Tuesday, June 16, 2009

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Σέ πολλούς λοιπόν σήμερα είναι διαδεδομένη ή άποψης πέρι ομοφυλοφιλίας στήν αρχαία Ελλάδα, άποψη ή οποία βασίζεται μόνον στό μυαλό άρρωστων ομοφυλοφίλων, πού ψάχνουν κάποιες αυθεντίες γιά νά στηρίξουν τήν ντροπή τους. Στήν γλώσσα τών Ελλήνων δέν υπάρχουν λέξεις όπως Gay, αλλά ή σκληρή λέξη κίναιδος, καθαρά υβριστηκή καί καταδικασική (ομοφυλοφιλία στήν Αρχαία Ελλάδα εκδ. Χιωτέλλη). Αιδώς = Αίσχος, ενώ στό λεξικό Liddel scott κιναιδεία θεωρείται ή παρα φύσιν ασέλγεια.
Ο Ξενοφών (Λακεδαιμονίων πολιτεία ΙΙ,13 ) λέγει :
«εάν επαρουσιάζετο κάποιος επιθυμών τό παιδικό σώμα, επειδή ό Λυκούργος εθεώρει τούτον πολύ αναίχυντον, ενομοθέτησεν είς τήν Σπάρτη νά απέχουν οί ερασταί από τά αγαπώμενα παιδιά, όπως αποφεύγουν οί γονείς σχέσεις μέ τά τέκνα των καί οί αδελφοί από τούς αδελφούς».

Ξενοφώντος (συμπόσιον VIII, 55) λέγει :
«εάν επιθυμήση κάποιος τό σώμα τού νέου, αυτός δέν είναι δυνατόν πιά νά επιτύχη κάτι οραίο καί αγαθό...γιατί θά πιστεύει στήν θεά τής Αιδώ».

Πλούταρχος (Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος ΧVII,4) «Ένας παίς κατά τήν μάχην εξεφώνησε μίαν απρεπή κραυγήν, οί άρχοντες ετιμώρησαν διά τούτον τόν εραστήν τού παιδός, ενώ δέ ό εραστής επεδοκιμάζετο κατ’αυτόν τόν τρόπον υπό τών Σπαρτιατών». Σημειωτέον ό Πλούταρχος θεωρείται από τούς μισέλληνες Dover καί Reinsberg ώς βασικότερη πηγή ομοφυλοφιλίας στήν αρχαία Ελλάδα. Ό Πλούταρχος λοιπόν γράφει : «Εράν τών τήν ψυχήν σπουδαίων παίδων εφείτο ό δέ εγκληθείς ώς επ’αιχύνη πλησιάζων άτιμος δία βίου ήν». Δηλαδή ό ψυχικός δεσμός μεταξύ νέων δέν έχει καμία σχέση μέ τίς σωματικές επαφές, ενώ όποιος προσπαθούσε νά ασελγήση είς βάρος άλλου εστερείτο τά πολιτικά του δικαιώματα. (Λακεδαιμονίων πολιτεία).

Επίσης ό Μάξιμος Τύριος στίς Διαλέξεις του 20,8De γράφει :
«ή σωματική απόλαυση μεταξύ ανδρών, προέρχεται από τήν ύβριν καί δέν επιτρέπεται».

Αιλιανός (ποικίλη Ιστορία III,12) λέγει :
«ό Σπαρτιατικός έρωτας δέν είχε σχέσι μέ αισχρότητες, εάν κάποιος έφηβος επεχείρησε νά ασελγήση είς βάρος άλλου, δέν συνέφερε σέ κανέναν από τούς δύο να΄καταντροπιάσουν τήν Σπάρτη. Σέ τέτοια περίπτωσι ή εξωρίζονταν ή έχαναν τήν ζωή των».







Ή σύγκρουση χριστιανισμού καί ελληνισμού τούς πρώτους αιώνες οδήγησε σέ αυτήν τήν εικόνα πού προσπαθούν καί σήμερα νά μάς παρουσιάσουν ξένοι καί «Έλληνες» μισέλληνες. Ή γενικότερη τάση τών πατέρων τής εκκλησίας πού εξυπηρετούσε τήν ιδεολογική κατεύθυνσι τής εποχής εκείνης ήταν νά παρουσιαστή ένας προηγούμενος κόσμος βουτηγμένος στήν διαφθορα (ιστορία τού Νώε) καί έπρεπε νά καθαρισθή από τόν χριστιανισμό. Τά κείμενα πού έχουν διασωθεί είναι μόνο τό 3% καί μέσα σέ αυτά οί κατήγοροι καί καταστροφείς τού ελληνικού κόσμου, θέλουν νά βρούν τίς απαντήσεις σέ όλες τίς κατηγορίες των.
Ή Νομοθεσία τών Αθηνών περιελάμβανε : Αισχίνου κατά Τιμάρχου,12 «...δέν επιτρέπεται σέ κανέναν πάνω από 13 ετών νά μπαίνη στό σχολείο τήν στιγμή πού βρίσκονται μέσα παιδιά ... ό παραβάτης τιμωρείται μέ θάνατο εκτός άν είναι αδελφός ή υιός τού δασκάλου». «άν κάποιος Αθηναίος προσβάλει έναν ελεύθερο νέο τότε μπορεί ό κηδεμών τού νέου νά καταθέσι μήνυση καί νά ζητήση τήν τιμωρία. Εάν τό δικαστήριο τόν καταδικάση τότε θά παραδοθεί στούς ένδεκα δημίους, καί θά εκτελεσθεί τήν ίδια ημέρα».

«Εάν τίς Αθηναίος εταιρήση, μή εξέστω αυτώ τών εννέα αρχόντων γενέσθαι μηδ’ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδ’ συνδικήσαι τώ δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμίαν, μήτε ενδημίου μήτε υπερόριον..» Δημοσθένης (Κατά Ανδροτίωνος 21)

ό Σόλων είχε θεσπίσει : «Μήτε λέγειν μήτε γράφειν εξείναι τοίς ηταιρηκόσιν» . Εταίρα ήτο κάθε γυναίκα πού ανέπτυσσε σεξουαλικούς δεσμούς χωρίς γάμο, καμία σχέση βέβαια μέ δούλα, θεραπαινίδα ή πόρνη. Ή Ασπασία ήταν εταίρα επειδή ζούσε μέ τόν Περικλή 20 χωρίς νά έχουν παντρευτή. Τό λεξικό Liddel Scott γράφει : Εταιρεί μέν ούν καί πορνεύεται ό πασχητιών (παθητικός), αλλά εταιρεί μέν υπό εραστού, πορνεύεται υπό τού τυχόντος. (Αισχίνης κατά Τιμάρχου, 12) «Εσείς θά αθωώσετε τόν Τίμαρχο πού είναι ένοχος γιά τά πιό αισχρά παραπτώματα ; Αυτός ό οποίος μολονότι γεννήθηκε άνδρας μέ αρσενικό σώμα, υπέπεσε έν τούτοις σέ παραπτώματα πού αρμόζουν σέ γυναίκες !» «Τίς ούν υμών γυναίκα λαβών αδικούσιν τιμωρήσεται, ή τίς ούκ απαίδευτος είναι δόξη τή μέν κατά φύσιν αμαρτάνουση χαλεπαίνων, τώ δέ παρά φύσιν εαυτόν υβρίσαντι συμβούλω χρώμενος». (Κατά Τιμάρχου 46) « Εί γάρ ό μέν πράξας αισχυνείται καί προτιμά νά πληρώση 1000δρχ στό δημόσιο, ώστε μή δείξαι τό πρόσωπον, ό δέ πεπονθώς έλθη εδώ νά αγορεύση, σοφός ό νομοθέτης ό τούς ούτω βδελυρούς εξείργων από τού βήματος.

H.I. Marrou (Ιστορία Αγωγής στήν Αρχαιότητα, σελ 55)
«θέλησαν νά παραστήσουν τήν αρχαία Ελλάδα σάν έναν παράδεισο γιά τούς διεστραμμένους πράγμα υπερβολικό. Τό λεξιλόγιο τής Ελληνικής γλώσσας καί ή νομοθεσία τών περισσοτέρων πόλεων, επιβεβαιώνουν πώς ή διαστροφή δέν έπαψε ποτέ νά θεωρήται σάν ένα ανώμαλο γεγονός».
Είναι λάθος νά ισχυρίζονται πώς αυτή ή μορφή τού έρωτα, είχε τήν εκτίμησι καί τήν γενική επιδοκιμασία στήν Ελλάδα.
Επίση ό Robert Flaceliere (Έρωτας στήν Αρχαία Ελλάδα, σελ 230)
«ή παιδεραστία στήν Γαλλική σημαίνει σχεδόν πάντα τήν διαστροφή, ενών στά Ελληνικά κείμενα ή παιδεραστία είναι ό αγνός, αφιλοκερδής έρωτας καί όχι οί ομοφυλοφιλικές σχέσεις».

ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΑ τα περί ομαδικού έρωτα και οργίων των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων, σύμφωνα με το πόρισμα μελέτης που έκανε καί ο καθηγητής Άλαστερ Μπλάνσαρντ, από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Μετά από μια εξονυχιστική μελέτη που, όπως παραδέχεται, ήταν ευχάριστη, ο δρ Μπλάνσαρτ κατέληξε ότι τα περί ξέφρενων οργίων, ομαδικού σεξ και ακολασιών αποτελούν ένα μύθο.
Ούτε οι αρχαίοι Ρωμαίοι, ούτε οι Έλληνες τα έκαναν. Ο Βρετανός ιστορικός, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, είναι αποφασισμένος να χαλάσει την «εξωτική» εικόνα που μας παρέδωσαν άλλοι ιστορικοί για την αρχαιότητα. Σε μελέτη του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του πανεπιστημίου του, βάλθηκε να γκρεμίσει το μύθο που μας ακολουθούσε τουλάχιστον εδώ και πάρα πολλά χρόνια. «Αυτός ο μύθος», λέει «είναι κυρίως δημιούργημα χριστιανών συγγραφέων, που τους εξόργιζαν η ελευθεριότητα και οι σεξουαλικές υπερβολές των παγανιστών. Εκείνοι οι ηθικολόγοι παρουσίαζαν τη Ρώμη σαν μια αυτοκρατορία που έπεσε επειδή είχε χαλαρά ήθη. Ο μύθος συντηρήθηκε από τους σύγχρονους, που επικαλέστηκαν τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά όργια για να προσδώσουν νομιμότητα στον ελεύθερο έρωτα». Κατά τον ίδιο δεν σημαίνει τίποτα το γεγονός πως οι αρχαίοι συνήθιζαν να τοποθετούν γεννητικά όργανα σχεδόν παντού, να ζωγραφίζουν φαλλούς στις εξώπορτες για το κακό μάτι, να βάζουν γεννητικά όργανα στα ρόπτρα τους και στα κουζινικά σκεύη. «Εκείνη την εποχή δεν είχαν ερωτική σημασία, αλλά στη σύγχρονη εποχή θεωρήθηκαν έντονα σεξουαλικά σύμβολα», καταλήγει.
Πλάτωνος Συμπόσιον IX « Ό μέν ούν τής Πανδήμου Αφροδίτης ώς αληθώς Πάνδημος εστι καί εργάζεται ότι άν τύχη καί ούτος έστιν όν οί φαύλοι τών ανθρώπων ερώσιν, ερώσι δέ τοιούτοι πρώτον μέν ούχ ήττον γυναικών ή παίδων έπειτα ών καί ερώσι τών σωμάτων μάλλον ή των ψυχών, έπειτα ώς άν δύνωνται ανοητάτων, πρός τό διαπράξασθαι μόνον βλέποντες, αμελούντες δέ τού καλώς ή μή όθεν δή συμβαίνει αυτούς ότι άν τύχωσι τούτο πράττειν, ομοίως μέν αγαθόν, ομοίος δέ τού ναντίον». «Ό δέ τής Ουρανίας, πρώτον μέ ού μετεχούσης θήλεος αλλ’άρρενος μόνον καί έστιν ούτος ό τών παίδων έρως, έπειτα πρεσβυτέρας ύβρεως αμοίρου όθεν δή επί τό άρρεν τρέπονται οί έκ τούτου τού έρωτος έπιπνοι τό φύσει ερρωμενέστερον καί νούν έχον μάλλον αγαπώντες» Ό έρωτας τής Ουρανίας Αφροδίτης χώρις τήν συμμετοχή τού θηλυκού... είναι αυτή ή παιδεραστία, έπειτα αυτή ή Ουρανία είναι καί ή αρχαιότερη καί δέν έχει τό στοιχείο τής ανηθικότητας. Γιαυτό τρέπονται πρός τό αρσενικό φύλο εκείνοι πού εμπνέονται από τόν έρωτα, από αγάπη μάλλον πρός τό ρωμαλέο καί νοήμον έκ φύσεως. Συμπόσιο XXVII «μόνον ό πνευματικός έρωτας έχει αξία, ό έρωτας τών ψυχών καί τής αρετής είναι αυτός πού έχει πραγματική αξία». Ξενοφών (Συμπόσιο VIII,7 – VIII,26) «ό Ξενοφών διά στόματος Σωκράτους ξεκαθαρίζει τελείως τά πράγματα μέ τόν Έλληνικό ορθό λόγο : Άν κάποιος προσπαθή νά διαφθείρη έναν νέο γιά νά ικανοπιοήση τίς ορέξεις του δέν είναι δυνατόν νά περιμένη μετά νά πλάση έναν ιδανικό ενάρετο πολίτη».

Πλάτων Πολιτεία, 403b
«Ούτω δή, ώς έοικε, νομοθετήσεις έν τή οικιζομένη πόλει, φιλείν μέν καί ξυνείναι καί άπτεσθαι ώσπερ υιέος παιδικών εραστήν», έτσι λοιπόν όπως φαίνεται θά κάνης νόμο στήν υποκατοίκησιν πόλι, πού νά ορίζη ότι ό εραστής αγαπά τόν ερωμένο του καί τόν συναναστρέφεται καί νά τόν αγγίζη όπως ό πατέρας τόν υιό του.

Σήμερα κάποιοι θιασώτες τής ομοφυλοφιλίας προσπαθούν νά συσχετίζουν τά ζευγάρια τών εραστών καί ερωμένων μέ σαρκικές σχέσεις.

Πλούταρχος Βίοι Παράλληλοι, Πελοπίδας XVIII,23-24
«Άς έχουν κακό τέλος εκείνοι πού ετόλμησαν νά υπονοήσουν ότι κάτι αισχρό συνέβαινε μεταξύ αυτών τών ζευγαριών».

Ξενοφών Κύρου Ανάβασις II,V128
«Αριαίω δέ βαρβάρω όντι, ότι μειρακίοις καλοίς ήδετο»
δηλαδή : στό Αριαίο εξ’άλλου πού ήταν βάρβαρος, διότι ευχαριστιόταν μέ όμορφα παιδιά.

Μέ άλλα λόγια λοιπόν ό Ξενοφών λέγει πώς Gay = Βαρβαρος.

Ό Γνωστός Gay Dr. Dover στό βιβλίο του «Κατά τών Ελλήνων» μιλά γιά αγγεία πού αποδεικνύουν ότι οί αρχαίοι ήταν gay. Η αλήθεια είναι ότι έχουν βρεθεί περί τά 600 αγγεία μέ σεξουαλικές σκηνές, από τά οποία περί τά 30 εικονίζουν ομοφυλοφίλους.

Ή Εκδοτική Αθηνών μέ τήν σειρά τών βιβλίων περί Ελληνικής τέχνης, αναφέρει 80.000 αγγεία πού υπάρχουν σέ όλα τά μουσεία τής Ελλάδος καί εξωτερικού. Από αυτά τά χιλιάδες αγγεία λοιπόν, περί τά 30 είναι αυτά πού παραπέμπουν σέ ομοφυλοφίλους. Αρά μιλάμε γιά 0.0.. % ομοφυλοφίλων στήν αρχαία Ελλάδα.

Στήν περίπτωση τής Σαπφώς σώζεται μόνο ένα από τά ποιήματά της ολόκληρο, από έναν σχολιαστή τής Ρωμαϊκής περιόδου. Από τά υπόλοιπα δέν σώζεται ούτε ένας στίχος ολόκληρος. Οί μαρτυρίες λοιπόν περί ομοφυλοφιλίας είναι ευάλωτες καί αμφίβολες. Τά σχόλια γιά ερωτικές σχέσεις αρχίζουν μετά τήν Ελληνιστική εποχή, τήν Ρωμαϊκή, όπου τά όργια ήταν ή «μόδα» τής εποχής. Ό Robert Flaceliere λέγει πώς οί κατηγορίες πρός τήν Σαπφώ είναι καθαρές συκοφαντίες. (Λουκιανός, Περί τού μή ραδίως πιστεύειν τήν διαβολή) «ή Σαπφώ έπεσε θύμα συκοφαντίας – διαβολήν έσχε αισχράς φιλίας». (Ησύχιος ό Αλεξανδρεύς) «αιτίας είχον ατόπους αί από Λέσβου», δηλαδή κατηγορίες αστήρικτες έπεσαν στίς γυναίκες τής Λέσβου. (Λεξικόν Σούδα) «ή Σαπφώ από έρωτα γιά τόν Φάωνα τόν Μυτιληναίο γκρέμισε τόν εαυτό της έκ Λευκάτου» Άν ήταν ή μόνη ομοφυλόφιλη στήν παγκόσμια ιστορία πού αυτοκτόνησε από αγάπη πρός άνδρα.(Δειπνοσοφισταί 13,70) «Σαπφώ τού καλού Φάωνος ερασθείσα περιβόητος ήν. Ό σύγχρονος κατηγορός της Yves Battistini λέγει πώς στό παρακάτω απόσπασμα φαίνεται ότι ή Σαμφώ έχει ώς αντικείμενο πόθου ένα κορίτσι : «Ή δ’έστιν γάρ απ’ευτίκτου Λέσβου, τήν μέν εμήν κόμην λευκή γάρ, καταμέμφεται πρός δ’άλλον τινά χάσκει» δηλαδή Εκείνη δέ πού κατάγεται από τήν εύτικτον Λέσβο καταμέμφεται τήν λευκή μου κόμη καί πρός κάποιον άλλον χαχανίζει. Αυτό τό απόσπασμα οδηγεί στό συμπέρασμα ότι ή Σαπφώ ήτο ομοφυλόφιλη ; κατά τήν «αυθεντία» Yves μάλλον είναι.



Ώς πρός τήν περίπτωση τού Αλκιβιάδου ποία είναι ή αλήθεια ; ό Αλκιβίαδης ό μέγας αυτός στρατηγός, απέκτησε ένα παιδί από τήν εταίρα Τιμάνδρα, ενώ από τήν Τιμαία (τήν γυναίκα τού Άγιδος, Βασιλέα τής Σπάρτης), απέκτησε τόν Λεωτυχίδη. Ό Θουκυδίδης δέν αφήνει κανένα υπονοούμενο γιά τόν Αλκιβιάδη. Εκείνοι πού τόν κατηγορούν είναι ό Διόδωρος, ό Λυσίας καί ό Πλάτων, αλλά πρέπει νά εξετάσουμε κατά πόσο οί κατηγορίες των ήτο ορθές. Ώς γνωστόν οί κατηγορίες περί ομοφυλοφιλίας τού Αλκιβιάδη δέν ήρθαν όταν αυτός ήταν στήν ακμή του, αλλά όταν όλη ή Ελλάδα τόν κατέτρεχε καί ή Αθήνα είχε χάσει ταπεινωτικά τόν πόλεμο. Επομένος ώς εξιλαστήριο θύμα πού ήταν, όλοι μπορούσαν νά τού προσάψουν χωρίς τύψεις κάθε λογής κατηγορία. Γνωρίζουμε πώς στήν αρχή τής σταδιοδρομίας του, όταν ανέβαινε πρός τόν «θρόνο» τής Αθήνας, οί εχθροί του μεταχειρίστηκαν όλους τούς τρόπους γιά νά τόν αποκόψουν από τήν εξουσία. Γιατί λοιπόν τότε δέν χρησιμοποίησαν τόν νόμο τού Αισχίνη από τόν 5ον αίωνα π.χ. αλλά χρειάστηκαν τό γεγονός τής κοπής τών Ερμών, παρά τήν κατατ’άλλα έκλυτη ζωή πού έκανε. Τόν νόμο αυτόν τόν αναφέρει ό Αριστοφάνης (Ιππης, στίχοι 876-880) ό οποίος ήταν σέ ισχύ από τό 424π.χ.
Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τόν Μέγα Αλέξανδρο, όπως πρόσφατα μαθαίνουμε από τίς ταινίες τού Hollywood. Τό θέμα αυτό όμως τό ξεκαθαρίζει ό Πλούταρχος στά ηθικά του, λόγος Α-12 :
«Φιλοξένου του τής παραλίας υπάρχου γράψαντος ότι παίς έν Ιωνία γέγονεν οίος ούκ άλλος ώραν καί είδος καί πυνθανομένου διά τών γραμμάτων εί αναπέμψη, πικρώς αντέγραψεν ώ κάκιστ’ανθρώπων τί μοι πώποτε τοιούτο συνέγνως».
Κατόπιν φυσικά ό Φιλόξενος εκτελέστηκε διά τήν προσβολήν τούτη εναντίον τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σήμερα θεωρείται υπορβολικό νά γκρεμίση τείχη καί νά οργανώση αγώνες πρός τιμήν τού Ηφαιστίωνα, άρα κατά τούς «ειδικούς» άσχετους καλώς λέγεται πώς κάτι παραπάνω από φιλία ήταν ή σχέση τού Αλεξάνδρου καί τού Ηφαιστίωνα. Άν αυτές οί τιμές λοιπόν στήν κηδεία τού Ηφαιστίωνα δείχνουν ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ τού Αλεξάνδρου καί εκείνου, τότε ή πόλις πού έκτισε πρός τιμήν τού Βουκεφάλα τί πρέπει νά σημαίνή ; μάλλον ότι ό Αλέξανδρος είχε παντρευτεί κάπου κρυφά στήν Ολλανδία τόν Βουκεφάλα ....
Σέ τέτοιες αστειότητες λοιπόν μάς οδηγούν όλοι αυτοί πού προκειμένου νά κρύψουν τό κουσούρι τους, ρίχνουν λάσπη σέ μεγάλα πρόσωπο τής ιστορίας, ώστε νά καλυφθούν πίσω των καί νά πούν μετά πώς αφού αυτός ήταν gay γιατί νά ντραπώ εγώ.
Καί όμως όχι μόνον πρέπει νά ντραπούν πού ρίχνουν λάσπη σέ τρανούς άνδρες, αλλά καί πού καταντροπιάζουν τήν φύση των, μόνο καί μόνο γιά νά ξεχωρίσουν επειδή είναι ανίκανοι νά τό πετύχουν αυτό μέ τό μυαλό ή τήν εργασία των.

(Ξενοφών Συμπόσιο VIII41)
«Αγαθών γάρ φύσει καί τής Αρετής φιλοτίμως εφιεμένων αεί ποτε τή πόλει ών συνεραστής διατελώ»
δηλαδή : Πάντοτε συμμερίσθηκα τήν αγάπη τής πόλεως καί συνεχώς τήν συμμερίζομαι γιά όσους εκφύσεως είναι αγαθοί άνδρες καί κατέχονται από τήν ευγενή φιλοδοξία τής αρετής» Σωκράτης.

No comments:

Post a Comment