, Ιράκ και Ισραήλ, των όπλων μαζικής καταστροφής, ξαφνικά το Ισραήλ θα παραιτούταν από τις διεκδικήσεις του στο Ιράκ γιατί εμπλέκεται πολύ περισσότερο στα παράνομα όπλα μαζικής καταστροφής απ’ ότι το Ιράκ. Το Ιράκ έχει εγκεκριμένες επιθεωρήσεις. Δεν μπορώ να φανταστώ ποτέ το Ισραήλ να κάνει κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, μια αλλαγή καθεστώτος θα διεύρυνε σίγουρα τις αντλίες πετρελαίου, αλλά μετά την αλλαγή δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως κίνητρο να διαπραγματευτούμε τόσο αποτελεσματικά την τιμή του πετρελαίου όσο με την κυβέρνηση του Σαντάμ. Το Ιράκ αυτή τη στιγμή έχει πολύ ισχυρό κίνητρο να διαπραγματευτεί μια πολύ καλή τιμή του πετρελαίου για μας. Εάν αλλάξει το καθεστώς, το κίνητρο χάνεται. Κοιτάξτε την σύγχρονη ιστορία. Βεβαίως δεν μπορούμε και δεν θα εξαναγκάσουμε το νέο καθεστώς να μας προσφέρει καλή συμφωνία για την τιμή του πετρελαίου. Όπως πάντα, σε φυσιολογικές εποχές το πετρέλαιο θα αγοράζονταν και θα πωλούνταν στην διεθνή αγορά πετρελαίου. Τώρα όμως φυσικά, μια ιδιαίτερη περίπτωση, η Αμερική έχει πολύ μεγάλο όφελος να διαπραγματευτεί με τον Σαντάμ Χουσεΐν: μια συμφωνία που δε θα μπορούσε να αρνηθεί!
Σε αμοιβαία σχέση της ευρωπαϊκής και αμερικανικής οικονομίας ο πόλεμος στο Ιράκ θα μπορούσε να αποβεί καταστροφικός. Αυτή τη στιγμή οι οικονομίες μας είναι αδύναμες και παλεύουν για επιβίωση. Το προσωρινό «αγκάθι» στις τιμές του πετρελαίου και οι τεράστιες δαπάνες για την διεξαγωγή ενός τέτοιου πολέμου μπορεί να καταστρέψει την εύθραυστη οικονομία μας και να μας ωθήσει σε οικονομική ύφεση παγκοσμίως. Ίσως περισσότερο σημαντικά, μια αμερικανική εισβολή θα έριχνε λάδι στην ολοένα και μεγαλύτερη φωτιά της τρομοκρατίας σε κάθε σημείο της Μέσης Ανατολής. Ήδη έχουμε μάθει το μάθημά μας πως η τρομοκρατία μπορεί να έχει φοβερό αντίκτυπο όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές αλλά και στην οικονομία μας. Κοιτάξτε τι έχει γίνει στις τουριστικές επιχειρήσεις και το κυματώδες της αποτέλεσμα στο φάσμα ολόκληρης της οικονομίας μας.

Μια σημείωση ακόμα, εάν οι Δυτικές οικονομίες και επιχειρήσεις υποφέρουν τότε οι μεγαλύτεροι καταναλωτές πετρελαίου και μορφές ενέργειας σχετικές με αυτό υποφέρουν επίσης. Έτσι οι διεκδικήσεις της οικονομίας μας για το πετρέλαιο, και αν καταναλώνεται λιγότερο πετρέλαιο, οι τιμές πέφτουν περαιτέρω και πάλι οι εταιρείες πετρελαίων ζημιώνονται. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι περισσότερες εταιρείες πετρελαίων είναι εντελώς διαφοροποιημένες. Έχουν τεράστιο όγκο επενδύσεων σε όλες τις μορφές επιχειρήσεων σε Ευρώπη και Αμερική. Θα καταστραφούν κι αυτές λοιπόν από μια αδύναμη οικονομία.
Πριν παπαγαλίσετε την πλαστή διάδοση ότι οι εταιρείες πετρελαίων θέλουν αυτόν τον πόλεμο, σκεφτείτε όλα τα παραπάνω γεγονότα. Εάν μια επικείμενη επίθεσή μας στο Ιράκ προκαλέσει ολοκληρωτικές επαναστάσεις σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο, τι θα συμβεί στα δισεκατομμύρια δολαρίων που επένδυσαν οι παρούσες εταιρείες πετρελαίων στην Μέση Ανατολή όπως για παράδειγμα στην Σαουδική Αραβία, όπου οι Δυτικές επιχειρήσεις έχουν κάνει τεράστιες επενδύσεις; Είναι συμφέρων γι’ αυτές να κυριευθούν πιθανώς οι επιχειρήσεις τους από μια νέα ριζοσπαστική, αντιαμερικανική κυβέρνηση; Όχι βέβαια, δεν είναι το πετρέλαιο ηλίθιε! Είναι το Ισραήλ! Είναι το Ισραήλ και οι ορθόδοξοι εβραίοι ανά τον κόσμο που κρύβονται πίσω από αυτόν τον πόλεμο.
Είναι οι προδότες της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των ΜΜΕ που θα θυσιάσουν αμερικάνικες ψυχές, που θα θυσιάσουν την ασφάλεια και οικονομική σταθερότητα με σκοπό να υποστηρίξουν τις εγκληματικές ενέργειες του Ισραήλ και του μαζικού δολοφόνου πρωθυπουργού του, Αριέλ Σαρόν.

Όπως επανειλημμένως έχω αποδείξει στην αναφορά μου, το Ισραήλ έχει διαπράξει πολιτική τρομοκρατίας ακόμη και στην ίδια την Αμερική. Μέχρι και η ίδια κυβέρνηση του Ισραήλ αναγκάστηκε να το παραδεχθεί επισήμως! Βέβαια τα εβραϊκά ΜΜΕ δεν αναφέρουν την εβραϊκή τρομοκρατία κατά της Αμερικής, δεν επιτρέπει καν στους αμερικάνους να θυμώσουν γι’ αυτό και δεν εναντιώνεται στην ροή χρημάτων από την Αμερική στο Ισραήλ μετά την επίθεσή του εναντίον μας σκοτώνοντας και ακρωτηριάζοντας αμερικάνους ναύτες. Ακόμη και ο ίδιος ο γενικός γραμματέας της χώρας δήλωσε πως η επίθεση αυτή έγινε ξεκάθαρα εσκεμμένα κατά της Αμερικής!
Μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα του Ισραήλ κατά της Αμερικής και μετά την καταστροφή του κατασκοπικού δικτύου στην Ανατολική Ευρώπη από ισραηλινούς κατασκόπους όπως ο Jonathan Pollard, δισεκατομμύρια δολαρίων συνέχιζαν να διοχετεύονται από την Αμερική στο Ισραήλ!

Η ελεγχόμενη από τους εβραίους κυβέρνησή μας και τα ΜΜΕ δεν θα αναφέρουν καν την πληθώρα αποδείξεων που αποδεικνύουν την ισραηλινή συνενοχή σχετικά με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Το Διεθνές Εμπορικό Κέντρο είχε έναν ισραηλινό συνέταιρο και επίσης ήταν στο κέντρο των οικονομικών και εμπορικών συναλλαγών των εβραίων παγκοσμίως αλλά εντελώς ανεξήγητα δεν είχε ούτε μία απώλεια ισραηλινού! Το γεγονός αυτό αντιπαρέρχεται με το γεγονός ότι το παρατηρητήριο της Ιερουσαλήμ δήλωσε ξεκάθαρα την επόμενη μέρα ότι 4000 περίπου ισραηλινοί πολίτες νομίζονταν ότι βρίσκονταν στην περιοχή του Παγκόσμιου Εμπορικού Κέντρου. Υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψουμε αυτό το μοντέρνο θαύμα ισάξιο με αυτό του χωρισμού της Ερυθράς Θάλασσας. Υποψιαζόμαστε ότι ούτε μία ισραηλινή απώλεια είναι δυνατή χωρίς την προκαταβολική προειδοποίηση τουλάχιστον σε μερικούς από αυτούς. Οποιοσδήποτε σκέφτεται σοβαρά επί του θέματος και αναθεωρήσει τις αποδείξεις, θα μάθει για την εβραϊκή προδοσία της 11ης Σεπτεμβρίου. Αλλά και πάλι τα εβραιοκρατούμενα ΜΜΕ και η κυβέρνηση δεν επιτρέπουν ποτέ να κοινό να εστιάσει σε αυτά τα ζητήματα.

Η εφημερίδα “Newsweek” χρονολογημένη 25 Νοεμβρίου 2002 συκοφάντησε την ομιλία μου στο Μπαχρέιν και την εμφάνισή μου στο αραβικό δορυφορικό δίκτυο. Παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από τον εβραίο της δημοσιογράφο:
Αλλά οι αμερικανοί πράκτορες επιβλέπουν στενά τα προγράμματα που προβάλει το Αλ Τζαζίρα, τα οποία πολλές φορές περιλαμβάνουν αντιαμερικανικές διαλέξεις και συνωμοτικές θεωρίες, πλασάροντάς τα σαν ειδήσεις. Ένα παράδειγμα επ’ αυτού: στις 13 Δεκεμβρίου σε μια τηλεοπτική συνέντευξη εμφανίστηκε ο David Duke, που παρουσιάστηκε ως πρώην αντιπρόσωπος από τη Λουϊζιάνα (Ο Duke υπηρέτησε κάποτε στη Βουλή των Αντιπροσώπων στη Λουϊζιάνα). Ο Duke ξόδεψε όλο τον τηλεοπτικό χρόνο για να εκφράσει ποικιλία ανακριβειών και αντισημιτικών πλαστών διαδόσεων αναφέροντας ότι το Ισραήλ καθυστέρησε να προειδοποιήσει για την 11η Σεπτεμβρίου και ότι οι ισραηλινοί προειδοποιήθηκαν 2 ώρες πριν τις επιθέσεις να εγκαταλείψουν τους δίδυμους πύργους. Το State Department εξέφρασε τις διαμαρτυρίες του σχετικά με την τηλεοπτική εκπομπή του David Duke. Υπηρέτησα στην Βουλή των Αντιπροσώπων, εκλέχθηκα στην εκτελεστική επιτροπή της μεγαλύτερης Ρεπουμπλικανικής περιοχής στη Λουϊζιάνα και αργότερα επιλέχθηκα ομόφωνα από τα υπόλοιπα μέλη της εκλεγμένης επιτροπής ως διευθυντής της από το 1996 έως το 2000.

Παρακάτω το άρθρο ομολογεί το απίστευτο γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε για την εμφάνισή μου στο αραβικό δορυφορικό δίκτυο. Η ερώτησή μου είναι: ποιος έδωσε την εξουσιοδότηση στο State Department να διαμαρτυρηθεί επισήμως κατά ενός αμερικανού πολίτη που κριτικάρει το Ισραήλ σε μια διεθνή τηλεοπτική εκπομπή; Από πότε έχει η αμερικανική κυβέρνηση την αρμοδιότητα ή το δικαίωμα να καταπατεί το δικαίωμα ελευθερίας λόγου ενός αμερικάνου πολίτη; Δεν είναι μια τέτοια προσπάθεια από την αμερικάνικη κυβέρνηση να καταστείλει την ελευθερία του λόγου μου προσπάθεια, ξεκάθαρη και οφθαλμοφανής, παραβίασης του καταστατικού χάρτη του αμερικανικού Συντάγματος;
Αφού μπορούν και προσπαθούν να καταπατήσουν το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου μου, τότε μπορούν να το κάνουν και σε οποιονδήποτε άλλο πολίτη. Μπορούν να το κάνουν σε οποιονδήποτε τολμήσει να ξεσκεπάσει τα εγκλήματα του Ισραήλ. Φυσικά αυτό που φοβούνται οι ορθόδοξοι εβραίοι είναι το ξεσκέπασμα της αντιαμερικανικής προδοσίας που διαπράττεται από την ίδια την κυβέρνηση! Όταν μάθουν οι αμερικάνοι την γυμνή αλήθεια γι’ αυτή τη προδοσία θα έχουν να απολογηθούν και να πληρώσουν πάρα πολλά.

Η Newsweek ανέφερε επίσης πως ξεσκεπάζοντας την ισραηλινή προδοσία για την 11 Σεπτεμβρίου, είναι πράξη, σας την παραθέτω αυτολεξεί, αντι – σημιτική πλαστή διάδοση. Βέβαια οι ορθόδοξοι εβραίοι στον αμερικανικό τύπο προτείνουν και προβάλλουν κάποια επίσημη ανάμειξη Σαουδαράβων σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Μάλιστα γίνεται μια ομαδική επίθεση από τον εβραϊκό τύπο στην Αμερική κατά της Σαουδικής Αραβίας επειδή ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας βοήθησε οικονομικά για να πληρώσει τα ιατρικά έξοδα μιας τραυματισμένης συμπατριώτισσάς του. Προέκυψε ότι ήταν η σύζυγος ενός Σαουδάραβα που υποτίθεται ότι είχε αργότερα σχέση με την αεροπειρατεία. Ακόμη και αυτό δεν αποδεικνύει εξ αποστάσεως κάποια επίσημη ανάμειξη Σαουδαράβων με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, κανένας όμως δημοσιογράφος δεν αναφέρεται στην υποτιθέμενη ανάμειξη της Σαουδικής κυβέρνησης στην 11η Σεπτεμβρίου ως «αντι-αραβική» ή ως «αντισημιτική» (οι Άραβες φυσικά και αποτελούν σημιτική φυλή). Εάν όμως τολμάς και μιλάς ανοιχτά για τα αμέτρητα αποδεικτικά στοιχεία της τρομοκρατίας του Ισραήλ κατά της Αμερικής στο παρελθόν, τότε αυτομάτως χαρακτηρίζεσαι «αντισημίτης», ίσως η πιο μισητός και βαρύς τίτλος που μπορεί να απονεμηθεί σε οποιονδήποτε άνθρωπο.

Η δύναμη των εβραίων είναι και μοναδική και τεράστια. Οι προδότες της Αμερικής τελικά προκάλεσαν την επίθεση στο Παγκόσμιο Εμπορικό Κέντρο οδηγώντας την Αμερική σε τυφλή υποταγή και υποστήριξη του εγκληματικού καθεστώτος του Ισραήλ και του Αριέλ Σαρόν. Τότε στις 11 Σεπτεμβρίου, μετά την προειδοποίηση αρκετών ισραηλινών πολιτών για την επικείμενη επίθεση, ισραηλινοί πράκτορες άφησαν προδοτικά να γίνει αυτή η φοβερή επίθεση για να υπηρετήσουν τους δικούς τους εγκληματικούς σκοπούς στη Μέση Ανατολή. Πράκτορες της Μοσάντ μέχρι και συλλήφθηκαν λίγο αργότερα αφού βιντεοσκοπούσαν χαμογελώντας κατά τη διάρκεια των επιθέσεων στο Παγκόσμιο Εμπορικό Κέντρο!
Και τώρα αυτοί οι προδότες χρηματοδοτούν και πιέζουν για μια μαζική κλιμάκωση για τον πόλεμο στο Ιράκ. Είναι ένας πόλεμος που θα πλήξει την Αμερική και μόνο από κάθε άποψη που μπορείτε να φανταστείτε. Θα καταστρέψει την οικονομία μας, την ασφάλειά μας, τις ελευθερίες μας. Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν είναι αμερικανικών συμφερόντων, δεν είναι καν των συμφερόντων πετρελαίων. Δεν αφορά το πετρέλαιο, ηλίθιε! Αφορά τους εβραίους! Οι μόνοι που έχουν αληθινό ενδιαφέρον σε αυτόν τον πόλεμο είναι οι εβραίοι και οι καλοπληρωμένοι τους υπηρέτες, όπως ο George Bush!
Πρέπει να συνεχίσουμε να ενημερώνουμε τον λαό μας πάνω σε αυτό το ουσιώδες σημείο. Το σημαντικότερο ζήτημα της εποχής μας είναι η εβραϊκή επιρροή στα ΜΜΕ μας, στις κυβερνήσεις μας, στην οικονομία μας, στην κουλτούρα μας και στο μέλλον μας. Μας κατευθύνουν στην απόλυτη καταστροφή. Δεν είναι μόνο η Παλαιστίνη που έχει καταληφθεί από τους εβραίους, είναι και η Νέα Υόρκη και η Ουάσινγκτον. Δεν είναι μόνο η Δυτική Όχθη του Ιορδάνη ποταμού που κατέχουν, είναι και Ανατολικά του ποταμού Πότομακ! (σ.τ.μ. ο ποταμός Πότομακ βρίσκεται στα ΒΑ των ΗΠΑ. Πηγάζει από τα Απαλάχια Όρη και εκβάλει στον Ατλαντικό Ωκεανό). Είπα στην αραβική τηλεόραση ότι η κύρια διαφορά μεταξύ των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης και του μέσου Αμερικανού είναι ότι ο μέσος Αμερικανός γνωρίζει ότι το έθνος του τελεί υπό κατοχή.

Εάν πράγματι πιστεύετε στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη, θα ενταχθείτε μαζί μου στον πόλεμο κατά της εξουσίας τους. Θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια για αυτό το θέμα όσο και αν η κυβέρνηση προσπαθεί να με δυσφημίσει και να με αποσιωπήσει. Συνειδητοποιώ, περισσότερο από καθένα άλλον, πως είναι μεγάλο ρίσκο να αντιτίθεσαι στην εξουσία τους αλλά δεν θα σταματήσω έως ότου καταφέρω έστω και λίγο να σταματήσω αυτή τη προδοσία κατά του αμερικανικού λαού. Και σαν αληθινός αμερικάνος πατριώτης, δεν θα συμφωνήσω καθόλου στο να χρησιμοποιηθεί η χώρα μου τόσο ανήθικα για να υποστηρίξει τις εγκληματικές πολιτικές του Ισραήλ. Τώρα που ακόμη μπορούμε, ας σταματήσουμε αυτόν τον αντι – αμερικανικό πόλεμο, έναν πόλεμο που μόνο την Αμερική μπορεί να βλάψει, τον εβραϊκό πόλεμο εναντίον του Ιράκ.
Δεν θα ξεσηκωθείτε μαζί μου για την αλήθεια και την δικαιοσύνη; Δεν θα ξεσηκωθείτε για την Αμερική;

Ειλικρινά, David Duke»

Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Απριλίου 28, 2009

Εθνική Ψυχή και Ιστορία

Οι μεγάλοι εχθροί της «παγκοσμιοποίησης»

«Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνη την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό.» Ίων Δραγούμης

Ο μεγάλος και βαθύς γνώστης των ανθρωπίνων πραγμάτων Γουσταύος Λε Μπόν εις το περίφημο έργον του «Η ψυχολογία των όχλων» πολύ εύστοχα παρατηρεί και επισημαίνει ότι όσο ισχυροί είναι οι δεσμοί μεταξύ των ατόμων μιας ομάδος, τόσο δυσκολότερα αυτός καθίσταται «όχλος» και χειραγωγείται από επιτήδειους και πονηρούς δημαγωγούς. Ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των ατόμων ο Γουσταύος Λε Μπον θεωρεί την κοινή φυλετική καταγωγή, την επίγνωση του κοινού ιστορικού παρελθόντος, την παράδοση και βεβαίως και την κοινή θρησκευτική πίστη. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι προσπαθούν να κάνουν τα όσα κάνουν στην Ελλάδα σήμερα οι εξουσιαστές της.

Γιατί θέλουν να διαγράψουν την Ιστορία μας; Γιατί διαλύοντας κάθε εθνικό και φυλετικό δεσμό, διαγράφοντας κατ’ ουσίαν την εθνική μνήμη, την φυλετική ψυχή, αφαιρώντας τον ενιαίο θρησκευτικό χαρακτήρα του κράτους μας δεν επιδιώκουν τίποτε άλλο από το να μεταβάλλουν τον λαό της Ελλάδος, τον πλέον ομοιογενή εθνικά και γλωσσικά λαό της Ευρώπης, σε έναν όχλο ασπόνδυλο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς παρελθόν και τελικά χωρίς μέλλον.

Σε συνέδριο που έγινε στην Θράκη προ ετών, συνέδριο που συνδιοργάνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών και που ήταν σε αυτό παρών και ο ίδιος ο υφυπουργός των εξωτερικών ελέχθη ότι βαδίζουμε σε κοινωνία των κοινοτήτων κι όχι του “κράτους – έθνους…»

Ποιος έδωσε το δικαίωμα σ’ αυτούς που σήμερα μας εξουσιάζουν να θέλουν να καταργήσουν το Έθνος σαν ουσία αυτού του ίδιου του κράτους; Θα αναφέρουμε επίσης σχετικά ότι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με αυτήν τους την επιδίωξη είναι και η αλλαγή του κώδικος Ελληνικής ιθαγενείας, που ήδη έχει ψηφισθεί σαν νόμος του κράτους, αλλαγή με την οποία «ελληνοποιούνται» διαφόρων ειδών και αποχρώσεων αλλοδαποί!

Ποιοι όμως ιδρύσαν αυτό το κράτος και γιατί και ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να το καταργήσουν;
Τροιζήνα, 3 Απριλίου 1827, άρθρο 5: «Η κυριαρχία ενυπάρχει εις το Έθνος πάσα εξουσία πηγάζει εξ αυτού και υπάρχει υπέρ αυτού».
Το νέο Ελληνικό κράτος ιδρύθηκε από την Επανάσταση του 1821 και είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί που το ίδρυσαν είχαν σαφέστατο προσανατολισμό. Αρκεί μόνον να αναφέρουμε ότι στην πρώτη διακήρυξη που έγινε από την Μεσσηνιακή Γερουσία μετά την πρώτη απελευθέρωση Ελληνικής πόλεως, της Καλαμάτας, την 25η Μαρτίου του 1821 ο αρχιστράτηγος Μαυρομιχάλης επικαλούμενος την Θεία Πρόνοια διεκήρυσσε την ανεξαρτησία της Ελλάδος προς τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Αργότερα στην πρώτη Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στην Επίδαυρο στις 20 Δεκεμβρίου του 1821 εκηρύσσετο επίσημα η πολιτική ύπαρξη και ανεξαρτησία της Ελλάδος και ψηφιζότανε το πρώτο πολίτευμα.

Ακόμη, στην Τρίτη εθνοσυνέλευση που έγινε στην Τροιζήνα στις 3 Απριλίου του 1827 ψηφιζόταν στην διάρκεια των εργασιών της το πολιτικόν σύνταγμα της Ελλάδος, του οποίου το άρθρο 5 ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η κυριαρχία ενυπάρχει εις το Έθνος πάσα εξουσία πηγάζει εξ αυτού και υπάρχει υπέρ αυτού». Ε, αυτό το Έθνος κάποιοι «προφεσόρες» και κάποιοι πολιτικοί, δήθεν εθνικοί εκπρόσωποι, αποφάσισαν να τα καταργήσουν! Δεν πρόκειται, λοιπόν, περί «μεταρρυθμίσεων». Πρόκειται περί καταργήσεως αυτού του ίδιου του Ελεύθερου Ελληνικού κράτους, όπως αυτό προέκυψε από το Αίμα και την Θέληση των Αγωνιστών της Εθνεγερσίας!


Θέλουν μια κοινότητα «πολιτών», χωρίς εθνική, φυλετική και θρησκευτική ταυτότητα. Θέλουν ένα κράτος δήθεν λαϊκό, ενάντια στην θέληση αυτού του ίδιου του Λαού. Αυτό θέλουν και ο Ελληνικός λαός έχει καθήκον με κάθε τρόπο, σεβόμενος την ύπαρξη αυτή καθ’ αυτή της πολιτείας των Ελλήνων, να μη τους το επιτρέψει.


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Απριλίου 25, 2009

Η αδιαφορία σκοτώνει το Μέλλον της Πατρίδας

“Τώρα γονέας και θεός είναι η τηλεόραση. Τα Μέσα κατασκευάζουν τον παρανοϊκό μαζάνθρωπο του μέλλοντος, τον «κιμά» κατά τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που θα μπορούν να πλάθουν ανάλογα με τις ανάγκες τους τα μεγάλα αφεντικά.”

Ανήκουμε στη Δύση. Την Άγρια Δύση. Την Αμερικανική, όπου ο γιος ενός αφρικανού λαθρομετανάστη γίνεται Πρόεδρός της. Είναι δε τόσο επηρμένος που ο Οικουμενικός Πατριάρχης πνευματικός ηγέτης εκατομμυρίων Χριστιανών, πρέπει να πάει στη σουίτα της εξοχότητάς του για να έχει την τιμή μιας ολιγόλεπτης συνάντησης μαζί του.

Γίναμε επιτέλους και στην Ελλάδα πολιτισμένοι κατά τα σύγχρονα μεταπολεμικά πρότυπα. Ένοπλοι νεαροί μετανάστες μπορούν ελεύθερα να εισβάλλουν στα σχολεία μας και να εξοντώνουν συμμαθητές τους. Πατεράδες μπορούν να ακρωτηριάζουν τις γυναίκες τους εμπρός στα μάτια των ανήλικων παιδιών τους, εμπνευσμένοι από τα πάμπολλα αμερικανικά θρίλερ. Χρεωκοπημένοι πλοιοκτήτες προαναγγέλλουν τη σαπουνόπερα της αυτοχειρίας τους. Αποτινάξαμε επιτέλους τις μικροαστικές μας αντιλήψεις και αναστολές. Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια μας κρατούσαν δέσμιους του μεσαιωνικού μας παρελθόντος. Τέρμα οι φοβίες που μας είχε ποτίσει η θρησκεία και οι γονείς μας. Τώρα γονέας και θεός είναι η τηλεόραση. Τα Μέσα κατασκευάζουν τον παρανοϊκό μαζάνθρωπο του μέλλοντος, τον «κιμά» κατά τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που θα μπορούν να πλάθουν ανάλογα με τις ανάγκες τους τα μεγάλα αφεντικά.
Και αυτοί που αντιδρούν; Οι επαναστατημένοι νέοι με τα καδρόνια και τις μολότοφ; Δεν είναι μια κάποια ένδειξη υγείας; Όσοι αντιδρούν χωρίς να έχουν σκοπό την υγεία αλλά την περεταίρω χαλάρωση των συνεκτικών δεσμών της κοινωνίας, όσοι εμπνέονται από ιδέες καταστροφής και άρνησης, κάνουν κινήσεις απογοήτευσης και αγωνίας, κινήσεις σπασμωδικές που προδικάζουν την τραγωδία της ήττας.

Με τέτοια περιστατικά μόνοι τους οι πολίτες θα ζητήσουν περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερο έλεγχο, τσιπάκια στο χέρι, ελέγχους στα κομπιούτερς, στα κινητά τηλέφωνα, αόρατους σωματοφύλακες, οτιδήποτε μπορεί να τους κάνει να νιώσουν ασφαλείς, τίποτε να μη χαλάσει τη μακάρια απάθειά τους, την ασφάλεια των ζωντανών – νεκρών.

Οι μοιραίοι μεταβατικοί άνθρωποι που κατασκευάζουν οι κυρίαρχοι της εικόνας, έχουν εκχωρήσει συνειδητά ή ασυνείδητα στους αόρατους κυρίους τους το δικαίωμα να σκέφτονται αυτοί αντί γι’ αυτούς, να αποφασίζουν για λογαριασμό τους. Τι θα φορέσουν, τι θα φάνε, με τι θα γελάσουν, τι θα πιστέψουν, τι θα σκεφτούν.

Οι νεοέλληνες είναι κουρασμένοι. Δεν θέλουν να παλέψουν για μια γυναίκα, για ένα πιάτο φαγητό, για ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους. Δε θέλουν να γράφουν αλλά να πατούν κουμπιά. Δεν προλαβαίνουν ούτε να μασήσουν. Προτιμούν τις βιταμίνες σε σκόνη. Ναρκομανείς και ναρκωμένοι περιφέρονται στην παραζάλη ενός εγωιστικού αμόκ. Είναι οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι-θεοί του βραδινού δελτίου ειδήσεων.

Την απάντηση στην παραίτηση του σύγχρονου ανθρώπου δίνει ο ακόλουθος στίχος από την υμνολογία της Μεγάλης Εβδομάδας: «Βλέπε ούν ψυχή μου, μή τώ ύπνω κατενεχθής, ίνα μή τώ θανάτω παραδοθής».

Πόσες ψυχές συμπατριωτών μας βρίσκονται σε κατάσταση υπνώσεως! Η αδιαφορία που ισοδυναμεί με πνευματικό αλλά και βέβαιο βιολογικό θάνατο της Φυλής μας, είναι μέγιστο πρόβλημα της νεοελληνικής κοινωνίας. Αυτή την αδιαφορία που ισοδυναμεί με πνευματικό και ηθικό θάνατο έχουμε να αντιπαλέψουμε, γύρω μας και μέσα μας. Όσοι ζωντανοί…


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Απριλίου 24, 2009

Αριστερά και Δαρβίνος

Σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 15ης Φεβρουαρίου, ο Χρήστος Γεωργίου (καθηγητής Βιοχημείας, στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών) έγραψε ένα άρθρο για τις σχέσεις Βιολογίας και Πολιτικής όπου αναφέρεται και στον Δαρβίνο και τα περίφημα έργα του «Η προέλευση του ανθρώπου» και «Για την καταγωγή των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής». Οι ιδέες του Δαρβίνου φυσικά ΜΟΝΟ ΩΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ μπορούν να χαρακτηριστούν και αυτό φαίνεται να ενοχλεί τον Χ. Γεωργίου. Ας δούμε όμως τί υποστηρίζει ο ίδιος για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας: Η πολιτικοποίηση της βιολογίας: «Η επιστήμη της Βιολογίας αποτελεί πεδίο πολιτικο-ιδεολογικών μαχών περισσότερο από κάθε άλλη, γιατί είναι η επιστήμη της ζωής και του ανθρώπου. Κι αυτό, διότι οι εκάστοτε κρατούντες (πολιτικοί και κεφάλαιο) τη χρησιμοποιούν ως πανίσχυρο ιδεολογικό εργαλείο επιβολής τους για να αποδεχθούμε μοιρολατρικά τη θέση μας στην κοινωνία. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η Θεωρία της Εξέλιξης μέσω φυσικής επιλογής, του περίφημου βρετανού φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου (1809-1882) -παράλληλα με την ανεκτίμητη συνεισφορά της στη ραγδαία ανάπτυξη της σύγχρονης Βιολογίας.

Συντέλεσε στην εμφάνιση πολιτικών ιδεολογιών που παρείχαν ψευδοεπιστημονική νομιμοποίηση στην ευγονική και, με συγκαλυμμένη μορφή σήμερα, στον κοινωνικό και φυλετικό ρατσισμό. Βασικές ιδέες του Δαρβίνου αξιοποιήθηκαν για την ανάπτυξη της αντιδραστικής ιδεολογίας του Κοινωνικού Δαρβινισμού, κάτι που φαίνεται και από τον τίτλο του σπουδαιότερου έργου του, «Για την καταγωγή των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής», ή η προφύλαξη των ευνοημένων φυλών στον αγώνα για την ύπαρξη.
Στο άλλο σημαντικό έργο του, «Η προέλευση του ανθρώπου», υποστηρίζει την ύπαρξη μιας ιεραρχίας στις φυλές ως προκύψασας εξελικτικά μέσω της φυσικής επιλογής: στις κατώτερες φυλές κατατάσσει τους «άγριους» Αφρικανούς, Ινδιάνους κ.ά., και στις ανώτερες τους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους. Το ίδιο πίστευε και για τους ανθρώπους γενικά, τους οποίους διέκρινε σε πνευματικά ανώτερους και κατώτερους.»

Προσέξτε τώρα με ποιον τρόπο προσπαθεί να «δικαιολογήσει» την θεωρία του Δαρβίνου όπου αμφισβητεί την επιστημονική της διάσταση και την συνδέει με το… περιβάλλον του. «Φταίνε οι κακές παρέες» που λέει και ο Λαός μας!

«Αυτές οι απόψεις του επηρεάστηκαν κυρίως από τον κοινωνικο-πολιτικό του περίγυρο. Όντας παντρεμένος με την ξαδέλφη του μεγαλοβιομήχανου πολυτελών κεραμικών J. Wedgewood, επηρεάστηκε από την ιεραρχική στατικότητα που ήθελε να επιβάλει η τότε αστική τάξη στη βρετανική κοινωνία προκειμένου να παγιώσει την εξουσία της. Επίσης, επηρεάστηκε και από το Δοκίμιο για την Αρχή του Πληθυσμού του Τ. Malthus (θεωρούσε τον υπερπληθυσμό ως αιτία των ανταγωνισμών), απ’ όπου δανείστηκε και την ιδέα του «αγώνα για την επιβίωση».
- Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός επιδιώκει την πολιτική εφαρμογή της θεωρίας της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου στην κοινωνία. Θεωρεί ότι οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι και με διαφορετικές «έμφυτες» (γενετικές) ικανότητες («ανώτερες» και «κατώτερες»), και ότι η ζωή είναι ένας αμείλικτος «αγώνας για επιβίωση».
- Ο Δαρβίνος στο βιβλίο του «Η προέλευση του ανθρώπου» υποστηρίζοντας ότι «τα μέλη του ενός και του άλλου φύλου θα έπρεπε να αποφεύγουν να παντρεύονται σε περίπτωση κατωτερότητας, σωματικής ή πνευματικής». Από το σημείο αυτό, ήταν θέμα χρόνου η έλευση του ευγονικού χιτλερισμού της Αριας Φυλής, όπως και του ρατσισμού σε παγκόσμιο επίπεδο -που δυστυχώς τον υφίστανται έως σήμερα οι μετανάστες στη χώρα μας και στη Δύση.

Στο τέλος όμως ο αρθρογράφος… δίνει ελαφρυντικά στον Δαρβίνο και έτσι όλα «βαίνουν καλώς»! Αφού πριν «έφταιγε ο κοινωνικός περίγυρος», στο τέλος κλείνει με το εξής ελαφρυντικό για τον «κατηγορούμενο»:
«Ο Δαρβίνος για τις ρατσιστικές αντιλήψεις του είχε το ελαφρυντικό της περιορισμένης εξέλιξης των βιολογικών επιστημών στην εποχή του.»

Με αυτήν την …επιχειρηματολογία ο κύριος καθηγητής έβαλε στην θέση του τον Δαρβίνο, την Βιολογία και τους νόμους της φύσης…


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Μαρτίου 11, 2009

εξοντώσεως των Ελλήνων από τον Στάλιν

60 Χρόνια από την επιχείρηση εξοντώσεως των Ελλήνων από τον Στάλιν

Εφέτος συμπληρώνονται τα 60 χρόνια από τις μαζικές απελάσεις του 1949 των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Τι γίνεται όμως σήμερα με το ζήτημα και ποια είναι η πορεία του;

Στις μέρες μας στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης γίνεται μεγάλη προσπάθεια από διάφορες Αρχές στην κατεύθυνση της άρσης απορρήτου και μελέτης των μυστικών αρχείων εκείνης της εποχής, με σκοπό να βρεθούν, έστω και μετά από 60 χρόνια, οι δεκάδες χιλιάδες αγνοούμενοι Έλληνες, θύματα των μαζικών διωγμών και απελάσεων της εποχής 1930-1950, καθώς και της αποποινικοποίησης και κοινωνικής αποκατάστασής τους. Η σύγχρονη νομοθεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην κατεύθυνση εναρμόνισης με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα, αναγνωρίζει ότι εάν ένα πρόσωπο ή ένα κοινωνικό σύνολο είχε καταδικαστεί με πολιτικό μοτίβο, η καταδίκη κρίνεται παράνομη και τα θύματά της αναγνωρίζονται ως θύματα πολιτικών διώξεων και η Πολιτεία οφείλει να τα αποκαταστήσει.

Με μια έρευνα στο Διαδίκτυο, ήδη μπορεί κανείς να βρει σήμερα στοιχεία για τους προγόνους του που είχαν υποστεί διωγμούς και απελάσεις:

Σεμπελίδης Νικήτας του Κωνσταντίνου (1900)

Τόπος διαμονής: χωριό Γιουρέβιτς της επαρχίας Κρασνοντάρ

Καταδικάστηκε το 1942 με κατηγορία «ελληνική καταγωγή»

Ποινή: Απέλαση προς ειδικούς τόπους διαμονής στο Καζαχστάν

Πηγή: Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της επαρχίας Κρασνοντάρ

Σεμπελίδου Συμέλα του Βασίλειου (1913)

Τόπος διαμονής: χωριό Αλευρό της επαρχίας Κρασνοντάρ

Καταδικάστηκε το 1942 με κατηγορία «ελληνική καταγωγή»

Ποινή: Απέλαση προς ειδικούς τόπους διαμονής στη Κιργισία

Πηγή: Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της επαρχίας Κρασνοντάρ

Σεμπελίδης Ιωάννης του Γρηγορίου (1938)

Τόπος διαμονής: Επαρχία Κρασνοντάρ

Καταδικάστηκε το 1942 με κατηγορία «ελληνική καταγωγή»

Ποινή: Απέλαση προς ειδικούς τόπους διαμονής στη Σιβηρία

Πηγή: Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της επαρχίας Κρασνοντάρ

Αποκαταστάθηκε με δικαστική απόφαση από τις 8 Αυγούστου 1995

(ακολουθεί λίστα με άλλα 21 άτομα με επώνυμο «Σεμπελίδη»)

Το σπουδαιότερο έργο στην κατεύθυνση αυτής της έρευνας είναι o «Ελληνικός Μαρτυρολόγος» (www.greek-martirolog.ru), ένα σύνθετο project του ερευνητή Ιβάν Τζουχά, ακαδημαϊκού ελληνικής καταγωγής, που πραγματοποιείται τα τελευταία έξι χρόνια υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Ρωσίας και του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού. Ο σκοπός του έργου είναι η νομική, ηθική και κοινωνική αποκατάσταση του ελληνικού λαού της πρώην ΕΣΣΔ, που υπέφερε από τις σταλινιστικές καταπιέσεις και διωγμούς την εποχή 1930-1950. Ο βασικός στόχος είναι η έκδοση σειράς βιβλίων και δημιουργία ταινίας για το θέμα. Σήμερα έχουν ήδη εκδοθεί τα πρώτα τρία βιβλία και είναι έτοιμο προς έκδοση το τέταρτο.

Το έργο «Ελληνικός Μαρτυρολόγος» του Ιβάν Τζουχά και τα βιβλία του έχουν ήδη παρουσιαστεί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Στις 26 Ιουνίου, μετά από πρόσκληση του καθηγητή Β. Αυγτζίδη και υπό την αιγίδα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, το έργο παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα τα 60 χρόνια από τις μαζικές εξορίσεις των ελλήνων από τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

Μετά από πρόσκληση των ποντιακών σωματείων του Νομού Ροδόπης, ο Ιβάν Τζουχά δέχτηκε με ενθουσιασμό να κάνει μια παρουσίαση του έργου του και στην Κομοτηνή. Θα παρουσιαστούν τα βιβλία του Ιβάν Τζουχά «Ειδικοί συρμοί προς Ανατολή» (μαζικές απελάσεις των Ελλήνων τη δεκαετία 1940-1950) και «Γράφω με δικά μου λόγια» (γράμματα ελλήνων κρατούμενων από το ΓΚΟΥΛΑΓΚ), το ντοκιμαντέρ σκηνοθεσίας Τάσου Τέλογλου «Ελληνική Επιχείρηση 1937» και θα ακολουθήσει η συζήτηση με το ακροατήριο. Το έργο θα παρουσιαστεί επίσης και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.



Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουλίου 3, 2009

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΠΕΡΙ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΒΟΡΩΝΟΥ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΒΟΡΩΝΟ ΣΤΟΥΣ «ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ» ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ… 19ΟΥ ΑΙΩΝΟΣ!

«Η νέα τούτη πορεία του Ελληνισμού αρχίζει να διαγράφεται καθαρά από το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου αιώνα… Το όνομα Έλλην αρχίζει να ξαναπαίρνει το διπλό του πολιτιστικό και εθνολογικό περιεχόμενο. Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας και έχει ελληνική καταγωγή. Για άλλη μια φορά οι Βυζαντινοί λόγιοι χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους.»

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΒΟΡΩΝΟΥ «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ – ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ», Σελίδες 63, 67

Τα τελευταία χρόνια οι «προοδευτικοί» ιστορικοί προσπαθούν να επιβάλλουν σαν απόλυτο δόγμα ένα μεγάλο ψέμα, ένα σαθρό ιδεολόγημα ότι Ελληνικό Έθνος δεν υπήρχε και αποτέλεσε δημιούργημα του… 19ου αιώνος! Κεραυνός εν αιθρία ήταν για όλους αυτούς η έκδοση πριν λίγα χρόνια του δοκιμίου του Νικολάου Σβορώνου «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ – ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ». Τον Νικόλαο Σβορώνο δεν μπορούν να τον κατηγορήσουν ούτε για ιδεαλιστή, ούτε για φασίστα. Δυστυχώς για τους «προοδευτικούς» ανήκει στην αριστερά… Και όμως, αυτά τα οποία αναφέρει στο εν λόγω δοκίμιό του αποτελούν βόμβα κυριολεκτικά στα θεμέλια του ιδεολογήματος, που προσπαθούν να επιβάλλουν.

Ποιο είναι αυτό το δόγμα; Ότι Ελληνικό Έθνος δεν υπήρχε και αποτέλεσε δημιούργημα του… 19ου αιώνος! Η παράδοξη αυτή άποψη συνοδεύεται μόνιμα από κατηγορίες εναντίον του Εθνικιστή Παπαρρηγόπουλου, που διαμόρφωσε σύμφωνα με την άποψή τους, μια ψεύτικη ιστορία και με διάφορες παραμυθίες περί καταπιέσεως κάποιων δήθεν μειονοτήτων στην Ελλάδα! Οι μέσα σελίδες των «προοδευτικών» Κυριακάτικων εφημερίδων με τα ιδεολογικά και ιστορικά θέματα έχουν φιλοξενήσει τα τελευταία χρόνια χιλιάδες σχετικά άρθρα.

Με καθοδήγηση από τις ΗΠΑ, κάποιοι καθηγητές και καθηγήτριες, που στηρίζονται για να επιβάλουν τις απόψεις τους σε ομάδες τραμπούκων, δημιουργούν μέσα στην ίδια την Ελλάδα γενιές ιδεολογικών γενιτσάρων, που εμφανίζονται σαν ιστορικοί. Έτσι λοιπόν, όλοι αυτοί οι… κύριοι που αυτοαποκαλούνται μεταμοντέρνοι ιστορικοί και ισχυρίζονται ότι προσεγγίζουν το παρελθόν μέσω της… κοινωνικής ανθρωπολογίας είναι βέβαιον ότι θα αισθάνθηκαν πολύ άσχημα διαβάζοντας το δοκίμιο του Νικολάου Σβορώνου. Από τον ίδιο μάλιστα εκδοτικό οίκο ο καθηγητής της ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος (μεταμοντέρνος μαρξιστής ιστορικός και αυτός) εξέδωσε ένα δοκίμιο στο οποίο με τίτλο «ΠΩΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΚΑΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;» επιχειρεί να ανατρέψει τα γραφόμενα του Νικολάου Σβορώνου.

Από την αρχή του δοκιμίου του ο Αντώνης Λιάκος μας λέει ότι η περιπλάνησή του αρχίζει από το 1848 και φθάνει στα τέλη του 20 αιώνα… Δεν μας λέει δηλαδή τίποτε νέο, απλά επαναλαμβάνει την πάγια τοποθέτησή του ότι η εθνική συνείδηση είναι δημιούργημα του 19ου αιώνος.

Στον Αντώνη Λιάκο απήντησε μέσα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ» ο σίγουρα όχι εθνικιστής Βασίλης Κρεμμυδάς. Χαρακτηριστικός ήταν ο τίτλος του άρθρου του – απάντηση στις απόψεις του καθηγητή: «ΕΘΝΟΣ ΟΡΦΑΝΟ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ».

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΠΕΡΙ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΒΟΡΩΝΟΥ

Το δοκίμιο του Νικολάου Σβορώνου προλογίζει ο Σπύρος Ασδραχάς, ο οποίος εισαγωγικά τονίζει ότι εάν διαβάσουμε πρόχειρα το κείμενο του Νικολάου Σβορώνου θα βγάλουμε το βιαστικό συμπέρασμα ότι είναι το αποτέλεσμα της αναγνώσεως της Ελληνικής Ιστορίας με βάση τις απόψεις του Παπαρρηγόπουλου και του Ζαμπέλιου σε συνδυασμό με το άρθρο του Στάλιν «ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα». Δυστυχώς, για όλους αυτούς, που θέλουν να μας επιβάλουν την άποψη ότι το Ελληνικό Έθνος είναι δημιούργημα του 19ου αιώνος, ο Νικόλαος Σβορώνος καίτοι αναμφισβήτητα υπήρξε αριστερός και καθόλου μεταφυσικός, θα μπορούσε να λεχθεί ότι στην ιστορική του προσέγγιση είναι περισσότερο Ελληνοκεντρικός και λιγότερο Βυζαντινός τουλάχιστον από τον Παπαρρηγόπουλο. Αξίζει τον κόπο να δούμε κάποια αποσπάσματα από το βιβλία αυτό όπως στο παρακάτω στο οποίο σαφέστατα ο Νικόλαος Σβορώνος ισχυρίζεται ότι οι Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχαν εθνική συνείδηση ήδη από τον 6ο μ. Χ. αιώνα. Συγκεκριμένα γράφει στις σελίδες 61-62 του δοκιμίου του.

«Οι Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δίπλα στο κοινό όνομα Ρωμαίος (Ρωμιός), που δίνεται σε όλους τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας ανεξάρτητα από εθνολογική προέλευση, χρησιμοποιούν ήδη από τον 6ο αιώνα τον όρο Γραικός, παλαιό όνομα των Ελλήνων, όταν θέλουν να δηλώσουν την ελληνική τους εθνότητα και να διακριθούν από τους μη Ελληνικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας. Τον όρο Γραικός τον βρίσκουμε στον ιστορικό Πρίσκο (6ος αι.), που αναφέρει ότι κάποιος που μιλάει ελληνικά θεωρείται «Γραικός το γένος», στον Προκόπιο, που τον χρησιμοποιεί δίπλα στον όρο Έλλην για τους κατοίκους της Ελλάδας, στον Ησύχιο που ερμηνεύει «Γραικός, Έλλην», στον Θεόδωρο Στουδίτη, στον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι.), στον Κεδρηνό και σε άλλους. Στους μεταγενέστερους ιστορικούς ο όρος απαντά συχνότερα. Άλλωστε ο ίδιος ο όρος Έλλην, αν είχε χάσει την εθνολογική του σημασία για τους λογίους, είναι πολύ πιθανόν ότι διατηρήθηκε, δίπλα στον όρο Ρωμαίος, στον ελληνικό λαό, όπως φαίνεται από μερικά δημοτικά τραγούδια, που, μολονότι δεν είναι αρχαιότερα από τον 15ο αιώνα, μπορούν να απηχούν παλαιότερες καταστάσεις».

-Για όποιον έχει αμφιβολίες για το τι εννοεί παραπάνω ο Νικόλαος Σβορώνος γράφει στην σελίδα 63:

«Η χρήση αυτή του όρου Έλλην με την εθνολογική του σημασία και η κάποια ταύτιση του όρου Ρωμαίος με τον όρο Έλλην θα γενικευθούν στους κατοπινούς αιώνες».

Στην συνέχεια του κειμένου του στην σελίδα 64 σαφέστατα εκφράζει την θέση ότι η νέα εθνική συνείδηση των Ελλήνων διαγράφεται καθαρά από το τέλος ήδη του 11ου αιώνος τονίζοντας:

«Η ανάπτυξη της εθνικής ελληνικής ιδέας: Η νέα τούτη πορεία του Ελληνισμού αρχίζει να διαγράφεται καθαρά από το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου αιώνα, για να διαρκέσει, περνώντας από διάφορα στάδια, ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Είναι η περίοδος που ένας παλαιός λαός, με την προοδευτική του διαμόρφωση σε συντελεσμένο έθνος, ανανεώνεται και αποτελεί μια καινούργια ιστορική οντότητα, τον Νέο Ελληνισμό, δηλαδή το Ελληνικό έθνος».

-Ακολούθως, διευκρινίζει στην σελίδα 67 ότι το όνομα Έλλην ήδη στην εποχή της δυναστείας των Κομνηνών έχει όχι μόνον πολιτιστικό, αλλά και εθνολογικό περιεχόμενο και ότι οι βυζαντινοί της εποχής χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους. Γράφει δε τα εξής σχετικά:

«Το όνομα Έλλην αρχίζει να ξαναπαίρνει το διπλό του πολιτιστικό και εθνολογικό περιεχόμενο. Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας και έχει ελληνική καταγωγή. Για άλλη μια φορά οι Βυζαντινοί λόγιοι χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους. Η Άννα Κομνηνή, που σεμνύνεται για τις ελληνικές της σπουδές και για το ότι είχε μελετήσει τους πλατωνικούς διαλόγους και τα έργα του Αριστοτέλη, και θεωρεί αμόρφωτο και βάρβαρο κάθε άμοιρο ελληνικής παιδείας, μιλώντας για την σχολή της Κωνσταντινούπολης που ίδρυσε ο Αλέξιος Κομνηνός γράφει: «Και έστιν ιδείν και Λατίνον ενταύθα παιδοτριβούμενον και Σκύθην ελληνίζοντα και Ρωμαίον τα των Ελλήνων συγγράμματα μεταχειριζόμενον και τον αγράμματον Έλληνα ορθώς ελληνίζοντα». Για τον Νικήτα Χωνιάτη οι Ρωμαίοι υπήκοοι της Αυτοκρατορίας είναι Έλληνες. Έτσι, σταματώντας με την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους βαρβάρους, δηλώνει ότι αρνείται να συνεχίσει την ιστορία του, γιατί: «πως αν είην εγώ το βέλτιστον χρήμα, την ιστορίαν, το κάλλιστον εύρημα των Ελλήνων, βαρβαρικαίς καθ’ Ελλήνων πράξεσι χαριζόμενος».

Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο Νικόλαος Σβορώνος και δικαίως στην Αυτοκρατορία της Νικαίας, μέσα στα πλαίσια της οποίας πράγματι καταστάλαξε ο εθνικός χαρακτήρας του νέου Ελληνισμού. Η αναφορά του στο γεγονός αυτό υπάρχει στο παρακάτω απόσπασμα των σελίδων 70 και 71:

«Ιδιαίτερη σημασία στην εξέλιξη τούτη είχε η προσπάθεια των βασιλέων της Νικαίας να εφαρμόσουν μια πολιτική ρυθμιστική των αντίρροπων κοινωνικών δυνάμεων, να αναπτύξουν την εγχώρια οικονομία, να την ανεξαρτητοποιήσουν από την Δύση και να ανακουφίσουν τις μεσαίες και λαϊκές τάξεις, για να πετύχουν έτσι το κράτος αυτό μία πραγματική εθνική συνοχή. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ακριβώς το κράτος αυτό ήταν το πρώτο που ονομάστηκε από τους συγχρόνους «ελληνίς επικράτεια», «ελληνικόν», «Ελλάς», ότι ο πληθυσμός του με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ’ Βατάτζη έχει τη συνείδηση ότι ανήκει στο «γένος των Ελλήνων».

Η πρόσκαιρη ανασύσταση της Αυτοκρατορίας με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης (1261) δεν διέκοψε την πορεία προς την όλο και μεγαλύτερη ενάργεια της ελληνικής εθνικής συνείδησης».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πύργος στην άμμο, λοιπόν, το ιδεολόγημα των… μεταμοντέρνων μαρξιστών ιστορικών, που ούτε λίγο, ούτε πολύ θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως αρχίσαμε να υπάρχουμε σαν Έθνος μόλις τα τελευταία 200 χρόνια! Έτσι, αφού υπάρχουμε σαν έθνος μόνο 200 χρόνια, σύμφωνα με την άποψή τους, δεν χάνουμε και πολλά εάν διαλυθούμε στις επόμενες δεκαετίες… Ήδη κάποιοι άλλοι «σοφοί» μιλούν σε άρθρα τους για «μεταεθνική δημοκρατία»! Δηλαδή, για ένα κράτος χωρίς εθνικό χαρακτήρα μέσα στα πλαίσια της μαμάς «παγκοσμιοποίησης», που μας θέλει όλους πωλητές και αγοραστές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς πριν τις πραγματικές μάχες δίνονται οι μάχες των Ιδεών. Σε αυτήν την μάχη πρέπει να καταλάβουμε ότι ο εχθρός βρίσκεται ήδη εντός των πυλών, αλλά πρέπει και αυτοί να αντιληφθούν πως υπάρχουν και κάποιοι που δεν εγκαταλείπουν τα όπλα, που δεν υποχωρούν ούτε χιλιοστό από τον ορισμό που έδωσε στο Έθνος πριν εικοσιπέντε ολόκληρους αιώνες ο πατέρας της Ιστορίας: «έθνος έστι το όμαιμον, ομόγλωσσόν τε, ομόθρησκον και ομότροπον»


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουνίου 15, 2009

Μακεδονία: Το χρονικό μιας προδοσίας

αφορμή τη συμπλήρωση 2332 ετών από το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ένα Χρονικό για την προδοσία της Ιστορίας μας.

Όταν, τον Αύγουστο του 1945, ο, εβραϊκής καταγωγής, στρατάρχης Τίτο (πραγματικό όνομα Ιωσήφ Μπρόζ) προχωρούσε στη μετονομασία της επαρχίας του Βαρδάρη (Vardarska Banovina) σε «Μακεδονία», προσδοκώντας σε μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις στη ρευστή, γεωπολιτικά, χερσόνησο του Αίμου, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι 63 χρόνια μετά, ένας αμερικάνος (με ομιχλώδη καταγωγή) διπλωμάτης, ο Μάθιου Νίμτς, θα απαιτούσε από την ελληνική κυβέρνηση, για λογαριασμό των εντολέων του, την αναγνώρισή της πρώτης, ως ξεχωριστή οντότητα. Αλλά και όταν ο Βελουχιώτης υπόσχονταν τη Μακεδονία στους Βούλγαρους συντρόφους του, ως αντάλλαγμα για στρατιωτική βοήθεια, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αρκετές δεκαετίες μετά, μια κυβέρνηση της αστικής δεξιάς θα ήταν έτοιμη να υπογράψει την τελευταία πράξη σε μια μακρά ιστορία ξεπουλήματος και προδοσίας.

Τα αναμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία της ελληνικότητας της Μακεδονίας, από την αρχαιότητα, έγιναν ευρέως γνωστά από τις αξιέπαινες προσπάθειες αξιόλογων Ελλήνων ιστορικών και από τις εκδόσεις της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, οπότε θα ήταν άσκοπο και σίγουρα ανολοκλήρωτο, το να προσπαθήσουμε να συμπιέσουμε την ιστορία μέσα σε λίγες γραμμές. Το παρόν κείμενο, θα ασχοληθεί, κυρίως, με τους πολιτικούς χειρισμούς στο ζήτημα της Μακεδονίας, κατά τα νεότερα χρόνια, καθώς και με τους τρόπους έκφρασης της περίφημης λαϊκής βούλησης, σε ό,τι αφορά στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να καθορίσουμε, γεωγραφικά, τη Μακεδονία, η οποία εκτείνεται σε μία περιοχή με νότια, φυσικά, σύνορα το Αιγαίο Πέλαγος, τον Όλυμπο, τα Καμβούνια και τα Χάσια και βόρεια σύνορα την περιοχή άνωθεν των λιμνών Πρέσπα και Αχρίδα, περιλαμβάνοντας περιοχές όπως το Κρούσοβο και τη Στρώμνιτσα. Δυτικό όριο θεωρείται η Πίνδος και ανατολικό ο Νέστος. Τα ίδια τα Σκόπια, βρίσκονται μακριά από τα βόρεια, γεωγραφικά, σύνορα της Μακεδονίας.

Φυλετικά, οι Μακεδόνες θεωρούνται Δωρικό φύλο («…Δωρικόν τε και Μακεδνόν έθνος», Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Η 43), το οποίο μετά το 800 π.Χ. εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία, από την Ήπειρο, καθυποτάσσοντας συγγενή Θρακικά φύλα. Οι σλάβικες επιδρομές, τα Βυζαντινά χρόνια, εκμηδένισαν τους πληθυσμούς της πεδινής υπαίθρου, όχι όμως και τους ορεινούς πληθυσμούς και τις οχυρωμένες πόλεις, όπως η Θεσσαλονίκη. Η πλειοψηφία των οικισμών στα όρια της Μακεδονίας, παρέμεινε ελληνική, καθώς δεν σημειώθηκαν αξιόλογες Σλάβικες εγκαταστάσεις, ενώ πολλά από τα σλαβόφωνα χωριά, αποτελούνται από εκσλαβισμένους γλωσσικά κατοίκους και όχι Σλάβους, στο αίμα ή στη συνείδηση.

Μετά την υποχώρηση των Τούρκων, τις διεκδικήσεις στους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ανταλλαγές πληθυσμών (Συνθήκες Νεϊγύ το 1919 και Λωζάνης το 1923) διαμόρφωσαν μια κατάσταση για τα επόμενα χρόνια, η οποία άφηνε ελληνικά εδάφη (Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα) υπό Σλαβική κατοχή και τον εναπομείναντα ελληνικό πληθυσμό (υπολογίζεται σήμερα σε 150.000), εγκλωβισμένο και υπό διωγμό. Από εκείνη την περίοδο, που δεν υπήρχε κανένα «Μακεδονικό» ζήτημα από τη μεριά των Σλάβων, πέρα από τις όποιες βλέψεις τους, ενώ, αντιθέτως, η Ελλάδα είχε κάθε λόγο να προβάλει διεκδικήσεις, μέχρι και τα νεώτερα χρόνια, που το θέμα επανήλθε στο προσκήνιο των εξελίξεων, καμία ελληνική κυβέρνηση, δεξιά ή αριστερή, δεν έκανε κάποια ενέργεια για το ζήτημα.
Οι «Μακεδονομάχοι» και τα συλλαλητήρια

Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», φέρνοντας στην επιφάνεια τα δεινά των κομμουνιστικών καθεστώτων για έθνη και λαούς και καθιστώντας τον αμερικανισμό ως τον μοναδικό παγκόσμιο παράγοντα εξουσιασμού, παγκοσμίως, πυροδότησε έναν νέο γύρο πολιτικών εξελίξεων και ζυμώσεων, στον οποίο τα Βαλκάνια έχουν κομβικό ρόλο. Μέσα σε αυτό το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, ο διαμελισμός της πρώην Γιουγκοσλαβίας, το 1991, σημαίνει και την κήρυξη της πλήρους ανεξαρτησίας του κρατιδίου των Σκοπίων, με συνταγματική ονομασία: «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Μετά από τόσες δεκαετίες εγκληματικής αδράνειας, το ελληνικό κράτος βρίσκεται, πλέον, μπροστά σε μία οδυνηρή πραγματικότητα, καθώς ένα πολυεθνικό μόρφωμα, αποτελούμενο από Αλβανούς, Σέρβους, Βούλγαρους, αθίγγανους, αλλά και μία εγκαταλελειμμένη ελληνική μειονότητα, διεκδικεί μία θέση στο παγκόσμιο στερέωμα, σφετεριζόμενο ελληνικά εδάφη, Ιστορία και ταυτότητα. Η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε μια ακόμα επίδειξη ραγιαδισμού, απορρίπτει την πρόταση Μιλόσεβιτς για μοίρασμα του νεοσύστατου κρατιδίου, μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας, βάζοντας στο χρονοντούλαπο την καλύτερη ευκαιρία για την απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών. Οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που ακολούθησαν και στοίχισαν την αποπομπή Σαμαρά, αφορούσαν απλά και μόνο την ονομασία του κρατιδίου και έβαλαν για τα καλά τον ξένο παράγοντα ως εταίρο στα ζητήματα της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Η απουσία συγκροτημένης Εθνικής εξωτερικής πολιτικής και η πλήρης εξάρτηση από ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι τα μόνιμα χαρακτηριστικά στους διπλωματικούς χειρισμούς των Εθνικών μας θεμάτων και εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν την ελληνική διπλωματία έως και σήμερα.. Με αυτά τα δεδομένα, το ζήτημα της Μακεδονίας, αντί για άμεση προτεραιότητα Εθνικής σημασίας, έχει γίνει «καυτή πατάτα» για κάθε κυβέρνηση από το ’90 και μετά.

Ο εμπαιγμός του λαϊκού αισθήματος και του πατριωτικού φρονήματος των Ελλήνων (όπως αυτά εκδηλώθηκαν μέσα από τα μεγαλειώδη σε παλμό και όγκο συλλαλητήρια της εποχής) με τη διγλωσσία της πολιτικής ηγεσίας, αποτελεί μνημείο προδοσίας και πολιτικής αλητείας, το οποίο έχει στιγματίσει τη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας. Εκ του αποτελέσματος, μπορούμε πλέον να υποστηρίξουμε με ασφάλεια, ότι αυτές οι πατριωτικές εκδηλώσεις, ενορχηστρωμένες από το κράτος της αστικής νεοφιλελεύθερης δεξιάς, λειτούργησαν ως ελεγχόμενη βαλβίδα ασφαλείας για την εκτόνωση της έντονης δυσαρέσκειας των Ελλήνων ενάντια στο διαφαινόμενο ξεπούλημα της Μακεδονίας.

Η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία παζάρευε την ίδια ώρα στη Λισσαβώνα το όνομα της Μακεδονίας, εκπροσωπούνταν από μεγαλοστελέχη της στα συλλαλητήρια και ακολουθούσε μια ψευδοπατριωτική ρητορεία για εσωτερική κατανάλωση. Από αυτές τις μαζώξεις, που το μόνο που κατάφεραν τελικά ήταν να οριοθετήσουν το μέγεθος της δεξαμενής ψήφων της αστικής δεξιάς, αναδείχτηκαν οι γραφικές φυσιογνωμίες των «Μακεδονομάχων» πολιτικάντηδων, οι οποίοι έχτισαν ένα δήθεν πατριωτικό προφίλ με ανέξοδες δηλώσεις και εμφανίσεις, στηρίζοντας ταυτόχρονα τις προδοτικές κινήσεις των πολιτικών τους ηγεσιών. Με αυτές τις μεθοδεύσεις, λαμβάνοντας υπόψη το πολιτικό κλίμα της εποχής, χάθηκε ουσιαστικά μία μεγάλη ευκαιρία για τον ελληνισμό και αποδείχτηκε η έλλειψη εθνικής πολιτικής και οράματος.

Από το 1993 ακόμη, η Χρυσή Αυγή έγραφε και είχε προβλέψει ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων είχε ξεπουληθεί ή, εάν θέλετε, δεν υπήρχε η πολιτική βούληση για τη διεκδίκησή του. Παρά την ένθερμη συμμετοχή, είχε δει με σκεπτικισμό τα εθνικά συλλαλητήρια, υπό την έννοια πως αυτοί που τα καθοδηγούσαν, μοιραία μέσα στον χρόνο, θα έσκυβαν το κεφάλι και θα σιωπούσαν.
Η «Real Politic»

Δυστυχώς, οι προβλέψεις του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος επαληθεύτηκαν, καθώς, ήδη από τον Απρίλιο του 1993, τα Σκόπια μπαίνουν στον ΟΗΕ με την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις για την τελική τους ονομασία. Το «πολιτικά ρεαλιστικό» ρεύμα, προσπαθώντας να αποφύγει οποιαδήποτε ρήξη με την αμερικανική πολιτική στα Βαλκάνια και να συνεχίσει απρόσκοπτα την προαποφασισμένη «ευρωπαϊκή πορεία» της Ελλάδας, είναι πρόθυμο να συζητήσει οποιαδήποτε πρόταση – επιθυμία εξωτερικών παραγόντων.

Ο κυνισμός και η τρανή απόδειξη της διγλωσσίας της πολιτικής ηγεσίας, η οποία είχε προαποφασίσει το μέλλον του ζητήματος, αποτυπώθηκαν στη δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς τους έλληνες δημοσιογράφους, στις 13 Φεβρουαρίου 1993, πως το όνομα δεν έχει τόση σημασία και σε δέκα χρόνια δεν θα το θυμάται κανείς. Αρκετοί όψιμοι «πατριώτες» και «Μακεδονομάχοι», με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Καρατζαφέρη, ήταν τότε χειροκροτητές και συνοδοιπόροι της κυβέρνησης Μητσοτάκη…

Οι λεονταρισμοί του Ανδρέα Παπανδρέου στην προεκλογική περίοδο του ’93, με την περίφημη δήλωση: «Δεν δεχόμαστε το όνομα Μακεδονία ή οποιοδήποτε παράγωγο ή οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία που περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία», αποδείχτηκαν πυροτέχνημα. Το ίδιο κούφιο και άνευ ουσίας, ήταν το εμπάργκο που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου στα Σκόπια, το Φεβρουάριο του 1994, λίγο μετά την αναγνώριση του κρατιδίου, με το προσωρινό του όνομα, από τις ΗΠΑ. Το εμπάργκο κατέρρευσε τον Σεπτέμβριο του 1995, οπότε υπεγράφη η Ενδιάμεση Συμφωνία από τους Κ. Παπούλια και Μπ. Τσερβενκόφσκι, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ και αφήνοντας σε εκκρεμότητα το ζήτημα του ονόματος.

Κατά τη διάρκεια του εμπορικού αποκλεισμού, οι ίδιοι οι δήθεν πατριώτες επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης κάνουν λαθρεμπόριο, πετρελαίου κυρίως, τροφοδοτώντας Σκόπια και Σερβία, σχηματίζοντας τεράστιες περιουσίες. Στα 13 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, οι οικονομικές σχέσεις Ελλάδας – Σκοπίων έχουν αλλάξει άρδην, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των κερδοσκόπων, οι οποίοι βρήκαν στην αγορά των Σκοπίων μία ακόμα οικονομική ευκαιρία. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ελλήνων επιχειρηματιών, υπολογίζεται ότι περίπου το 20% του ΑΕΠ του κρατιδίου των Σκοπίων έχει σχέση με την ελληνική οικονομία. Αν συνυπολογιστεί και η παραοικονομία, οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο.

Από το αποτυχημένο εμπάργκο και για τα επόμενα χρόνια, η ελληνική πολιτική ηγεσία παγώνει το ζήτημα της ονομασίας, ελπίζοντας να βγει προφήτης ο Μητσοτάκης και να λησμονήσει ο ιθαγενής πληθυσμός. Στο μεταξύ, η μία χώρα μετά την άλλη, αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» με το τελειωτικό χτύπημα να δίνεται από τις ΗΠΑ, το Νοέμβριο του 2004. Όλο αυτό το διάστημα, οι μόνοι οι οποίοι επανέφεραν το ζήτημα στην επικαιρότητα, με δυναμικές κινητοποιήσεις, ήταν οι Έλληνες Εθνικιστές.
ΗΠΑ, Βουλγαρία, Αλβανία και πέμπτη φάλαγγα

Γεωπολιτικά, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα η ενεργειακή κρίση και οι συμφωνίες για τη δημιουργία των αγωγών πετρελαίου από τη Ρωσία, καθιστούν το κρατίδιο των Σκοπίων ιδιαίτερα σημαντικό, ως δορυφόρο της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή. Η γιγαντιαία αμερικανική στρατιωτική βάση Camp Bondsteel, που εκτείνεται στο έδαφος των Σκοπίων και του Κοσσόβου, καθώς και τα σχέδια των αμερικανών για δεύτερη βάση, έχουν στόχο να εγκλωβίσουν και ελέγξουν στρατιωτικά ολόκληρη την περιοχή. Για τη διατήρηση και την ανάπτυξη του προτεκτοράτου τους, οι ΗΠΑ προσπαθούν να συντηρήσουν την επίπλαστη εθνική συνοχή στο εσωτερικό των Σκοπίων με τα δολάρια των «επενδυτών» τύπου Σόρος και με την επιβολή της θέλησής τους για είσοδο του ψευδοκράτους στο ΝΑΤΟ.

Ταυτόχρονα με τη δραστηριότητα του αμερικανικού παράγοντα και την ελληνική αδράνεια, στα Σκόπια διεξάγεται μία μάχη μεταξύ της Βουλγαρικής και της Αλβανικής προπαγάνδας για την επικράτηση των αντίστοιχων μειονοτήτων και την εξυπηρέτηση των αντίστοιχων μεγαλοϊδεατισμών. Η Βουλγαρική προπαγάνδα λειτουργεί άψογα, από παλιά, στο διαδίκτυο και σε διεθνές επίπεδο, ενώ ένας όλο και αυξανόμενος αριθμός Σκοπιανών επιλέγουν να πάρουν το Βουλγαρικό διαβατήριο, είτε γιατί αισθάνονται εθνικά Βούλγαροι, είτε γιατί θέλουν να εκμεταλλευτούν τα προνόμια που δίνει το διαβατήριο μίας χώρας που έχει ήδη ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε αρκετούς διεθνείς οργανισμούς. Από την άλλη μεριά, οι Αλβανοί επιλέγουν τον δρόμο της κρίσης και της δράσης, κάτι που φάνηκε με τις πρόσφατες αιματηρές εκλογές. Οι δύο χώρες, σε αντίθεση με την Ελλάδα, λειτουργούν με συνέπεια και επιθετική στρατηγική διεκδικώντας εδάφη και δικαιώματα για τις μειονότητες, ενώ η ελληνική μειονότητα αντιμετωπίζει καταστολή και τρομοκρατία.

Όσο, βέβαια, τα Σκόπια εξυπηρετούν τις βλέψεις των ΗΠΑ στην περιοχή των Βαλκανίων, τότε, με κάθε κόστος, η αμερικανική – σιωνιστική πολιτική θα προστατέψει την ύπαρξή τους και φαντάζει αδύνατο για οποιαδήποτε εξαρτημένη χώρα, είτε αυτή έχει ιστορικό και δίκαιο έρεισμα είτε όχι, να προβάλλει αξιώσεις. Η διαφορά της πολιτικής της Αλβανίας και της Βουλγαρίας με αυτή της Ελλάδας είναι ότι οι πρώτες δημιουργούν την υποδομή για να το κάνουν αργότερα, όταν θα υπάρξουν οι δυνατότητες. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση των Σκοπίων, για να τονώσει το «πατριωτικό αίσθημα» του πολυεθνικού μωσαϊκού, διεκδικεί ελληνικά εδάφη, μέχρι και τη Θεσσαλονίκη, χωρίς καμία ουσιαστική απάντηση από πλευράς Ελλάδας.

Αντιθέτως, αυτό που συμβαίνει πλέον στην Ελλάδα, είναι, μετά από τόσα χρόνια αδράνειας, να ακούγονται σιγά σιγά οι γνωστές φωνές της διεθνιστικής αριστεράς και των πρακτορίσκων, δήθεν μειονοτικών, «σλαβομακεδόνων», οι οποίοι ξερνούν την γνωστή τους ρητορεία. Οι πασίγνωστες, επιδοτούμενες, ΜΚΟ, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ και το «Ουράνιο Τόξο» έχουν αναλάβει την σιωνιστική – αμερικανική προπαγάνδα στο εσωτερικό χωρίς καμία αντίδραση από το επίσημο κράτος.
Οι «ακραίοι»

«Ο Λαός, θέλουμε να πιστεύουμε, πως στο μεγαλύτερο μέρος του παρακολουθεί με οργή και απελπισία ό,τι συμβαίνει. Ανίκανος να εκφράσει την οργή του, νιώθει άδειος και απογοητευμένος. Η γεύση της ήττας έχει σαστίσει κάθε έντιμο Έλληνα Πατριώτη. Ας γνωρίζουν όλοι τους πως η Ιστορία δεν γράφεται ούτε με συμφωνίες, ούτε με μίσθαρνους και πουλημένους «ενημερωτές». Η Ιστορία έχει τους δικούς της ρυθμούς, τις δικές της ανάγκες και διεκδικήσεις. Ό,τι υπεγράφη από τους πολιτικούς, δεν είναι Ιστορία, δεν είναι επιταγή του Έθνους, είναι άχρηστα χαρτιά που όχι μόνο θα ξεπεραστούν, αλλά θα αποτελέσουν και τα τεκμήρια της αναξιότητος ορισμένων στο εδώλιο των αιώνων».

Αυτή ήταν η θέση του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, όπως εκφράστηκε από τον Γ.Γ. του Κινήματος, συναγωνιστή Ν.Γ. Μιχαλολιάκο τον Οκτώβρη του 1995, στο φύλλο 124 της εφημερίδας μας και αυτή παραμένει ατόφια μέχρι σήμερα και μέχρι την τελική δικαίωση. Αυτή είναι η απάντηση των Ελλήνων Εθνικιστών στους προδότες και τους μειοδότες της ελληνικής ιστορίας και της ελληνικής γης. Αυτή είναι η απάντηση στα ψευτοδιλλήματα, στα παζάρια για την ονομασία και στο δόγμα της «μικράς και εντίμου» Ελλάδος.

Η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, όσο οι νεοέλληνες μπορούν να το επιβάλλουν. Οι πρόγονοί μας έπραξαν ήδη το καθήκον τους και δεν μπορούν από τους τάφους τους να αγωνιστούν ή να διεκδικήσουν οτιδήποτε. Απλά μας δείχνουν τον δρόμο και το καθήκον. Περισσότερο από οποιαδήποτε ιστορική, ανθρωπολογική και γεωγραφική μελέτη, την ελληνικότητα της Μακεδονίας την πιστοποιούν ο θρύλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το θαύμα του Αγίου Δημητρίου και, κυρίως, το Αίμα του Παύλου Μελά, των Μακεδονομάχων και όσων έπεσαν για τη Μεγάλη Ιδέα.

Αντί επιλόγου, ας θυμηθούμε το κάλεσμα του Ίωνα Δραγούμη: «Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από τη βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από τη μετριότητα κι από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μάς ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε».

Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουνίου 13, 2009

1922: Η Γενοκτονία Των Ελλήνων Και ο Μπολσεβικισμός- Κεμάλ και Λένιν

Ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στον σφαγέα του Ελληνισμού Κεμάλ


Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση το Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους εβραϊκής καταγωγής νεότουρκους. Άλλωστε, τόσο οι περισσότεροι νεότουρκοι, όσο και οι περισσότεροι ηγέτες των μπολσεβίκων ήσαν εβραίοι.

Εάν η Ρωσία είχε μείνει αυτοκρατορία και δεν είχε γίνει Σοβιετική Ένωση, σήμερα θα υπήρχε μία μεγάλη Ελλάδα των 30 εκατομμυρίων και ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας και του Πόντου δεν θα είχε ξεριζωθεί. Η ενίσχυση του Κεμάλ με όπλα και πολεμικό υλικό δεν ήταν δυνατή από την Δύση γιατί τα παράλια της Μικράς Ασίας τα ήλεγχε η Ελλάδα και η ενίσχυση αυτή ήλθε από τον στρατό που διοικούσε ο κορυφαίος μπολσεβίκος εβραίος Τρότσκι-Μπρονστάιν. Σχετικά με το θέμα γράφει ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Φωτιάδης.

«Την ίδια μέρα υπογράφτηκε και η συμφωνία για τη χορήγηση δωρεάν οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στον Μουσταφά Κεμάλ. Σε μια περίοδο που ο σοβιετικός λαός πέθαινε καθημερινά από την πείνα, ο Λένιν δεν δίστασε να δωρίσει 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στο δικτάτορα Μουσταφά Κεμάλ, όχι για να πολεμήσει τους ιμπεριαλιστές, όπως υποκριτικά δήλωνε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, αλλά για να εξασφαλίσει τα δικά του ζωτικά συμφέροντα στη μεγάλης στρατηγικής, οικονομικής και γεωπολιτικής σημασίας περιοχή. Με ποια λογική θεωρείται ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, όταν το 25% του συνολικού πληθυσμού, που στέναζε κάτω από την τουρκική βαρβαρότητα, ήταν δεδηλωμένης ελληνικής καταγωγής;»

Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Μαΐου 4, 2009

Οι κτηνωδίες του κόκκινου στρατού και η Παπαρήγα

Στην Γερμανία βρέθηκε προ ημερών η Παπαρήγα, στο κυνήγι των 25.000 ψήφων των Ομογενών που έχουν κάνει τα χαρτιά τους για θα ψηφίσουν στο Προξενείο, λόγω ευρωεκλογών (στις εθνικές εκλογές δεν μπορούν να ψηφίσουν, καθώς με απαίτηση του ΚΚΕ απορρίφθηκε το σχέδιο νόμου για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, διότι «δεν ξέρουν τα προβλήματα στην Ελλάδα και με την ψήφο τους θα αλλοιώσουν τον εκλογικό χάρτη»). Με την ευκαιρία της επίσκεψης, η Παπαρήγα κατάθεσε στεφάνι στο μνημείο των σοβιετικών «απελευθερωτών» της Γερμανίας. Μιας και τέτοιες ημέρες πριν από 53 χρόνια είχαμε την λήξη του Πολέμου, ας δούμε μερικά από τα ανδραγαθήματα των σοβιετικών «απελευθερωτών», όπως τα καταγράφει ο διεθνούς φήμης Άγγλος ιστορικός Antony Beevor, στο βιβλίο του «Βερολίνο – Η πτώση 1945», χωρίς δικά μας περαιτέρω σχόλια, τα οποία έτσι κι αλλιώς θα είναι περιττά.

«Σε προκήρυξή του στα στρατεύματα ο Σοβιετικός (Σ.Σ. και Εβραίος) συγγραφέας Ίλια Έρενμπουργκ έγραψε: Σκοτώστε, σκοτώστε! Στους Γερμανούς δεν υπάρχουν αθώοι ούτε μεταξύ των ζωντανών, ούτε μεταξύ αυτών που πρόκειται να γεννηθούν. Εκτελείτε τις εντολές του συντρόφου Στάλιν συνθλίβοντας για πάντα το φασιστικό κτήνος μέσα στο άντρο του. Τσακίστε με την βία την υπερηφάνεια των Γερμανίδων γυναικών. Πάρτε τες ως νόμιμο λάφυρο. Σκοτώνετε, σκοτώνετε, ανδρείοι στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού, μέσα στην ακατανίκητη έφοδό σας».

«Τα στρατεύματα της 1ης Στρατιάς φέρονται εξαιρετικά βίαια στους Γερμανούς. Οι Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες που συλλαμβάνονται συχνά δεν καταφέρνουν να φτάσουν ούτε μέχρι τις περιοχές συγκέντρωσης αιχμαλώτων. Πυροβολούνται καθ’ οδόν, έγραψε ο επικεφαλής της NKVD του 1ου Λευκορωσσικού μετώπου Serov». (σελ. 120).

«Ο Grossman (Σ.Σ. Σοβιετικός πολεμικός ανταποκριτής και Εβραίος) σημείωσε: Φρικτά πράγματα συμβαίνουν στις Γερμανίδες. Ένας καλλιεργημένος Γερμανός εξηγεί με εκφραστικές κινήσεις και σε σπασμένα ρωσικά ότι η σύζυγός του είχε βιαστεί από δέκα στρατιώτες εκείνη την ημέρα». (σελ. 124).

«Υπολογίζεται ότι από τα δύο βασικά νοσοκομεία του Βερολίνου πέρασαν 95.000-130.000 θύματα βιασμού. Ένας γιατρός υπολόγισε ότι από τις 100.000 περίπου γυναίκες που έπεσαν θύματα βιασμού στο Βερολίνο, σχεδόν οι 10.000 πέθαναν, οι περισσότερες εκ των οποίων αυτοκτόνησαν. Συνολικά, τουλάχιστον 2.000.000 Γερμανίδες θεωρείται ότι βιάστηκαν και ένα σημαντικό ποσοστό από αυτές αν όχι η πλειονότητα, φαίνεται ότι υπέστη πολλαπλό βιασμό. (σελ. 548).

«Ωστόσο, ακόμα πιο συγκλονιστικό από τη ρωσικά άποψη είναι το γεγονός ότι οι αξιωματικοί και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού βίαζαν και Ουκρανές, Ρωσίδες και Λευκορωσίδες γυναίκες και κοπέλες που είχαν απελευθερωθεί από στρατόπεδα εργασίας στη Γερμανία. Οι ευρέως διαδεδομένοι βιασμοί γυναικών που είχαν απομακρυνθεί δια της βίας από τη Σοβιετική Ένωση υπονομεύουν πλήρως κάθε προσπάθεια δικαιολόγησης της συμπεριφοράς του Κόκκινου Στρατού, εξαιτίας δήθεν της εκδίκησης που ήθελε να πάρει για τις γερμανικές βιαιότητες στη Σοβιετική Ένωση». (σελ. 174).

«Το βράδυ της 16ης Απριλίου, το νοσοκομειακό πλοίο Goya, γεμάτο με 7.000 πρόσφυγες, βυθίστηκε από ένα σοβιετικό υποβρύχιο. Μόνο 165 επιβαίνοντες κατάφεραν να σωθούν». (σελ. 274).

«Παρ’ όλο που οι Σοβιετικοί διοικητές το αρνήθηκαν, το πυροβολικό και η αεροπορία τους χρησιμοποιούσαν αναμφίβολα φωσφορούχα ή άλλα εμπρηστικά βλήματα» (σελ. 452).

«Η σοβιετική προπαγάνδα για την «απελευθέρωση από την φασιστική κλίκα» άρχισε να έχει αρνητικά αποτελέσματα, ειδικά όταν οι σύζυγοι και οι κόρες των Γερμανών κομμουνιστών αντιμετωπίστηκαν εξίσου βάναυσα με τις υπόλοιπες γυναίκες». (σελ. 552).

«Υπήρχαν εκείνοι που έβλεπαν ακόμα και τα μικρά Γερμανάκια σαν μελλοντικούς SS και πίστευαν ότι θα έπρεπε να τα σκοτώσουν πριν μεγαλώσουν. Ο συγγραφέας Lev Kopelev, τότε πολιτικός καθοδηγητής, συνελήφθη από την Υπηρεσία Αντικατασκοπίας επειδή “είχε εμπλακεί σε προπαγάνδα αστικού ανθρωπισμού και λύπησης του εχθρού”. Είχε επίσης τολμήσει να ασκήσει κριτική για τη βιαιότητα των άρθρων του Ίλια Έρενμπουργκ». (σελ. 75).

«Ο Στάλιν ξεκαθάρισε την πρόθεσή του να απογυμνώσει τη γερμανική βιομηχανία, ως προκαταβολή σε είδος για τα 10 δις δολάρια που αξίωνε η Σοβιετική Ένωση για αποζημίωση. Κυβερνητικές επιτροπές, αποτελούμενες από Σοβιετικούς λογιστές ακολουθούσαν από κοντά όλες τις στρατιές καθώς προήλαυναν. Η αποστολή τους ήταν η συστηματική κατάσχεση της γερμανικής βιομηχανίας και του πλούτου». (σελ. 140).

«Οι λεηλασίες άρχισαν σύντομα, συνοδευόμενες από κραυγές “Uri!Uri!”, καθώς οι Σοβιετικοί στρατιώτες κυκλοφορούσαν αρπάζοντας ρολόγια. Ο Pierre, ένας Γάλλος αιχμάλωτος πολέμου, διαμαρτυρήθηκε μάταια ότι ήταν σύμμαχος. Δέχτηκε ένα χτύπημα με τον υποκόπανο στο στομάχι. Στη συνέχεια έψαξαν τις βαλίτσες των προσφύγων και έχωσαν τα λάφυρά τους στα παραγεμισμένα χιτώνιά τους». (σελ. 188).

«Οι λεηλασίες και η μεταχείρηση των επιζώντων φαίνεται ότι συντάραξε ακόμα και τις σοβιετικές στρατιωτικές αρχές: “Εντός του στρατεύματος λαμβάνουν χώρα ατιμωτικά και πολιτικώς επιζήμια συμβάντα όταν, υπό το πρόσχημα της εκδίκησης, ορισμένοι αξιωματικοί και στρατιώτες διαπράττουν βιαιοπραγίες και λεηλατούν». (σελ. 191).

«Τα σοβιετικά Shturmovik δεν έκαναν διακρίσεις μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών στόχων. Μια εκκλησία δε διέφερε από ένα οχύρωμα, ιδίως όταν προφανής σκοπός ήταν η ισοπέδωση κάθε κτιρίου που εξείχε από το έδαφος. Οι τραυματίες που περίμεναν στις αποβάθρες να επιβιβαστούν στα πλοία έγιναν κόσκινο από τις σφαίρες πάνω στα φορεία τους. Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά που περίμεναν να εγκαταλείψουν την πόλη, αποτέλεσαν εύκολους στόχους» (σελ. 190).

Γ. Δ. Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Μαΐου 29, 2009

Wednesday, July 1, 2009

Περί Φαλμεράϋερ και των θεωριών του

Ο Γιάκομπ Φίλπ Φαλμεραυερ (10 Δεκεμβρίου 1790,Τιρόλο - 26 Απριλίου 1861, Μόναχο) ήταν Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός, ιστορικός, που ταξίδεψε στην Ελλάδα και έγραψε για τους Έλληνες. Από το 1831 έως το 1834 περιηγήθηκε με τον Ρώσο στρατηγό Όστερμαν - Τολστόι στην Αίγυπτο, την Νουβία, την Παλαιστίνη, την Συρία, της Σποράδες, τις Κυκλάδες, την Ηπειρωτική Ελλάδα και την Κωνσταντινούπολη.

Μετά το 1836 ταξίδεψε στον Εύξεινο Πόντο, στην Τραπεζούντα και την Κωνσταντινούπολη, το Άγιο Όρος, την Μακεδονία και την Θεσσαλία. Στην τρίτη περιήγηση του προς την Ανατολή, επισκεφθηκε ξανά την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασίαμ την Συρία και την Παλαιστίνη.Ήταν

Τα έργα του, μείζονα και ελάσσονα, διακρίνονται για την λογοτεχνική τους αξία, το κλασσικό ύφος και την γλώσσα τους, όχι όμως για την ιστορική ορθότητα τους.

Στο έργο του "Ιστορία της χερσονήσου της Πελοπονήσσου κάτα τους Μεσαιωνικούς Χρόνους" γράφει πως οι Έλληνες της εποχής του δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά από Σλάβους που εισέβαλαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο του Μεσαίωνα και Αλβανούς που εξαπλώθηκαν κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και τους νεότερους χρόνους.

Γράφει: "Ούτε μια απλή σταγόνα αίματος, γνησίου Ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας"

Οι Σκύθες - Σλάβοι, οι Ίλλυρίοι-Αρβανίτες, οι συγγενικοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί, είναι εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Έλληνες. Ένας λαός με Σλάβικα χαρακτηριστικά, τοξοειδείς βλεφαρίδες και σκληρά χαρακτηριστικά Αλβανών βοσκών του βουνού, που φυσικά δεν προέρχεται από το αίμα του Νάρκισου, του Αλκιβιάδη και του Αντίνοου.

Μόνο μια δυντατή ρομαντική φαντασία μπορεί να ονειρεύεται ακόμα μια Αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων"

Απορρίφθηκαν ως υποκειμενικές και αντιεπιστημονικές από την Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασσικών Μελετών, ενώ δέχτηκαν επικρίσεις από πολλούς Ευρωπαίους ιστορικούς:

- Το 1832 ο Γερμανός Τσινκάιζεν επεσήμανε μεγάλα λάθη στις ερμηνείες του Φαλμεράυερ για τοπωνυμια στην Ελλάδα, που αποδίδονται δήθεν στους Σλάβους (που τότε αποκαλούνταν Σκλαβήνιοι).

- Το 1847 ο καθηγητής Φόν Όβ επιβεβαίωσε και συμπλήρωσε τις επισημάνσεις του Τσινκάιζεν.

- Το 1870 ο Κάρλ Χόπφ συνέγραψε ευρύτερη εργασία/απάντηση στις θεωρίες του Φαλμεράυερ.

- Το 1871 ασχολήθηκε με την κατάρριψη αυτών των θεωριών και ο Μπέρναρντ Σμίντ.

(από Ελληνικής πλευράς)

- Το 1843 ο καθηγητής Αναστάσιος Γεωργιάδης-Λευκίας παρουσίασε σειρά ελληνικών εθιμων που διατηρούνται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ ο Ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος έλεγξε ως εσφαλμένη τη θεωρία του στη μελέτη του περί της εποίκισης των Σλάβων στην Πελοπόνησσο. (Περί εποικίσεως σλαυικών τίνων φυλών εις την Πελοπόνησσο - Αθήνα 1843)

1. Ο Φαλμεράυερ ανέφερε ότι κατά τον χρονικογράφο Προκόπιο είχαν εγκατασταθεί Σλάβοι σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα τον 6ο αιώνα, ενώ ο Προκόπιος δεν γράφει πουθενά κάτι τέτοιο :!:

2. Ο Φαλμεράυερ χρησιμοποίησε το λεγόμενο Χρονικό της Μονεμβασιάς για να ισχυριστεί ότι οι Σλάβοι κυριάρχησαν στην Ελλάδα επί 200 χρόνια :!:

Τι όμως γράφει για τους Σλάβους αυτό το χρονικό :?:

Γράφει ότι (το 807) οι Σλάβοι που διαβιούσαν στην Πελοπόνησσο στασίασαν και πολιόρκησαν την Πάτρα. (η πόλη των Πατρών δεν διέθετε δικό της στρατό, γιαυτό κλήθηκε ο "Βυζαντινός" στρατός. Ώσπου να έρθει οι ίδιοι οι Πατρινοί εξήλθαν από την πόλη και διέλυσαν τους συναθροισμένους Σλάβους :!: ) Άρα οι Έλληνες κάτοικοι υπήρχαν δεν είχαν απορροφηθεί από τους Σλάβους και ήταν ακμαίοι. Στη συνέχεια ήρθε στην Πελοπόνησσο ο Βυζαντινός στρατός (και πάλι το 807), ο οποίος <<..... το έθνος των Σκλαβηνών πολεμικώς είλε τε και ηφάνισεν εις το τέλος, και τοις αρχήθεν οικήτορσιν αποκαταστήναι τα οικεία παρέσχεν >>

Που είναι λοιπόν η κυριαρχία των Σλάβων και η εξαφάνιση των Ελλήνων ?

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν τα διέδιδε από συμφέρον ή επειδή τα πίστευε.Όμως είναι γεγονός ότι όσο πιο ακραία είναι μια θεωρία τόσο πιο πολύ τραβά την προσοχή και τόσο μεγαλύτερη φήμη εξασφαλίζει σε αυτόν που την επινόησε.

Γιατί οι θεωρίες του Φαλμεράυερ που έχουν καταρριφθεί παρουσιάζονται ως έγκυρες στον 20ό και 21ο αιώνα μ.Χ ?
Απάντηση: Το θέμα είναι από ποιόν παρουσιάζονται ως έγκυρες. Ασφαλώς όχι από πανεπισημιακούς κύκλους και μορφωμένους ανθρώπους, αλλά από προπαγανδιστές, που προσπαθούν να αποδείξουν ότι οι Έλληνες δεν είναι Έλληνες για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς.

Εφ' όσον δεν υπάρχουν σοβαρές μελέτες που στηρίζουν αυτή τη θέση και οι προπαγανδιστές χρειάζονται απεγνωσμένα πηγές, για να τη στηρίξουν, αναγκάζονται να καταφύγουν στον Φαλμεράυερ. 'Οπως λέει και η παροιμία, <<απ' τ' ολότεκα, καλή και η Παναγιώταινα>> !

Βασιζόμενοι στο ότι κάποιοι αγνοούν τα λάθη του Φαλμεράυερ, ακολουθούν τη συμβουλή του Γκέμπελς, θεωριτικού της προπαγάνδας:
<< Λέγε, λέγε όλο και κάτι θα μείνει>>

www.afipnisis.gr