Tuesday, June 16, 2009

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Ή Κομουνιστική Διεθνής (Κομιντέρν), ή διεθνής ένωση των κομουνιστικών κομμάτων ιδρύθηκε το 1919 στη Μόσχα. Ονομαζόταν επίσης Γ’ Διεθνής, επειδή θεωρούνταν διάδοχος των δύο προηγούμενων σοσιαλιστικών Διεθνών, της Α’ Διεθνούς (1864) και της Β’ (1889). Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Ρωσικού Κομουνιστικού Κόμματος που μετά τη νίκη της επανάστασης στη Ρωσία κάλεσε τις αριστερές πτέρυγες των σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης και άλλων χωρών να ιδρύσουν από κοινού μια νέα Διεθνή. Η Διεθνής θα εργαζόταν για την άμεση πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στις χώρες όπου διέθετε τμήματα και θα έκοβε κάθε δεσμό με τα μετριοπαθή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Τα τμήματα της Διεθνούς, με βάση την εμπειρία του α’ παγκόσμιου πολέμου και των επαναστάσεων που είχαν ως βασική αιτία τον πόλεμο, όφειλαν να αντιταχθούν σε κάθε απόπειρα πολέμου μεταξύ κρατών και, εφόσον ένας τέτοιος πόλεμος πραγματοποιούνταν, να τον μετατρέψουν σε εμφύλιο με άμεσο στόχο την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Υιοθετήθηκαν νέες οργανωτικές αρχές (δημοκρατικός συγκεντρωτισμός) πολύ πιο αυστηρές από το χαλαρό οργανωτικό σχήμα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.
Ο κύριος πυρήνας της Κομιντέρν παρέμεινε το Ρωσικό ΚΚ. Αν και κατά καιρούς δημιουργήθηκαν ισχυρά κομουνιστικά κόμματα στη Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Κίνα, δεν μπόρεσαν να παίξουν κανένα ρόλο στον καθορισμό της πολιτικής της Διεθνούς, τόσο από έλλειψη πείρας όσο και εξαιτίας του διοικητικού ελέγχου της Διεθνούς από το ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης. Η επιρροή αυτή αυξήθηκε κυρίως κατά τη σταλινική περίοδο, εξαιτίας της αποτυχίας των επαναστάσεων στις χώρες αυτές και της ανόδου του φασισμού.
Αν και η Κομιντέρν ήταν η μόνη υπολογίσιμη παγκόσμια επαναστατική οργάνωση κατά το διάστημα της ύπαρξής της (1919-1943), ωστόσο δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει καμιά νικηφόρα επανάσταση και η πολιτική της στις διάφορες χώρες (ιδιαίτερα Γερμανία, Ισπανία, Κίνα) ήταν αλλοπρόσαλλη.
Μετά την ολοκληρωτική επικράτηση του Στάλιν όλα τα αξιόλογα στελέχη της Κομιντέρν διαγράφτηκαν, φυλακίστηκαν ή δολοφονήθηκαν και η Διεθνής λειτουργούσε πια ως προέκταση του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης, ο στρατηγικός προσανατολισμός της άλλαξε, κυρίως μετά το 7ο συνέδριο (1934). Με το αιτιολογικό ότι επιβαλλόταν η συνεργασία με τα αστικά κόμματα για την αντιμετώπιση του φασισμού (Λαϊκά Μέτωπα), τα κομουνιστικά κόμματα προσανατολίστηκαν περισσότερο στην υπεράσπιση και την επέκταση της αστικής δημοκρατίας παρά στην πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Τελικά, η Κομιντέρν διαλύθηκε το 1943 με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της, προκειμένου να διευκολύνει την ενότητα των συμμαχικών αντιφασιστικών δυνάμεων, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν επτά συνέδρια της Κομουνιστικής Διεθνούς στα 24 χρόνια της λειτουργίας της και πήραν μέρος σε αυτά από 30 (1919) μέχρι 65 (1935) κομουνιστικά κόμματα.


Πριν 84 ακριβώς χρόνια στις ακτές της Ιωνίας συνετελέσθη το μεγαλύτερο δράμα του νεωτέρου Ελληνισμού, η μεγαλύτερη καταστροφή του Έθνους μας μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Δυστυχώς οι Έλληνες σήμερα, και πολλοί περισσότεροι οι νέοι, αγνοούν κάποιες σημαντικές πτυχές των τραγικών εκείνων ιστορικών περιστάσεων. Αγνοούν τον ρόλο που έπαιξε εις βάρος της Ελλάδος το Κράτος των Σοβιέτ, που ενίσχυσε αφειδώς με χρήματα και όπλα το καθεστώς του Κεμάλ, του εξισλαμισμένου αυτού Εβραίου (Ντονμέ), που ήταν ο σφαγέας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ενός Ελληνισμού με χιλιάδες χρόνια ιστορία.
Επειδή κάποιοι έχουν τό Θράσος καί μιλούν γιά Πατριωτισμό...
Σε ένα τεύχος προ ετών του περιοδικού «Τα νέα του Ε.Λ.Ι.Α.» (Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο), δημοσιεύθηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δημ. Χαροντάκη για τις εφημερίδες που έβγαζαν οι στρατιώτες της Μικράς Ασίας. Για τον ρόλο των κομμουνιστών και γενικά για τις εφημερίδες γράφει και τα παρακάτω:
"Μια από τις άγνωστες ως τώρα πλευρές του μικρασιατικού πολέμου -κι όχι τυχαία, αφού δεν υπάρχει το απαιτούμενο αρχειακό υλικό, αλλά και οι μαρτυρίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες- είναι οι χειρόγραφες εφημερίδες που εκδίδονταν, οι περισσότερες νομίμως, από τους στρατιώτες στο Μέτωπο. Πρόκειται για μία όντως άγνωστη, εν πολλοίς, πλευρά της ελληνικής εκστρατείας στην Μικρά Ασία, άλλά ωστόσο εξαιρετικά σημαντική… Αποκαλύπτει το έδαφος στο οποίο έδρασε μία χούφτα -όχι περισσότεροι από 200 αγωνιστές- κομμουνιστών στρατιωτών εναντίον του πολέμου. Παρά το μικρό αριθμό τους, η αντιπολεμική δράση τους είχε μεγάλο μερίδιο στην ήττα του ελληνικού ιμπεριαλισμού".
Κ.Κ.Ε. και Μικρασιατική καταστροφή :
Αγνοούν ακόμη (τυχαία;) τον προδοτικό ρόλο, που έπαιξε το μικρό εκείνη την εποχή, αλλά δραστήριο, Κ.Κ.Ε., έναν ρόλο που οι ίδιοι οι κομμουνιστές έχουν παραδεχθεί γράφοντας το 1925 στον "Ριζοσπάστη" ότι όχι μόνο χάρηκαν "για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρά Ασία", αλλά και την επεδίωξαν. Σχετικά με τον ρόλο των κομμουνιστών πρέπει να αναφέρουμε ότι ήσαν εκείνοι που είχαν δημιουργήσει ολόκληρο μηχανισμό διαφυγής των λιποτακτών από το μέτωπο και ότι με έντυπο υλικό καλλιεργούσαν συστηματικά την ηττοπάθεια στους στρατιώτες μας.Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο που θα σας παραθέσουμε στοιχεία για το ζήτημα από δύο διαφορετικές πηγές. Η πρώτη πηγή είναι μία επίσημος αναφορά του επιτελάρχου του Νοτίου Συγκροτήματος Μεραρχιών της Στρατιάς της Μικράς Ασίας. Η αναφορά ασχολείται με το "Ηθικόν του Στρατεύματος", υπογράφεται από τον Στυλιανόν Γονατά και έχει ημερομηνία 9 Ιουνίου 1922, τρεις μήνες δηλαδή πριν την καταστροφή. Σε αυτήν λοιπόν την αναφορά αναφέρονται ως λόγος κάμψεως του ηθικού του στρατεύματος και ο παρακάτω:
"Αι διαδιδόμεναι ολίγον κατ' ολίγον σοσιαλιστικαί και κομμουνιστικαί ιδέαι δηλητηριάζουν τα αισθήματα της αυταπαρνήσεως και αυτοθυσίας και παρουσιάζουν τον πόλεμον ουχί ως εθνικόν. Πλείστα τεκμήρια έχει αρυσθή η υπηρεσία επί του κεφαλαίου τούτου εκ της λογοκρισίας και εξ άλλων πηγών."
Εκτός όμως από το επίσημο αυτό έγγραφο υπάρχει και το (εξαφανισμένο βέβαια σήμερα) βιβλίο του Καθηγητού της Σχολής Ευελπίδων Ταγματάρχου της Χωροφυλακής Πέτρου Νικολαράκου "Ο Κομμουνισμός εν Ελλάδι". Στο βιβλίο αυτό και στις σελίδες 26-31 αναφέρεται:


"Μικρασιατική εκστρατεία και ΚΚΕ:
Τα Ελληνικά Στρατεύματα, μετά σκληρούς αγώνας αποβιβάζονται εις τας Μικρασιατικάς ακτάς. Εις την Εθνικήν αυτήν προσπάθειαν, ποία ήτο η στάσις των Ελλήνων Κομμουνιστών; Ιδού:Το πρώτον θέμα το οποίον ηρεύνησαν οι κομμουνισταί ήτο το αν η Ελλάς, ενεργούσα ως ενήργει, έπραττε συμφώνως προς τας επιθυμίας και τας επιδιώξεις της Σοβιετικής των Πατρίδος. Και είναι γνωστόν ότι, κατόπιν της συναφθείσης Ρωσσοτουρκικής συνθήκης η Σοβιετική Ρωσία ήτο φιλικώτατα προσκείμενη προς την Τουρκίαν και παρέσχεν εις αυτήν την υλικήν και ηθικήν υποστήριξιν και συνεπώς η μικρασιατική εκστρατεία ήτο αντίθετος προς την επιθυμίαν της Ρωσίας.Τούτο εγνώριζον οι Ελληνες Κομμουνισταί, δι' ο και από της πρώτης στιγμής έσπευσαν προδοτικώτατα να διακηρύξωσιν ότι ο πόλεμος της Ελλάδος κατά της Τουρκίας, ήτο πόλεμος επιθετικός, κατακτητικός, ιμπεριαλιστικός.Ευρεία και σατανική κομμουνιστική επίθεσις εξαπολύεται εις τα μετόπισθεν, ενώ οι κομμουνισταί στρατιώται οργανώνουν κομμουνιστικούς πυρήνας και τριάδες εντός του Στρατεύματος δια να διοχετεύουν τα δηλητηριώδη αντιπολεμικά συνθήματα και να ενσπείρουν την ηττοπάθειαν. Προκηρύξεις και τύπος κυκλοφορούν σχεδόν ελεύθερα εις το μέτωπον, δια των οποίων καλούνται οι στρατιώται να γυρίσουν στα σπίτια τους, στα μαγαζιά τους, στα χωράφια του…Ούτω, εκτός των άλλων κομμουνιστικών κειμένων εις τα οποία ανευρίσκομεν την ανερυθρίαστον ταύτην ομολογίαν, αναγιγνώσκομεν εις το επίσημον δημοσιογραφικόν όργανον "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" της 12ης Ιουλίου 1935, υπότιτλος "Μία επιφύλαξι"..."Αν δεν νικόμασταν στη Μ.Ασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα. Τη "λευτεριά" μας θα τηνε στηρίζαμε στην υποδούλωσι του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ.Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίση την ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα και να κάνη την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. …Γι' αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε".
Ομολογούν συνεπώς πλήρως οι κομμουνισταί ότι ΗΘΕΛΑΝ την Μικρασιατικήν συμφοράν και ότι έπραξαν παν το δυνατόν δια να καταστραφούν, να εκπατρισθούν και να σφαγώσιν εκατομμύρια Ελλήνων".
Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ' ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση το Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους εβραϊκής καταγωγής νεότουρκους. Η ενίσχυση του Κεμάλ με όπλα και πολεμικό υλικό δεν ήταν δυνατή από την Δύση γιατί τα παράλια της Μικράς Ασίας τα ήλεγχε η Ελλάδα και η ενίσχυση αυτή ήλθε από τον στρατό που διοικούσε ο κορυφαίος μπολσεβίκος εβραίος Τρότσκι-Μπρονστάιν.









Σχετικά με το θέμα γράφει ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Φωτιάδης :
"Την ίδια μέρα υπογράφτηκε και η συμφωνία για τη χορήγηση δωρεάν οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στον Μουσταφά Κεμάλ. Σε μια περίοδο που ο σοβιετικός λαός πέθαινε καθημερινά από την πείνα, ο Λένιν δεν δίστασε να δωρίσει 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στο δικτάτορα Μουσταφά Κεμάλ, όχι για να πολεμήσει τους ιμπεριαλιστές, όπως υποκριτικά δήλωνε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, αλλά για να εξασφαλίσει τα δικά του ζωτικά συμφέροντα στη μεγάλης στρατηγικής, οικονομικής και γεωπολιτικής σημασίας περιοχή.»
Τόν Οκτώμβριο τού 1944 οί Γερμανοί αποχώρησαν από τήν Ελλάδα. Οί Ιταλοί είχαν φύγει από τό 1943, όταν συνθηκολόγησαν μέ τούς συμμάχους, προδίδοντας τούς Γερμανούς πού είχαν εμπλακεί στόν Βαλκανικό πόλεμο εξαιτίας των. Μέ τήν αποχώρηση τών Γερμανών ή Ελλάς περνά σέ μία μεταβατική περίοδο. Οί οργανώσεις πού μετά από χρόνια αυτοχαρακτηρίστηκαν «αντιστασιακές», είχαν μοναδικό σκοπό των νά αδράξουν τήν ευκαιρία καί μέ ένοπλη εξέγερση νά εγκαταστήσουν Σωβιετικό καθεστώς στόν τόπο. Προκειμένου νά τό πετύχουν εκτέλεσαν χιλιάδες Έλληνες αγωνιστές πού πολέμησαν στήν Αλβανία, στήν Γραμμή Μεταξά καί έκαναν αντίσταση κατά τήν διάρκεια τής κατοχής, όπως ό συνταγματάρχης Ψαρός.
Τό Δεκεμβρίο τού 1944 προηγήθησε ή σφαγή 2000 Ελλήνων είς Μελιγαλά Μεσσηνίας από τίς δυνάμεις τού Θανάση Κλάρα, ενός εγκληματία μέ πολλά προσόντα :
Άπειρες καταδίκες στό ποινικό μητρώο
Τήν άτιμη δολοφονία τού Ψαρού.
Τήν διακήρυξή του περί τών συνόρων τής Ελλάδος πού φθάνουν στόν Όλυμπο.
Τήν ανώμαλη διάθεσή του, γιά τήν οποία τόν καταγγέλουν κομμουνιστές «αγωνιστες» (όπως ό Μανούσακας), αλλά ξένοι.

ό Ντ. Χάμσον, όπου τόν χαρακτηρίζει μέθυσο, σαδιστή καί ανώμαλο στό έργο του «Μέ τούς Έλληνες στόν Γοργοπόταμο».

Παρά τήν σφαγή στόν Μελιγαλά ό Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πολιτικός τής δεξιάς καί μετέπειτα Πρωθυπουργός, βρέθηκε μαζί μέ τόν Θανάση Κλάρα (Άρη Βελουχιώτη) σέ ομιλία στόν Πύργο τής Ηλίας, συνοδευόμενος από Άγγλους αξιωματικούς. Τόν Δεκέμβριο τού 1944 οί κομμουνιστικές ορδές τού ΕΛΑΣ συγκεντρώθηκαν πέριξ τών Αθηνών καί σέ συνεργασία μέ τήν κομμουνιστική οργάνωση Αθηνών, καθώς καί πλήθος περιθωριακών στοιχείων, προσπάθησαν νά επιβληθούν διά τών όπλων καί νά καταλάβουν τήν αρχή τού κράτους, συγκρουόμενοι μέ δυνάμεις τής αστυνομίας, τής χωροφυλακής, τής Εθνοφυλακής, τής Γ΄ορεινής ταξιαρχίας, τού Ιερού Λόχου καί τής Εθνικής οργανώσεως «Χ». Οί κομμουνισταί βαρύνονται μέ πρωτοφανή εγκλήματα, ομηρία αθώων πολιτών καί μαζικές δολοφονίες, όπως παραδέχεται καί ό Ζαχαριάδης στίς 25-27 Ιουνίου 1945 στήν 12η ολομέλεια κεντρικής επιτροπής τού ΚΚΕ.
Στίς σφαγές τού διυλιστηρίων τής Ούλεν έκοβαν μέ τσεκούρια κεφάλια αθώων πολιτών, όπως παραδέχεται Σ.Λιόλιος ενώπιον δικαστηρίου. Μάλιστα ό γραμματέας τής κομμουνιστικής οργανώσεως καπετάν Φάνης Μπαρτζώτας εξέδωσε διαταγή πρός τόν διοικητή τμήματος τού ΕΛΑΣ Λογοθέτη, νά ανατινάξη τήν Ακρόπολιν.

Γιά νά γίνη κατανοητό τό μέγεθος τής καταστροφής, οί νεκροί τού Δεκεμβρίου τού 45, υπερβαίνουν κατά πολύ τούς νεκρούς τού Ελληνοιταλικού καί Ελληνογερμανικού πολέμου. Στόν αγώνα κατά τών κομμουνιστών τόν Δεκέμβριο τού 1944, περί τών 4000 στρατιωτικών σκοτώθηκαν(καί άλλων σωμάτων ασφαλείας), περί τών 56000 αθώων πολιτών εσφαγιάσθησαν καί περί τών 47000 πολιτών απήχθησαν. Τόν Ιανουάριο τού 1945 οί κομμουνιστές μετά τήν ήττα των υπέγραψαν τήν συμφωνία τής Βάρκιζας, σύμφωνα μέ τήν οποία οί κομμουνιστές έπρεπε νά παραδώσουν τά όπλα των. Φρόντισαν όμως νά μήν τά παραδώσουν όπως γράφει ό Α.Ζαούσης στό βιβλίο του «Ή Τραγική Αναμέτρηση». Τά όπλα δέν τά παρέδωσαν καί αυτό γιά εξακολουθήση ό ένοπλος αγώνας, γεγονός πού σύμφερε τούς Άγγλους καί Αμερικάνους. Στίς 29 Ιουλίου 1946 άρχισε στό Παρίσι τό συνέδριο ειρήνης. Οί Έλληνες ώς οί μόνοι σύμμαχοι στήν Βαλκανική θά είχαν τό πρώτο λόγο γιά τήν βόρειο Ήπειρο, γιά τά Δωδεκάνησα ακόμα καί γιά τήν Κύπρο. Ή στάση τών Υπουργών εξωτερικών τής Αγγλίας καί τών ΗΠΑ Μπέβιν καί Μπέρνς είχαν μία απίστευτη αρνητική στάση. Τελικά ή Ελληνική κυβέρνηση χάνει τήν Κύπρο καί τήν βόρειο Ήπειρο μέ τήν «βοήθεια» τών Δυτικών «συμμάχων» καί παίρνει μόνο τά Δωδεκάνησα στίς 10/2/1947 έπειτα από επιμονή τών Σοβιετικών.
Στήν συνέχεια ακολούθησε ένοπλος αγώνας μεταξύ αριστερών καί δεξιών γιά 3 έτη. Ό «πατριωτισμός» τού ΚΚΕ αρχίζει νά γίνεται γνωστός από τό 1924, μέ θέσεις όπως :

• Άμυνα τών καθημερινών συμφερόντων τού εργαζόμενου λαού.
• Χτύπημα τού φασισμού.
• Υπεράσπιση τής Βουλγαρικής επαναστάσεως.
• Βαλκανική εργατοαγροτική επανάσταση καί τήν Βαλκανική ομοσπονδία.
• Ζήτω τό ελληνικό προλεταριάτο!Κάτω ό φασισμός!
• Κάτω οί προετοιμαζόμενοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι!
• Ζήτω ή εργατοαγροτική επανάσταση τής Βουλγαρίας!
• Ζήτω ή εργατόαγροτική κυβέρνηση!
• Ζήτω ή ανεξάρτητη Μακεδονία καί Θράκη!
• Ζήτω ή ομοσπονδία τών Βαλκανικών εργατοαγροτικών δημοκρατιών!
• Ζήτω ή παγκόσμιος προλεταριακή επανάσταση»

(Αθήνα 3/12/1924, τό Προεδρείο, Ριζοσπάστης 14/12/1924).

Από τό 1920 οί κομμουνιστές υπό τήν καθοδήγηση τών Εβραίων τής Θεσσαλονίκης, πού είδαν τήν πόλιν μέ μεγάλη δυσαρέσκειά των νά γίνεται Ελληνική, μιλούσαν γιά ανεξάρτητη Μακεδονία καί Θράκη, ακολουθώντας πιστά τίς εντολές τής κομμουνιστικής διεθνούς, πού ήταν καί βλέψεις Βουλγαρικές. Ξεχώριζαν τούς Έλληνες από τούς Μακεδόνες : «στήν βόρειο Ελλάδα ό σλαβομακεδονικός λαός τάδοσε όλα γιά τόν αγώνα καί πολεμά μέ μιά ολοκλήρωση ηρωισμού καί αυτοθυσίας..ό μακεδονικός λαός θά βρεί τήν πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως τήν θέλει ίδιος..ο σλαβομακεδονικός καί ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν νά νικήσουν» (5η Ολομέλεια τής Κ.Ε.τού ΚΚΕ Γενάρης 1949).




Ό μεγάλος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάδης προσπάθησε μέ ένα κείμενο «επιστημονικό» νά πείση ότι τό Ελληνικό Έθνος πήρε τήν βασική του διαμόρφωση κάτω από τήν κυριαρχία τών Σουλτάνων :
«οί πρώτοι Έλληνες λόγω τής δουλοκτητικότητός των υπέκυψαν στούς Μακεδόνες..οί Σπαρτιάτες ζούσαν από τό αίμα τών Ειλώτων...»κ.α.
Όλα αυτά αποτελούν ένα δείγμα πατριωτισμού, πού θά επαναληφθεί από τό ίδιο κόμμα στά συλλαλητήρια τού 1990 γιά τήν κατάχρηση τού ονόματος τής Μακεδονίας από τά Σκόπια, στά οποία συλλαλητήτρια ποτέ δέν συμμετείχε.

Τό ΚΚΕ βαρύνεται μέ τό σύμφωνο συνεργασίας

• Μέ τό ΚΚΒουλγαρίας, πρός εγκαθίδρυσιν είς Βαλκανική Σοβιετικής Συνεργασίας 12/7/1943.
• Μέ τό σύμφωνον συνεργασίας με τούς Αλβανούς κομμουνιστές 10/8/1943.
• Μέ τό σύμφωνον συνεργασίας μέ τούς Γερμανούς είς Ήπειρον 4/10/1943.
• Μέ τό σύμφωνο συνεργασίας είς Μελλισσοχώριον Μακεδονίας πάλι μέ τό ΚΚΒ στίς 20/10/1944.
• Τέλος δέ ό ΕΛΑΣ σύνηψε σύμφωνον συνεργασίας με τούς Γερμανούς είς Λειβάδι Μακεδονίας.

Χαρακτηριστικό είναι τό ντοκουμέντο από ένα άθρο τού Τροτσικιστού Παντελή Πουλιόπουλου τόν Μάϊο τού 1940 :

«Γιά τό Μακεδονικό οί διάφορες απόψεις, τό ιστορικό καί εθνολογικό ζήτημα είναι γενικά καλά εκτεθειμένο...Αυτοδιάθεση τής μακεδονικής εθνότητας μέχρι καί τού αποχωρισμού... Θρακική εθνότητα δέν υπάρχει...Όμοια, τό σύνθημα αυτό τοποθετεί τό μακεδονικό ζήτημα σάν εδαφικό καί όχι σάν εθνικό πού είναι. Γεωγραφικά Μακεδονία είναι μία έκταση πού εύλογα δημιουργεί σύγχυση ανάμεσα στούς Βουλγάρους εθνικιστές καί στούς διεκδικητές τής απελευθέρωσης τής μακεδονικής εθνότητας...οί Κομμουνιστές κάνουν δικούς τους τούς απελευθερωτικούς αυτούς πόθους τού μακεδονικού λαού καί διακηρύττουν δυνατά από τώρα τό δικαίωμά του νά αυτοδιατεθεί μέχρι τού κρατικού αποχωρισμού του...».Πρέπει νά σημειωθή επίσης πώς μεταξύ άλλων, ευθέως αναφέρει ότι «τό ΚΚΕ υιοθέτησε τήν γραμμή τής ανεξάρτητης Μακεδονίας καί Θράκης, κατόπιν εντολής τής Μόσχας».Αυτή ή πολιτική τών μαρξιστών είναι πού δημιούργησε καί συνέβαλε στόν κίνδυνο, πού 50 χρόνια αργότερα οδήγησε στήν Macedonia-former republic of Yukoslavia, στή οργάνωση «Ουράνιο τόξο» καί τήν απελευθέρωση τών «Μακεδόνων» από τούς κατακτητές Έλληνες, στήν ανακάλυψη εθνικών μειωνοτήτων στήν Θράκη, στό ζήτημα Τσαμουριάς καί τήν μεγάλη Αλβανία ..κλπ.
Οί 11 Γερμανικές μεραρχίες πού ευρίσκονταν στήν Ελλάδα, ποτέ δέν

ήρθαν εδώ γιά νά αντιμετωπίσουν ανύπαρκτους αντάρτες του ΕΛΑΣ , αλλά

γιά νά αποτρέψουν ενδεχόμενη συμμαχική απόβαση στήν Ευρώπη.

Άλλωστε ή δυνατότητα Εθνικής αντιστάσεως φάνηκε από τήν αποχώρηση

τών Γερμανών τό 1944, πού έφυγαν ανενόχλητοι. Μετά από 30-40 χρόνια ό

ΕΛΑΣ καί άλλες κομμουνιστικές οργανώσεις θά ισχυριστούν πώς εκείνες

οί δυνάμεις ελευθέρωσαν τήν Ελλάδα, αλλά φαίνεται πώς ξέχασαν τήν

Κρήτη. Στήν Κρήτη οί Γερμανοί έμειναν κυρίαρχοι τής νήσου καί μόνον

στά τέλη τού Μαϊου τού 1945 παρεδόθησαν καί μετά τό τέλος τού πολέμου

καί τόν θάνατο τού Αδόλφου Χίτλερ. Γιατί ή πλέον ισχυρή αντίσταση στήν

Κρήτη δέν έδιωξε τούς Γερμανούς ; Οί Άγγλοι ώς γνωστόν ήλεγχαν τήν

Μεσόγειο καί οί Γερμανοί πού ήσαν στήν Κρήτη αναγκάστηκαν νά μείνουν

εκεί μέχρι τό τέλος. Εκείνοι λοιπόν οί κομμουνιστές (πού θά μονοπωλήσουν

τήν Εθνική αντίσταση μετά από χρόνια στήν Ελληνική Ιστορία) θά φτάσουν

τούς 100000 «αντιστασιακούς» καί θά παίρνουν σύνταξη από τό Ελληνικό

κράτος. Μιλάμε δηλαδή γιά 100000 αντιστασιακούς καί μόνο 11

Γερμανικές μεραρχίες. Ποιoί ήταν τελικά οί αγώνες πού έκαναν αυτοί οί

χιλιάδες αντιστασιακοί ; Πόσους σκότωσαν αυτοί οί 100000 κομμουνιστές

καί αντιστασιακοί ; Άνετα θά μπορούσαν σέ μία μόνο μάχη καταπαράταξη

νά διώξουν τούς γιά λίγες χιλιάδες περισσότερους κακούς Γερμανούς.



Επίσημος Μετάφρασις Αρ. 27610


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Υπηρεσία τής ΟΔ.Γερμανίας στό Βερολίνο
γιά τήν ενημέρωση τών συγγενών
τών πεσόντων τής WEHRMACHT,

EICHBORNDAMM 167, D-1000 Βερολίνο 51.

Πρός Τόν

Ελλάδα
Γιά πληροφορίες τμήμα IV/RL/BV-11 Ημ/νία : 26.2.1985

Αξιότιμε κ...



1. Στρατιώτες πού έπεσαν στήν μάχη καθώς καί τραυματίες οί οποίοι υπέκυψαν στά τραύματά των : 13337
2. Στρατιώτες οί οποίοι τραυματίσθηκαν θανάσιμα κατά τήν άσκηση τών στρατιωτικών καθηκόντων των σέ Ελληνικό έδαφος : 1094
3. Στρατιώτες οί οποίοι πέθαναν σέ στρατιωτικά νοσοκομεία, προσβληθέντες από μαλάρια, τύφο καί άλλες ασθένειες : 721
4. Στρατιώτες οί οποίοι σκοτώθηκαν σέ μάχες μέ αντάρτες : 376
5. Στρατιώτες οί οποίοι αυτοκτόνησαν επί ελληνικού εδάφους : 237
6. Στρατιώτες οί οποίοι δικάσθηκαν από στρατιωτικά δικαστήρια γιά διάφορα εγκλήματα καί καταδικάσθηκαν σέ θάνατο καί εκτελέστηκαν : 139
7. Στρατιώτες οί οποίοι πέθαναν αιχμάλωτοι πολέμου μετά τήν συνθηκολόγηση : 121
Υπάρχει μια σοφή παροιμία του λαού που λέει: "Την αχαριστία δεν την θέλει ούτε ο Θεός, ούτε ο διάβολος". Την παροιμία αυτή δεν μπορούμε παρά να την θυμηθούμε όπως και κάθε χρόνο, τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια, την 28η Οκτωβρίου. Στις εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών, στα αφιερώματα των περισσότερων εφημερίδων, στις σχολικές εορτές θα ακουσθούν πολλά για την 28η Οκτωβρίου, όμως δεν θα ακουσθεί ούτε μια λέξη για Εκείνον που υπήρξε ο Πατέρας της Νίκης, για τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά.Αντίθετα, με αφορμή την ημέρα αυτή, θα επιχειρήσουν κάποιοι να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα, να αλλοιώσουν πράξεις, πρόσωπα και καταστάσεις, λησμονώντας βέβαια έστω και την ελάχιστη αναφορά σε αυτόν που είπε το "ΟΧΙ", στον Ιωάννη Μεταξά. Θα τιμηθούν σαν... ήρωες και θα μνημονευτούν κάποιοι πολέμαρχοι της κομμουνιστικής ανταρσίας, αλλά κανείς δεν θα πει ούτε μια λέξη για τον Συνταγματάρχη Δαβάκη, για τον Στρατηγό Κατσιμήτρο, για τον Μπακόπουλο, για τον Διάκο και τόσους άλλους, που έχυσαν το αίμα τους για την εθνική ιδέα. Θα μας μιλήσουν για ανύπαρκτους ήρωες, ενώ όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε ότι η 28η Οκτωβρίου υπήρξε έργο κατά πρώτον του ελληνικού έθνους ολοκλήρου και κατά δεύτερον του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και σε καμμία περίπτωση βέβαια των κομμουνιστών, που ακόμη εκείνη την εποχή ευρίσκοντο υπό την επήρεια του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότωφ. Όλα αυτά αποτελούν ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ, μία "ύβρι" απέναντι στην ιστορική μνήμη. Οι Έλληνες Εθνικιστές όπως και κάθε 28η Οκτωβρίου, έτσι και αυτήν θα τιμήσουν την μνήμη του Εθνικού Κυβερνήτη, του Πατέρα της Νίκης,Ιωάννου Μεταξά, και για έναν ακόμη λόγο πέρα από το "ΟΧΙ". Γιατί ο Ιωάννης Μεταξάς, ως την στερνή του πνοή φρόντιζε για το Εθνικό συμφέρον και εάν ζούσε, δεν θα γνώριζε ο λαός μας την δεκάχρονη αδελφοκτόνο σφαγή. Όσο για τον θάνατό του αρκούν τα λόγια του Υπουργού Ασφαλείας της 4ης Αυγούστου, Κωνσταντίνου Μανιαδάκη: "Εάν ο Μεταξάς νοσηλευόταν σε τρίτη θέση, ενός δημόσιου νοσοκομείου, θα ζούσε"... Ακόμα καί ό ίδιος ό Μίκης Θεοδωράκης παραδέχεται ή έντιμον στάση τού Ιωάννου Μεταξά μπροστά στά γεγονότα. Ό Μίκης λέγει : «ό Μεταξάς μάς είχε προετοιμάσει γιά τόν πόλεμο. Ή νεολαία τής ΕΟΝ προετοιμαζόταν γιά τόν πόλεμο, τό Όχι τό περιμέναμε κάποια στιγμή».

Ό Μεταξάς πρέπει νά μάθη ό κόσμος τί προσέφερε στήν κοινωνία :

• Συλογικές συμβάσεις εργασίας καί τό ΙΚΑ
• Εργασία σέ 6 ήμερη βάση από 7 ήμερη ενώ έκανε νόμο τό 8ωρο
• Πήρε μέτρα πρός οικονομική βοήθεια τών Αγροτών

(ΦΑΚΕΛΟΙ Παπαχελάς MEGA)

Ο Ελληνικός Στρατός το 1940 δεν πολέμησε εναντίον μιας ιδεολογίας, αλλά εναντίον ενός άλλου εχθρικού στρατού, ασυγκρίτως ανωτέρου, υλικά, όχι όμως τόσο, όσο ήθελε η προπαγάνδα του τότε ιταλικού καθεστώτος. Είχε και ο ιταλικός στρατός να αντιμετωπίσει προβλήματα όμοια με αυτά που αντιμετώπιζε ο Ελληνικός: κακές καιρικές συνθήκες, ελλιπή τροφοδοσία, κρυοπαγήματα, κλπ. Εκείνο που τελικά υπερίσχυσε ήταν η αδάμαστη Ελληνική Ψυχή που ώθησε τον Έλληνα Στρατιώτη να πολεμήσει με περίσσιο θάρρος έναν στρατό που επιχειρούσε έναν άδικο πόλεμο.


Το έπος του '40 ήταν η απάντηση των Ελλήνων σ' ένα πανεθνικό προσκλητήριο του οποίου απόντες ήσαν όπως πάντοτε οι κομμουνιστές. Βλέπετε, ίσχυε, τότε το πρόσκαιρο σύμφωνο φιλίας Γερμανίας καί ΕΣΣΔ (Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ), και το ΚΚΕ, υπάκουο στις εντολές της Μόσχας διακήρυττε ότι κακώς πολεμούμε τους Ιταλούς. Ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης δεν αφήνει καμία αμφιβολία γ' αυτό: "Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο" Για το Ζαχαριάδη εχθρός δεν είναι ο ιταλικός στρατός, αλλά "ο κύριος εχθρός του λαού (είναι ο Μεταξάς), η ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρον της χώρας". (Γ' επιστολή Ν.Ζαχαριάδη, 17-1-1941).Αλλά και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στο "μανιφέστο" της 7-12-1940 καλούσε τους Έλληνες στρατιώτες να λιποτακτήσουν: "Ο πόλεμος προκλήθηκε από την βασιλομεταξική σπείρα. Δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας... Καλούνται οι στρατιώτες να αρνηθούν να πολεμήσουν..." Με την εκδήλωση της εαρινής ιταλικής επιθέσεως το Μάρτιο του 1941 το ΚΚΕ καλούσε με ανακοίνωσή του (18 Μαρτίου 1941) τους Έλληνες στρατιώτες να εγκαταλείψουν τον αγώνα, και τον Ελληνικό λαό να παραδειγματιστεί από τον "ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας".Η ίδια εθνοπροδοτική αυθάδεια του ΚΚΕ συνεχίστηκε και όταν μας επετέθησαν οι Γερμανοί. Σε προκήρυξη του ΚΚΕ της 14-4-41 εκαλείτο ο λαός να σκεφθεί "πόσο διαφορετικά θα ήταν η θέση του σήμερα, αν η επιστράτευση της 28ης Οκτωβρίου 1940 μετατρεπόταν σε λαϊκό ξεσήκωμα, να σκεφτεί ακόμα πως αν το σωτήριο αυτό ξεσήκωμα δεν έγινε, αιτία είναι η πλάνη του λαού ότι ο πόλεμος ήταν δίκαιος". Η στάση των κομμουνιστών άλλαξε μόνον όταν εκδηλώθηκε η αιφνιδιαστική γερμανική επίθεση της 22 Ιουνίου 1941 κατά της ΕΣΣΔ. Τότε όλοι οι κομμουνιστές και μαζί με αυτούς και το ΚΚΕ καλούσαν τους λαούς να αγωνισθούν για την υπεράσπιση της σοβιετικής τους πατρίδας. (Απόφαση ΚΕ του ΚΚΕ, 1-8-41). Αυτοί ήταν οι κομμουνιστές τότε όπως και τώρα, προδότες πάντα. Χάριν λοιπόν της ιστορικής αληθείας, όταν αναφερόμαστε στο έπος του 1940, καλό είναι να αναφέρουμε ότι το δημιούργησαν όχι οι πληρωμένοι λακέδες της Σοβιετίας, αλλά οι στο Γένος και στο Φρόνημα Έλληνες.
Πέρα για πέρα ύποπτος ήταν ο ρόλος των οργανωμένων κομμουνιστών στον εθνικό ξεσηκωμό της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ευτυχώς για την Ελλάδα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και ειδικότερα ο υπουργός ασφαλείας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης είχε κατορθώσει να διαλύσει στην κυριολεξία τον μηχανισμό του ΚΚΕ. Χωρίς αμφιβολία οι αριστεροί, που δεν ήσαν κομματόσκυλα της Μόσχας, έδωσαν και αυτοί το πατριωτικό τους παρόν στα βουνά της Βορείου Ηπείρου. Όμως το ΚΚΕ με επίσημα κείμενα αποδεικνύεται ότι είχε διαφορετική πρόθεση. Βλέπετε ακόμη ίσχυε το σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ Σοβιετικής Ενώσεως και εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και για τους ανθρώπους του ΚΚΕ πάνω απ' όλα στεκόταν το συμφέρον της σοβιετικής πατρίδας. Χαρακτηριστική για όσα αναφέρουμε είναι η επιστολή, που απέστειλε στην προσωρινή διήκηση του ΚΚΕ ο φυλακισμένος Νίκος Ζαχαριάδης, γραμματέας του κόμματος στις 26 Νοεμβρίου 1940.






"Το "σχέδιο απόφασης", το οποίον εστάλη από τον Ν. Ζαχαριάδη εις την Π.Δ. μαζί με ένα γράμμα την 26-11-1940 :

Ι. Ο λαός της Ελλάδας σε μια παλλαϊκή πανστρατιά πολεμόντας για την εθνική ανεξαρτησία του σύντριψε την πρώτη επίθεση του Ιταλικού φασισμού και υπεράσπισε με το αίμα του τη λευτεριά του. Ο παλλαϊκός αντιφασισμός τσάκισε τα φασιστικά σχέδια.
ΙΙ. Σήμερα πρωταρχική επιθυμία του λαού είναι α) ν' αποκαταστήσει την εσωτερική ειρήνη, δίχως καμμιά οικονομική - πολιτική - εδαφική παραχώρηση στον εξωτερικό φασισμό, χωρίς καμμιά βίαιη προσάρτηση β) ν' αποκαταστήσει την εσωτερική ελευθερία του, να συντρίψει τον εσωτερικό φασισμό. Ένας λαός εσωτερικά σκλαβωμένος δεν μπορεί να φυλάξει ούτε την εθνική λευτεριά του. Και ο λαός δεν έχυσε και δεν χύνει το αίμα του για νάνε δούλος στο Μεταξά, τη μοναρχία, τη ντόπια κεφαλαιοκρατία και τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό.
ΙΙΙ. Ενάντια στη θέληση του λαού ο Μεταξάς έκανε και κάνει τον πόλεμο ενάντια στην Ιταλία σα μια επιχείρηση, αντιλαϊκή - πλουτοκρατική - κατακτητική - φασιστική ιμπεριαλιστική. Όλα τα βάρη του πολέμου τα φορτώνει στους εργαζόμενους. Δημιούργησε στρατιές από πλουτοκράτες κουραμπιέδες. εν προτείνει σήμερα που η θέση μας είναι ευνοϊκή έντιμη ειρήνη με τη βοήθεια της Ε.Σ.Σ.Δ. μόνο μας δίνει κρέας για τα κανόνια στην μακρόχρονη πολεμική προσπάθεια του Εγγλέζικου Ιμπεριαλισμού, άρχισε μαζικούς τουφεκισμούς Αλβανών. Μας υποδουλώνει ακόμα πιο πολύ στην Εγγλέζικη κεφαλαιοκρατία που μας γδέρνει απ' το 1821, που στα 1917 με την πείνα και τις δολοφονίες στην Αθήνα - Πειραιά μας ανάγκασε να πολεμήσουμε για τα συμφέροντά της. Που μας έστειλε στην Ουκρανία ενάντια στη Ρούσικη επανάσταση. Που μας χαντάκωσε στην Μικρασία. Που στα 1931 έπνιξε στο αίμα το ξεσηκωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Που κρατεί το μισό κόσμο σκλάβο της. Που αρνιέται σήμερα να καθορίσει τους πολεμικούς της σκοπούς, γιατί ετοιμάζει μια καινούργια συνθήκη Βερσαλλιών, που θα την χρησιμοποιήσει σαν προγεφύρωμα για την βασική πολιτική στρατηγική επιδίωξή της: Το χτύπημα της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο Μεταξάς και η Μοναρχοφασιστική διχτατορία τον εθνικό - απελευθερωτικό - αντιφασιστικό - αμυντικό αγώνα του Λαού το μετατρέπει σε πόλεμο καταχτητικό - ιμπεριαλιστικό - ολοκληρωτικό.
ΙV. Ο λαός είναι αποφασιστικά ενάντια σ' ένα τέτοιον πόλεμο. Σήμερα θέλει έντιμη ειρήνη - Βαλκανική στέρεη αδελφική συνεργασία. Συμμαχία και ολόπλευρη σύμπραξη με την ΕΣΣΔ. Εσωτερικό λαϊκό αντιφασιστικό - αντιπλουτοκρατικό καθεστώς. Πραγματική κατοχύρωση της Εθνικής ανεξαρτησίας μας, με την απολύτρωση της Ελλάδας απ' την Εγγλέζικη και κάθε άλλη ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση.
V. Στο δρόμο αυτό της Ειρήνης - Λευτεριάς εξασφάλισης, κύριο εμπόδιο στέκεται η μοναρχοφασιστική διχτατορία του Μεταξά. Για να εξασφαλιστεί ο δρόμος αυτός πρέπει να συντριβεί η διχτατορία αυτή. Ο λαός και ο στρατός πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τον αγώνα της υπεράσπισης της χώρας απ' την Ιταλοφασιστική εξωτερική επιδρομή και απ' την εσωτερική φασιστική διχτατορία. Αυτός είναι σήμερα ο δρόμος του Κ.Κ.Ε. και του λαού τηςΕλλάδας.

(26 Νοεμβρίου 1940 Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ)




Ή Ελλάδα πλέον βρίσκεται σέ κατοχή, πού οδήγησε στήν καταστροφή τής οικονομίας. Τό Εθνικό εισόδημα είχε πέσει στά 1941 μόλις στό 1/3 τού έτους 1939. Εισαγωγές πλέον δέν μπορούσαν νά γίνουν διότι τό νόμισμα τής χώρας ήταν χωρίς αντίκρισμα, αφού οί Άγγλοι φεύγοντας επήραν τόν χρυσό τού Ελληνικού κράτους, από τήν Τράπεζα τής Ελλάδος. Αυτή ή πρωτοφανής ενέργεια είχε ώς αποτέλεσμα τήν συνεχή αύξηση τού πληθωρισμού. Μάλιστα τόν Ελληνικό χρυσό ουδέποτε επέστρεψαν οί Άγγλοι. Εκτός από αυτό όμως, κατά τά χρόνια πού οί Έλληνες λιμοκτονούσαν οί Άγγλοι εμπόδιζαν μέ αποκλεισμό τήν προμήθεια τής χώρας μας σέ τρόφιμα. Ό ίδιος ό Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Αθηναγόρας ζήτησε από τόν Υφυπουργό εξωτερικών Γουέλλες νά κάνουν κάτι γιά τόν αποκλεισμό τής Ελλάδος, πού οδηγούσε στόν θάνατο χιλιάδες Έλληνες. Ή Αμερικανική κυβέρνηση μετά από πολλούς μήνες πραγματοποίησε τήν επιθυμία τών Ελλήνων, μετά καί από επίμονη πίεση Ελληνοαμερικάνων όπως τού Σπύρου Σκούρα, οργανωτή τής Greek War Relief Association καί πρόεδρο μεγάλης εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών (20th Century fox, πού κατόπιν εβρέθη σέ χέρια Εβραίων). Μετά τό 1942 ό αποκλεισμός έσπασε μέ προσπάθειες καί τού Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Παρόλα αυτά τά δελτία διανομή τροφίμων τόν Μάρτιο τού 1941 ανήρχοντο σέ 1.336.865, ενώ ό πληθυσμός τής Αθήνας ήταν κάτω τού εκατομμυρίου. Κάποιοι λοιπόν έκλεβαν κυριολεκτικά τό 1/3 τών τροφίμων πού ήταν πρός διανομή. Ήταν αυτοί πού ήλπιζαν νά νικά ό Ρόμελ στήν Βόρειο Αφρική, ώστε νά διατηρείται ό αποκλεισμός καί νά μπορούν αυτοί νά χρυσοπωλούν τά κρυμμένα εμπορεύματα πού εξασφάλιζαν μέ τά πλαστά δελτία. Οί αρχές προσπάθησαν νά διώξουν κάποιους, τούς οποίους οδήγησαν στίς φυλακές, αλλά μετά τόν πόλεμο επέστρεψαν ώς «αντιστασιακοί». Τά τρόφιμα πού ζητούσαν οί Γερμανοί γιά τήν διατροφή τών στρατευμάτων των ήταν ασήμαντα.
Οί Γερμανοί καί Ιταλοί γιά τήν περίοδο 1942-43 είχαν ζητήσει : 2500τ σταφίδα, 2400τ ελαιόλαδο, 500τ σύκα, 380τ γάλα, 100τ κρέας(Γερμανοί). Οί Ιταλοί : 4000τ σταφίδα, 1800τ ελαιόλαδο, 1000τ πατάτες, 500τ σύκα, 140τ γάλα, 100τ τυρί καί 100τ κρέας. Αυτές οί ποσότητες λοιπόν ήταν αδύνατο νά οδηγήσουν 7000000 Έλληνες στήν πείνα, ενώ ό Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στόν Νόϊμπαχερ νά εμποδίση κάθε αποστολή τροφίμων από τήν Ελλάδα στήν Γερμανία. Μάλιστα μέ εντολή τού Νόϊμπαχερν σταμάτησε απόστολή φορτίου πρός τήν Γερμανία μέ 200τ λάδι. Οί Γερμανοί όχι μόνο δέν ζητούσαν πολλά, αλλά έστελναν από τήν Γερμανία περισσότερα τρόφιμα από όσα επέτασσαν (Πώλ Μόν πρόεδρος επιτροπής διαχειρήσεως βοηθημάτων τού διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Γεράσιμος Αποστολάτος πρόεδρος Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού). Τό 1941 στήν Αθήνα καί τόν Πειραιά είχαμε 14000 θανάτους παραπάνω από γεννήσεις, ενώ τό 1942 είχαμε 34000 θανάτους περισσότερους από γεννήσεις. Τό 1943 ξαφνικά οί γεννήσεις έγιναν περισσότερες από θανάτους. Αυτό οφείλεται στήν ήττα τού Ρόμελ στήν Αφρική καί τήν μείωση τού αποκλεισμού τής Ελλάδος. Άν όμως υπεύθυνοι είναι οί Γερμανοί, τότε γιατί έτρωγαν τά τρόφιμα τών Ελλήνων τό 1941 καί 1942 πού νικούσαν άλλωστε σέ όλα τά μέτωπα καί όχι τό 1943 καί 1944. Άλλωστε τό 43-44 οπότε καί υποχωρούσαν σέ όλα τά μέτωπα, δέν είχαν τήν άνεση στήν τροφοδοσία από τήν Γερμανία καί επομένος βρίσκονταν σέ πολύ δύσκολη θέση.



Γιατί λοιπόν νά μήν υπάρχει πείνα τό 43-44 στήν Ελλάδα, τήν ίδια ώρα πού Γερμανοί στρατιώτες υποσιτίζοντο στό ανατολικό μέτωπο. Ό μεγάλος λοιπόν ένοχος γιά τήν πείνα καί τήν εξόντωση χιλιάδων Ελλήνων ήταν οί Άγγλοι, κατά δεύτερον λόγο οί κατοχικές δυνάμεις καί κατά τρίτον λόγο οί ίδιοι οί «Έλληνες», πού δέν έδειξαν πνεύμα αλληλεγγύης αλλά ιδιοτέλειας.
Από τό 1945 έως τό 1985 γιά σαράντα ολόκληρα χρόνια ή Ευρώπη ζούσε σέ κλίμα υποκριτικής ευτυχίας. Στήν Ανατολή τά καθεστώτα τού Μπολσεβικισμού στό όνομα τών συμφερόντων μίας σχεδόν λιμοκτονούσης εργατικής τάξεως, μιλούσαν γιά τό περίφημο σοσιαλιστικό παράδεισο τού Εβραίου Μάρξ. Στήν Δύση τά καθεστώτα τής κεφαλοκρατίας στό όνομα μίας ψεύτικης ελευθερίας, μιλούσαν γιά τά ιδανικά τής αγοράς. Παρέλαβαν κοινωνίες μέ ήθος, οικογενειακή συγκρότηση καί αιδώ, καί τίς έφθασαν στό αισχρό σημείο τής πανσπερμίας,αμορφωσιάς, ναρκωτικών καί εγκλημάτων. Ό Εθνικισμός όμως εξορκισμένος από τά μυαλά τών φιλελευθέρων καί μαρξιστών τής νέας Βαβέλ, έμοιαζε σάν λόγος τού παρελθόντος, σάν εφιάλτης από τά παλιά. Ποίος θυμόταν τούς πιστούς τού Ρωμανώφ στή Ρωσία, τούς Ουστάσι στήν Κροατία, τούς Τσέτνικ στήν Σερβία, τήν Αξιόν Φρανσέζ στήν Γαλλία, τούς Ιταλούς Φασίστες καί τούς Γερμανούς Ναζί. Οί εχθροί τών εθνών έχουν καταφέρει νά εξαφανίσουν τόν Εθνικισμό, πού αποτελεί φυσική ροπή τών λαών. Στήν Πατρίδα μας μόλις τά τελευταία χρόνια ό λαός θυμάται τήν Βόρειο Ήπειρο, τήν Μακεδονία, τήν Κύπρο καί τό Αιγαίο. Αρχίζει νά καταλαβαίνει λοιπόν ό Έλλην πώς μόνο μέ τόν Εθνικισμό μπορεί ένας λαός νά υπερασπίση τά δίκαιά του. Μιλούμε γιά έναν εθνικισμό Λαϊκό, πολέμιο τής διεθνής αγοράς. Μιλούμε γιά έναν εθνικισμό μέ περιεχόμενο πολιτιστικό, πού θά απομακρύνει τόν λαό από διεφθαρμένα καί παρακμιακά πρότυπα τέχνης. Μιλούμε γιά εθνικισμό μέ βάση φυλετική, πού θά προφυλάξει βιολογικά τόν λαό από τήν πανσερμία.
Ό κατα πολλούς Πατριώτης σήμερα, Μητροπολίτης τότε Δημητριάδος, στό Βήμα 8\3\1992 έλεγε : «οί Εκκλησίες πρέπει νά πατάξουν τόν εθνικισμό έν τή γενέσει του, πού εξελίσσεται σέ ιδεολογία μίσους καί αποστροφής πρός τούς άλλους». Ακόμα χειρότερα ό Βαρθολομάιος είχε δηλώσει πώς τά 400 χρόνια τής Τουρκοκρατίας οί λαοί έζησαν μεταξύ των Ειρηνικά. Ή Ελληνική εκκλησία πρέπει νά καταλάβει πώς έχει υποχρέωση νά στηρίξη τόν εθνικισμό. Οί Ιερείς πρέπει νά γίνουν Παπαφλέσσες καί Διάκοι καί όχι Χριστόδουλοι καί Βαρθολομαίοι.

«Ή Αξιοπρέπεια καί ή τιμή είναι τό όπλο, τό σπαθί γιά τούς εχθρούς μας. Είναι δυνατότεροι από εμάς καί ζούν ανάμεσά μας κομμουνιστές καί αριστεροί υπεύθυνοι γιά τόν ηθικό ξεπεσμό τής κοινωνίας μας. Οί Εβραίοι εισέβαλαν στήν κυβέρνηση κλέβοντας τίς οικονομίες μας καί βιάζοντας τήν κληρονομιά μας. Τά κομμουνιστηκά κόμματα ελέγχονται από τούς εβραίους, γιαυτό πρέπει νά ενωθούμε καί νά τούς πολεμήσουμε»


Αδόλφος Χίτλερ






Ουσιαστικώς πρίν ακόμα νά φύγουν οί Γερμανοί ξεκίνησε ό αιματηρός πόλεμος τών Μπολεβίκων κατά τών Ελλήνων 1943-1949. Ή χωροφυλακή απετέλεσε τήν πρώτη γραμμή άμυνας. Οί αντάρτες αιφνιδίαζαν τούς σταθμούς χωροφυλακής καί καταλάμβαναν αυτούς, τόν έναν μετά τόν άλλον. Σιγά σιγά λοιπόν εκκενώθηκε ή ύπαιθρος, μέ πρώτη τήν Ρούμελη. Παρά τά έκτακτα μέτρα, ή δράση τών ανταρτών δυνάμωνε. Τήν επιστροφή τού Βασιλέα Γεωργίου τόν Σεπτέμβριο τού 1946 οί αντάρτες τήν χαιρέτησαν μέ νέο ξέσπασμα τής δράσεώς των. Σέ 4 επιθέσεις κατά τής χωροφυλακής σκοτώθηκαν 50 χωροφύλακες μαχόμενοι. Ένα ισχυρό αντάρτικο συγκρότημα μέ διοικητή τών Γιανούλη, εισέβαλε στόν Γράμμο όπου άλωσε τό χωριό Αετομηλίτσας. Κατόπιν οί επιθέσεις επεκτάθηκαν στίς πόλεις. Τόν Σεπτέμβριο αλώθηκε ή Δεσκάτη, όπου ένας λόχος καί άνδρες τής χωροφυλακής τήν υπερασπίζονταν. Τόν Οκτώμβριο οί αντάρτες τού Βερμίου μπήκαν στήν Νάουσα, όπου τήν κράτησαν γιά 4ώρες. Ή λεία σέ όπλα, ιματισμό καί άλλα ήταν τεράστια. Τόν Σεπτέμβριο τού 1946 τήν αρχηγία τών ανταρτών ανέλαβε ό Μάρκος Βαφειάδης. Οί επιχειρήσεις τών ανταρτών διεξάγονταν σέ επίπεδο λόχου ή τάγματος, πράγμα συνετό γιά τούς αντάρτες. Τόν Νοέμβριο επετέθησαν στά Γιουκοσλαβικά σύνορα κατά τού 564 τάγματος, όπου καί τό κατέστρεψαν. Τόν Δεκέμβριο ό ανταρτοπόλεμος είχε απλωθεί από τήν Ροδόπη καί τήν Πίνδο έως καί τόν Ταύγετο. Τό επίκεντρο βέβαια ήταν ή Μακεδονία. Στίς 14 Φεβρουαρίου 1947 εισέβαλαν στήν Σπάρτη καί έβγαλαν από τήν φυλακή 233 κρατούμενους. Γιά ώρες ή πόλις καί οί κάτοικοι ήσαν στό έλεος τών ανταρτών. Ό λοχαγός Παπανικολάου καί ή φρουρά τής πόλεως έπεσαν μέχρι ενός. Στίς 5 Απριλίου 1947, 40 τάγματα τού Ελληνικού στρατού, 36 λόχοι τών ΛΟΚ καί 20 τάγματα τής χωροφυλακής, εφορμούν κατά τών ανταρτών. Ή τακτική τού στρατού ήταν νά περικλοίουν καί νά εγκλωβίζουν σέ διάφορες περιοχές τούς αντάρτες. Σέ μάχες πού ακολούθησαν παραλίγο νά αιχμαλωτισθούν ό Μάρκος καί τά αρχηγοί τής Ρούμελης καί Θεσσαλίας. Οί αντάρτες κατέλαβαν τήν γέφυρα Μπουραζάνι, ενώ ή 8η μεραρχία στρατού αιφνιδιάζεται καί κλονίζεται. Στήν Ήπειρο επικρατούσε πανικός. Στά Γρεβενά επετέθησαν 7 τάγματα, αλλά ό στρατός τά απέκρουσε πιάνοντας 90 αιχμαλώτους. Τόν Οκτώμβριο τού 1947 επετέθησαν οί αντάρτες κατά τού Μετσόβου. Μετά 6ήμερη μάχη οί αντάρτες αναγκάσθηκαν νά υποχωρήσουν. Τόν Νοέμβριο χτυπήθηκε ή Μουργκάνα καί ή Έδεσσα, αλλά οί αντάρτες δέν μπόρεσαν νά θέσουν υπό τόν έλεγχό των τό υψίπεδο τής Κοζάνης. Στήν Πελοπόννησο οί αντάρτες επέτυχαν πλήγμα επί τού Κατσαρέα, αλλά στήν Κρήτη οί αντάρτες ήταν εκείνοι πού υπέστησαν βαριά πλήγματα. Τά Χριστούγεννα τού 1947 οί αντάρτες ανακοίνωσαν πώς εσχηματίσθη ή κυβέρνηση τών βουνών. Στίς 10/2/1948 ένα τάγμα ανταρτών από τά Κρούσια όρη στά Κερδύλλια, μετέφερε ένα ορειβατικό πυροβόλο Κρούπ, τό έστησε στήν περιοχή Λεμπέτ καί έβαλε κατά τής Θεσσαλονίκης. Ή πόλις ξύπνησε από πυκνές εκρήξεις. Ό βομβαρδισμός κράτησε μία ολόκληρη ώρα καί ήταν εναντίον κάθε άτυχου πολίτου πού θά ευρίσκετο στόν δρόμο τών οβίδων. Ό Θρασύβουλος Τσακαλωτός μέ τρείς μεραρχίες επήγε πρός Κορινθιακό κόλπο, Αχελώο, Σπερχειό, καί όρος Τυμφρηστό, ενώ πρός βόρεια στόν Παρνασσό. Εκεί ήταν τό ορμητήριο τών ανταρτών καί αυτούς απέβλεπε νά καταστρέψη. Στήν Ρούμελη ό μηχανισμός τών κομμουνιστών εδέχθη σοβαρά πλήγματα. Επόμενη φάση ήταν ή επίθεση κατά τού «κράτους τών ανταρτών» (τό Γράμμο καί τό Βίτσι). Εκεί οί αντάρτες διέθεταν 14 ταξιαρχίες, όπου τήν γενική καθοδήγηση τής μάχης είχε τό ανώτατο όργανο πού ιδρύθηκε στίς αρχές Απριλίου τού 1948.

Τό ανώτατο συμβούλιο τό αποτελούσαν οί: Ζαχαριάδης, Μάρκος, Μπαρτζώτας καί Γούσιας. Συνολικά οί αντάρτες διέθεταν 11000 παραταξιακής δυνάμεως. Διέθεταν όμως πυροβολικό 16 ορειβατικών κανονιών καί άλλα ελαφρότερα. Είχαν επίσης μία αμυντική οργάνωση πού περιλάμβανε χαρακώματα, ορύγματα, πολυβολεία, οπλοπολυβολεία καί παρατηρητήρια. Απόφάσισαν λοιπόν νά δώσουν τήν μάχη στό Γράμμο, πλαγιοφυλάσσοντας τήν διάταξη μέ τό Βίτσι από τήν μία καί τήν Μουργάνα από τήν άλλη. Ό Καλογερόπουλος μέ 6 μεραρχίες θά επιδίωκε τήν ολική συντριβή τών ανταρτών. Στίς 10 Ιουνίου άρχισε ή μάχη τού Γράμμου. Οί μάχες πού ακολούθησαν ήταν σκληρές. Ή κύρια προσπάθεια τού στρατού απέβλεπε στήν διάρρηξη τών πυλών πάνω από τό ποτάμι. Ό πύργος τής Στράτσανης στήν δεξιά όχθη καί ό Κλέφτης στήν αριστερή. Οί αντάρτες είχαν γερά οχυρωθεί, ιδίος στόν πυκνό από δένδρα απρόσιτο Κλέφτη. Στίς 28 Ιουλίου ό Τσακαλώτος μέ τήν 74, 71 καί 42 ταξιαρχία επετέθη κατά τού υψώματος. Τήν 1ην Αυγούστου καί ύστερα από άγρια μάχη μέ χειροβομβίδες καί λόγχη, ή κορυφή πατήθηκε από τόν Ελληνικό στρατό. Ό Κλέφτης έπεσε αλλά οί αντάρτες διέφυγαν εγκαταλείποντας τραυματίες καί πτώματα. Στίς 2 Αυγούστου κατελήφθη τό Κάμενικ, ενώ ή 102 ταξιαρχία τών ανταρτών διαλύθηκε καί ανάγκασε σέ νέα βαθειά σύμπτυξη όλη τήν διάταξη τών ανταρτών. Στήν διάρκεια από 20 μέ 21 Αυγούστου τού 1948, ό Ζαχαριάδης μέ τό επιτελείο καί τόν μηχανισμό τού γενικού αρχηγείου, πέρασαν από τήν θέσιν Φούσια τού ανατολικού Γράμμου στήν Αλβανία. Ή οργανωμένη δύναμη τών ανταρτών βρισκόταν ασφαλής, ενώ ό Εθνικός στρατός είχε μία εδαφική επιτυχία. Στίς 12 Δεκεμβρίου 1948, οί αντάρτες επετέθησαν στήν Καρδίτσα καί τήν κατέλαβαν γιά 3 ημέρες. Ή μάχη μέσα στήν πόλιν καί γενικά όλη ή επιχείρηση ήταν ή μεγαλύτερη επιθετική ενέργεια τών ανταρτών. Στόν Μωριά επεκράτησε χάος.Τό καλοκαίρι τού 1948 3000 αντάρτες διά τής μάχης τής Χαλανδρίτσης επεκράτησαν στήν Αχαϊα καί επεξέτειναν τήν δράσιν των μέχρι τών προθύρων τών Πατρών. Ό Στρατηγός Πετζόπουλος γράφει : «..κύμα αγωνίας καί τρόμου ήρχισε νά εξαπλούται είς ολόκληρον τήν ύπαιθρον καί δέν εβράδυνε νά κρούη τάς πύλας τών πόλεων..ό λαός τής υπαίθρου άβουλος καί τρομοκρατημένος έχει δηλώσει σχεδόν πλήρη υποταγή στόν συμμοριτισμό πού προσβάλλει τίς πόλεις μία μετά τήν άλλη..». Τό 1949 ανέτελλε σκληρό καί καθοριστικό γιά τόν αγώνα. Στίς 19 Ιανουαρίου ό Σοφούλης σχημάτισε νέα κυβέρνηση τής οποίας ή πρώτη πράξη ήτο ό διορισμός τού Παπάγου ώς Αρχιστρατήγου μέ γιγάντιες δικαιοδοσίες. Ό Παπάγος διέταξε τήν αντικατάστασιν διοικητών, οί οποίοι δέν αντιλαμβάνονταν τούς κινδύνους τούς οποίους διερχόταν τό Έθνος. Οί παλαιές πολυάριθμες επιχειρήσεις εγκατελείφθησαν καί τώρα οί επιχειρήσεις γίνονταν συγκεντρωτικές, ισχυρές καί μέ ελιγμούς πού απέβλεπαν στήν μία καί μεγάλη μάχη. Ό Παπάγος εξαπέλυσε αδυσώπητη επίθεση. Τώρα ό στρατός εφήρμοσε πυκνές καί αλλεπάλληλες φάλαγγες σέ βάθος καί όχι πιά επίθεση μέ κλοίους καί εγκλωβισμούς. Έτσι οί αντάρτες πού βρίσκονταν στά νώτα, μετά από επίθεση τών στρατιωτών, δέν μπορούσαν νά επανέλθουν αλλά έπεφταν από άλλα κύματα στρατιωτών πού ακολουθούσαν. Στίς 12/2/1949 ή Φλώρινα δέχθηκε επίθεση, αλλά οί αντάρτες δέν επέτυχαν αιφνιδιασμό. Μάλιστα μέ τήν άφιξη τής 77ης ταξιαρχίας τού στρατού, οί αντάρτες έπαθαν μεγάλη φθορά. Από τήν 1η Απριλίου οί αντάρτες άρχισαν πάλι νά ξαναμπαίνουν στόν Γράμμο. Στό μεταξύ τό Γ΄ σώμα στρατού εκκαθάριζε τήν κεντρική καί δυτική Μακεδονία, καθώς καί τήν Θράκη. Ό στρατός μέ 50 τάγματα κατάφερε πλήγμα πρώτα στά Κερδύλλια όρη καί κατόπιν στήν Χαλκιδική.

Τόν Μάϊο ό στρατός εστράφη στόν Έβρο καί στήν Κομοτηνή, όπου ή ισχύς πυρός ήτο τόσο δυνατή πού έως τόν Ιούλιο τού 1949 τό μέτωπο επεκτάθη καί στό όρος Καϊμακτσαλάν στά Ελληνογιουκοσλαβικά σύνορα. Οί αντάρτες πλέον είχαν εξαθρωθεί σέ όλη τήν Ελλάδα, εκτός από τό Βίτσι καί Γράμμο. Οί δυνάμεις τού στρατού συνέκλιναν πάλι πρός Πίνδο, όπου τώρα οί συνθήκες δέν ήταν υπέρ τών ανταρτών όπως τό 1947 καί 1948. Στίς 24 Ιουνίου τού 1949 ό Σοφούλης πεθαίνει καί ό Αλέξανδρος Διομήδης ωρκίσθη Πρωθυπουργός. Τόν Ιούλιο μία μεγάλη στρατιά συγκροτήθη μπροστά στόν Γράμμο καί Βίτσι, τήν οποία αποτελούσαν ή 1η,2η,3η, 8η,9η, 10η, 11η καί 15η μεραρχία. Ό Παπάγος θά κλιμακώσει τήν επίθεση μέ τρείς φάσεις : πρώτη φάση «Πυρσός Α» μέτρια παραπλανητική επίθεση, δεύτερη «Πυρσός Β» ενέργεια στό Βίτσι, καί τρίτη φάση «Πυρσός Γ» αποφασιστική επίθεση κατά Γράμμου, γιά νά φραχθούν τά Αλβανικά σύνορα καί νά καταληφθή ή περιοχή, μέ αποτέλεσμα νά καταστραφούν όλες οί δυνάμεις τών ανταρτών. Οί αντάρτες πού βρίσκονταν στόν Γράμμο καί Βίτσι έφθαναν τούς 12000 άνδρες, ενώ σέ όλη τήν δυτική Μακεδονία υπήρχαν περί τούς 20000 άνδρες. Ή εξόρμηση τού στρατού έγινε από τήν Κόνιτσα. Ή επιχείρηση διήρκεσε 6 ημέρες από 2 έως 8 Αυγούστου καί είχε απόλυτη επιτυχίας. Δύο μέρες μετά άρχισε ή επίθεση στό Βίτσι. Οί αντάρτες ηττήθησαν κατά κράτος καί τό Βίτσι κατελήφθη. Τό τέλος τών ανταρτών έφθανε. Στίς προηγούμενες μάχες οί αντάρτες πάντα εκμεταλεύονταν τά βουνά καί τόν αιφνιδιασμό, αναγκάζοντας τόν στρατό σέ μεγάλες απώλειες. Τώρα όμως οί αλλαγές τού Παπάγου έφεραν αποτελέσματα : 1182 νεκροί κομμουνιστές έναντι μόλις 256 στρατιωτών. Στούς αντάρτες πλέον απέμεινε ό Γράμμος εναντίον τού οποίου ό Τσακαλώτος επετέθη μέ 5 μεραρχίες. Οί αντάρτες μέ διαταγή Ζαχαριάδη έμειναν νά κρατήσουν τμήμα στόν Γράμμο, ώστε νά έχουν διαπραγματευτική δύναμη στήν συνέχεια. Στίς 26 Αυγούστου εξακόντισε ό Τσακαλώτος τήν 9ην μεραρχία καί επέτυχε υπερκερωτικό ελιγμό κατά μήκος τών Αλβανικών συνόρων. Ή μεραρχία προήλασε στά νώτα τών ανταρτών καί κατέλαβε τήν διάβαση Πορτά Οσμάν, αποκόπτοντας τούς αντάρτες από τούς συμμάχους τους. Τήν νύχτα εκείνη ή 9η μεραρχία άναψε φωτιές καί φωταγώγησε τήν συνοριακή γραμμή. Ήταν τό μήνυμα ότι ό συμμοριτοπόλεμος έλαβε τέλος. Τό πρωί τής επομένης 30 Αυγούστου κατελήφθη ή κορυφή Κάμενικ καί οί αντάρτες είχαν εξηφανίσθησαν από όλη τήν Πίνδο. Ό πόλεμος ετερματίσθη καί ό εκκαθαρισμός τών υπολειμμάτων σέ όλη τήν Ελλάδα ήταν πλέον εύκολη υπόθεση.
Ή τελευταία οδηγία τών αρχηγών τών ανταρτών, μέσω ασυρμάτου έλεγε : «όλες οί δυνάμεις στήν Ελλαδα νά κινηθούν πρός τά σύνορα τής Αλβανίας καί Βουλγαρίας, όπου καί νά καταφύγουν». Βέβαια έως νά φθάσουν στά σύνορα από τόν νότον καί τά νησιά, εξοντώθηκαν σχεδόν όλοι. Τόν Σεπτέμβριο τού 1949 οί αντάρτες υπολογίζονταν σέ 2150 άνδρες, ενώ στά μέσα τού 1950 οί αντάρτες είχαν εκκαθαριστεί πλήρως από τήν Ελλάδα.
Βελουχιώτης, Άρης (Κλάρας, Θανάσης) Εξαιτίας διαφωνίας του με το Μάρκο Βαφειάδη δεν έλαβε μέρος στο κίνημα των Δεκεμβριανών και μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας συνυπέγραψε την αποστράτευση των αγωνιστών του ΕΛΑΣ. Αμέσως μετά όμως υποστήριξε την ανάγκη συνέχισης του ένοπλου αγώνα και διαφώνησε ανοιχτά με τη νέα ηγεσία του ΚΚΕ και το Ν. Ζαχαριάδη. Μυστήριο καλύπτει τις λεπτομέρειες του θανάτου του. Το πιθανότερο είναι ότι αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα για να μη συρθεί σε μια παρωδία δίκης από «στρατοδικείο» του βουνού. Το κεφάλι του εκτέθηκε για μέρες στην πόλη των Τρικάλων.



ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΉΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ
ΟΚΤΩΜΒΡΙΟΣ 1950

ΑΠΩΛΕΙΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΑΙ
ΕΚ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

Ένοπλος στάσις Δεκεμβρίου 1944 και Συμμοριτική Ανταρσία 1946-1949


Απώλειαι Αμάχου Πληθυσμού 57.383
Απώλειαι Ενόπλων Δυνάμεων – Σωμάτων Ασφαλείας 49.720
Απώλειαι Συμμοριτών 79.773
(αγνοείται ό αριθμός τών διακομισθέντων είς όμορα κράτη)
Ομαδικαί απαγωγαί υπό Συμμοριτών :
Κατά τήν Δεκεμβριανή επανάστασιν τού 1944 46.871
Παιδομάζωμα 28010
Παρήλικες 13698
Νέοι τής υπαίθρου στρατολογιθέντες καί ενταχθέντες βιαίως είς τάς Συμμορίας 76000 .Έκθεση τού γραφείου τού Προέδρου Τρούμαν πρός τό Κογκρέσσον.
Καταστροφαί :
Εκκλησιών 305
Διδακτηρίων 1600
Οικιών 46000
Αγροτικών εγκαταστάσεων 15139
Σιδηροδρομικών Γεφύρων 439
Σιδηροδρομικων Σηράγγων 5
Σιδηροδρομικών Σταθμών 80
Οδικών Γεφύρων 476

ΑΠΟΤΙΜΗΘΕΝ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΖΗΜΙΩΝ 3.8 ΤΡΙς ΔΡΧ
(Μέ τήν Αξία τής δρχ τήν εποχή τού 1949)

Στίς 29 Αυγούστου 1949 πρέπει νά εορτάζεται ή ελευθερία καί ή Δημοκρατία καί όχι νά θεωρείται ώς άληστος μνήμη, ώς εορτή μίσους. Όταν όμως ασεβούμε πρός τήν ιστορία μας μέ ψεύδη, όταν τά ΜΜΕ μέ ανιστόρητους δημοσιογράφους παραπληροφορούν τόν λαόν αναγορεύοντας τούς θύτας είς τιμητάς. Θά έπρεπε νά σταθούμε είς ένα απόσπασμα τής ημερήσιας διαταγής τού Πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη, εγνωσμένου Δημοκράτου πολιτικού, ό οποίος έλεγεν απευθυνόμενος πρός τούς αξιωματικούς οπλίτας τού εθνικού στρατού : « ό εχθρός πού αντιμετωπίζετε καί συντρίβετε είναι ό πλέον ύπουλος τού ιστορικού μας βίου. Μισεί θανάσιμα τήν Δημοκρατία καί κραυγάζει αναισχύντως υπέρ αυτής. Απεργάζεται τήν στιγνοτέραν δουλείαν καί δημοκοπεί έν ονόματι τής ελυθερίας. Υποκρίνεται διά τά δεινά τού λαού καί οραματίζεται μία κοινωνία κατέργων». Τό τίμημα τής Κουμμουνιστικής ανταρσίας τό οποίο επλήρωσεν ή Ελλάς πολύ ακριβά :
Τό μεγαλύτερο όμως έγκλημα τής περιόδου εκείνης ήτο τό φρικτό παιδομάζωμα, μέ τήν εξαναγκασμένη απόσπαση 28010 Ελληνοπαίδων (ηλικίας 2-14 ετών τής υπαίθρου) καί τήν βίαιη μεταφορά αυτών στίς γειτονικές κομμουνιστικές χώρες, γιά νά μεταβληθούν στήν συνέχεια σέ γενιτσάρους. Τό γεγονός αυτό εστιγματίσθη από τήν Βαλκανική επιτροπή τού ΟΗΕ μέ τήν 21/5/1948 απόφασι της, ώς «κακούργημα γενοκτονίας» Crime of Genocide.
Όλα αυτά τά οποία συνέβησαν εξαιτίας τής εσχάτης προδοσίας καί τών εγκλημάτων τά οποία διέπραξε τό ΚΚΕ διεγράφησαν από τόν Κωνσταντίνον Καραμανλή τό 1974, χωρίς τουλάχιστον μία δημόσια συγνώμη τού ΚΚΕ, τού κόμματος τών εγκλημάτων κατά τόν Γέρον τής Δημοκρατίας. Ανηγορεύθη είς τιμητήν καί οί ηγέται τού απολαμβάνουν σήμερον τιμών από τήν Δημοκρατίαν τήν οποίαν επιχείρησαν νά καταλύσουν καί νά σύρουν τήν Ελλάδα ακρωτηριασμένην είς τόν Κομμουνιστικόν «παράδεισον». Οί Κομμουνισταί μετά 25 έτη από τής λήξεως τού πολέμου, όχι μόνον ημνηστεύθησαν, αλλά αυτοί πού ηγωνίσθησαν διά νά κρατήσουν τήν Ελλάδα ελευθέραν αντιμετωπίζονται ώς Παρίαι. Οί Πρωταγωνισταί τής 21 Απριλίου κατηγορηθέντες παρανόμως, δι ‘ εσχάτη προδοσίαν, μετά από 30 έτη παραμένουν είς τά φυλακάς. Τόσον δίκαια είναι ή Δημοκρατία ώστε τούς μέν αποδεδειγμένος εγκληματίσαντας κατά τής Πατρίδος καί προξενήσαντας τόσας καί τόσας καταστροφάς νά αμνηστεύη καί τούς αποδεδειγμένως παρανόμως κατηγορηθέντας δι’εσχάτη προδοσίαν Αξιωματικούς νά διατηρή πεισμόνως είς τάς φυλακάς. Αυτή είναι ή δημοκρατία τών Νεό Ελλήνων ;

«Βοσκοί, στήν μάντρα τής Πολιτείας οί λύκοι! Οί λύκοι !...Στά όπλα, Ακρίτες! Μακριά καί οί φαύλοι καί οί περιττοί,...καλαμαράδες καί δημοκόποι καί μπολσεβίκοι , ...γιά λόγους άδειους ή γιά τού ολέθρου τά έργα βαλτοί»

ΚΩΣΤΉΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

«Τό Κ.Κ.Ε. είναι τό Κόμμα τού εγκλήματος καί τής Προδοσίας»

Γεώργιος Παπανδρέου


Στίς 2 Μαρτίου Κυριακή τού 2008 τελέστηκε τό Εθνικό Μνημόσυνο τού υπαρχηγού τής ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου στήν Μονή Μαχαιρά. Εκατοντάδες Έλληνες κατέκλυσαν τόν χώρο. Ακολούθησε πορεία πρός τό κρησφύγετο όπου έγινε επιμνημόσυνη δέηση καί κατάθεση στεφάνων. Όταν ό νέος πρόεδρος τής Κυπριακής Δημοκρατίας κατέθεσε στεφάνι, ό κόσμος ξέσπασε σέ αποδοκιμασίες καί κραύγαζε ρυθμικά : Ντροπή Ντροπή, Σ’αυτούς πού έχουν πεθάνει, Αυτοί πού τούς επρόδωσαν νά βάζουν στεφάνι. Αυτοί πού αποκαλούσαν τούς αγωνιστές τής ΕΟΚΑ, Βαρελότους καί κατέδωσαν τό κρησφύγετο τού Αυξεντίου. Ας τό πάρετε είδηση κύριε Χριστόφια τά σχέδια σας δέν θά περάσουν. Μπορεί νά κλέψατε τήν εξουσία στήν Κύπρο αλλά ή Κύπρος είναι καί θά είναι Ελληνική είς τούς αιώνες τών αιώνων.

3 comments:

  1. poso zoo mporei na einai kaneis gia na ensternizetai ola ta parapano ???poso fasistas mporei na einai kapoios gia na ta grapsei ola afta????

    ReplyDelete
  2. Τολη ΜΑΛΑΚΑ δες πως έχουμε καταντήσει, που σε λίγο θα μας κυριαρχήσουν οι λαθρομετανάστες και οι γύφτοι, Τολη ΜΑΛΑΚΑ, που το μονο που σε νοιάζει είναι να υποστηρίξεις τα κουμουνια τολη ΜΑΛΑΚΑ.

    αυτα έχω να πω και σε εσένα και στα αφεντικά σου...

    ReplyDelete
  3. Άς διαβάσουμε για τον Κομμουνισμό στο http://istologioideon.blogspot.gr/2013/04/to-antikommounistiko-mou-manifesto.html

    Περιέχονται αδιάσειστες και τρανταχτές αποδείξεις για την προδοσία της Μακεδονίας και όχι μόνο, για την προδοσία κατά το Έπος του 1940, για τους μύθους της Εθνικής αντίστασης, για τα εγκλήματα και τις φρικωδίες, και άλλα πολλά, όλα με πηγές από το ίδιο το Κ. Κ. οι οποίες παρατίθενται μάλιστα αυτούσιες!

    ReplyDelete